Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2022/490 E., 2023/96 K.

SUÇ: Mala zarar verme

HÜKÜM: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.10.2015 tarihli ve 2015/8866 Esas No.lu iddianamesi ile sanığın, katılanın aracını tekmeleyerek zarar verdiği iddiasıyla mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1. ve 53/1. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Denizli 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.03.2016 tarihli ve 2015/1184 Esas, 2016/382 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 151/1. maddesi uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereğince hükmolunan hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 24.05.2022 tarihli ve 2020/29541 Esas, 2022/10214 Karar sayılı kararı ile uzlaştırma işlemlerinin yapılmasına yönelik olarak hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma kararı üzerine tarafların edim hususunda anlaşamaması sebebiyle uzlaşma sağlanamadığı görülmüş, Denizli 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.01.2023 tarihli ve 2022/490 Esas, 2023/96 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 151/1. maddesi uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereğince hükmolunan hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, katılana fizikî müdahalede bulunmadığına ve cezanın haksız olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Katılanın suç tarihinde araçla trafikte bulunduğu esnada sanık ... ve temyiz dışı diğer sanık Ö.Ö.' nün bulunduğu araç tarafından sıkıştırıldığı, katılanın aracı sollayarak yoluna devam ettiği, bir müddet sonra trafik ışığında durduğunda sanıkların araçtan inerek katılanın aracının yanına geldikleri, camı açmasını istedikleri, katılan aracın camlarını açmayınca aracı tekmeledikleri bu şekilde sanığın mala zarar verme suçunu işlediği kabûlüyle mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2.14.07.2015 tarihli görgü tespit tutanağı ve katılanın aşamalardaki beyanları dosya içerisinde mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1.Katılan beyanları, sanık savunmaları, 14.07.2015 tarihli görgü tespit tutanağı ve tüm dosya kapsamı değerlendirildiğinde; katılanın önceye dayalı tanışıklığı ya da husûmeti bulunmayan sanığa atfı cürümde bulunmasını gerektirecek bir hususun mevcut olmadığı ve katılan tarafından her iki şahsın da aracı tekmelediğinin beyan edildiği dikkate alındığında sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

2. 5271 sayılı Kanun'un 324/2. ve 324/3. maddelerinde yargılama giderlerinin neleri kapsayacağının, kimin tarafından belirleneceğinin, kime ve nasıl yükletileceğinin düzenlendiği, buna göre iştirak halinde her bir sanığın sebebiyet verdiği yargılama giderlerinin ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden ise paylarına düşen oranın belirlenerek karar verilmesi gerekirken yargılama giderlerinin eşit olarak tahsiline karar verilmesi ve önceki hüküm sanık tarafından temyiz edilmiş olduğundan, lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesinde hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle Denizli 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.01.2023 tarihli ve 2022/490 Esas, 2023/96 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasından yargılama giderlerine ilişkin ibarenin çıkarılması ve yerine "Bozma öncesi yargılama giderlerinin her bir sanığın sebebiyet verdiği yargılama giderlerinin ayrı ayrı, ortak yargılama giderlerinden ise paylarına düşen oranda tahsili ile Hazine'ye irat kaydına, bozma kararı lehe olduğundan bozma sonrası yargılama giderlerinin Hazine üzerinde bırakılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.06.2023 tarihinde, oy birliğiyle karar verildi.