Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ: Konut dokunulmazlığının ihlâli

... Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.06.2016 tarihli ve 2013/351 Esas, 2016/287 Karar sayılı kararının, o yer Cumhuriyet savcısı ve sanık ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinin, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (Bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1 8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerekmektedir.

Somut olay bakımından yapılan incelemede;

Dairemizin 17.05.2022 tarihli ve 2022/3127 Esas, 2022/9473 Karar sayılı kararı ile "Cezaevinde bulunan sanık ...’in yokluğunda verilen gerekçeli karar tebliğ edilirken, tebliğ edilen karar içeriği okunup, anlatılmak suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunduğu, ancak cezaevi idaresince sanık hakkında düzenlenen 22.07.2016 tarihli tebligat belgesinin CMK'nın 35/3. maddesinde öngörülen usule uygun olmayıp geçersiz olduğu, ayrıca o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin sanık ...’e tebliğ edildiğine dair belgeye de dosya kapsamında rastlanmadığı, Dairemizin 12.10.2021 tarihli kararı sonrasında da sanık adına yapılan tebligatın tebliğ imkansızlığı sebebiyle iade edildiği, bu haliyle sanığa usulüne uygun şekilde yapılmış bir tebligat işleminden bahsedilemeyeceği"nden bahisle gönderme kararı verildiği; ancak dosyada bulunan 06.09.2022 ve 28.11.2022 tarihli tebligat belgelerine göre sanık adına çıkarılan tebligatların tebliğ imkansızlığı nedeniyle iade edilmesinden sonra UYAP kayıtlarına göre adres kayıt sisteminde MERNİS adresi bulunan sanık adına MERNİS adresine MERNİS şerhi içerir şekilde tebligat çıkarılması yerine sanığın vasisi olan ... adına yapılan tebliğ işlemi ile yetinildiği ve bu şekilde yapılan tebliğ işleminin de usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında; gerekçeli karar ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin sanık ...’in adres kayıt sistemindeki MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 23/1 8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkânsızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ edilmesi, tebligat evrakı ile hükmü temyiz etmesi durumunda temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemleri hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.