Karar Detayı

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR: Hırsızlık, mala zarar verme

SUÇLARIN TARİHİ: 17.10.2016

İNCELEME KONUSU

KARARLAR: Mahkûmiyet

... Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.10.2016 tarihli ve 2016/7087 Esas sayılı iddianamesiyle hükümlü hakkında katılanın motosikletinin boyun kilidini kırarak sürükleyip götürdüğü ve motosiklete zarar verdiği iddiasıyla hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2 h, 35, 53, 58. maddeleri uyarınca, mala zarar verme suçundan 151, 53 ve 58. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.05.2017 tarihli ve 2016/1033 Esas, 2017/583 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/2 h, 35, 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 151 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, her iki suç yönünden hak yoksunluklarının uygulanmasına, 58. madde uyarınca cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, söz konusu kararın, istinaf edilmeksizin 12.07.2017 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiğine ilişkin kesinleştirme şerhi düzenlendiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/1. maddesi uyarınca, 29.03.2023 tarihli ve 2022/5357 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.04.2023 tarihli ve KYB 2023/38857 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.04.2023 tarihli ve KYB 2023/38857 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“1 Dosya kapsamına göre; hükümlü hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükmünde, 5237 sayılı Kanun'un "etkin pişmanlık" başlıklı 168. maddesinin uygulanmama nedeninin tartışılmamış olduğu anlaşılmakla, hükümlünün mahkemece savunmasının alındığı 30.11.2016 tarihli beyanında, olay nedeniyle meydana gelen zararı karşılamak istediğini belirttiği, katılanın ise aynı tarihli beyanında maddi zararı olan 200,00 TL'nin giderilmesini talep ettiği, sonraki celse hükümlüye katılanın zararının karşılaması için süre verildiği, hükümlünün ise sonraki celsede katılana zararını karşılamak üzere 150,00 TL ödediğini belirttiği ancak daha sonraki celsede katılanın hükümlünün babasının kendisini arayarak zararı gidermek istediğini söylediği halde kendisinin kabul etmediğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; benzer bir olaya ilişkin olarak Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 11.07.2019 tarihli ve 2019/2105 Esas, 2019/12822 Karar sayılı kararında da ''Suça sürüklenen çocuğun 11.02.2014 tarihli oturumda alınan savunmasında müştekinin zararını gidermek için süre istediğini belirttiği, müştekinin ise aynı duruşmada zararının giderilmesini istemediğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, müştekinin çekmecesinden alınan 400 TL zararı ödemeye hazır olan suça sürüklenen çocuğa ödeme yapabilmesi için tevdii mahalli tayin edilip makul bir süre de verilerek sonucuna göre hırsızlık suçundan TCK'nın 168/2. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulmasının bozmayı gerektirdiği'' belirtildiği üzere, somut olayda hükümlünün 30.11.2016 tarihinde istinabe yoluyla alınan ifadesinde katılanın zararını karşılamak istediğini beyan ettiği anlaşılmakla, hükümlünün katılana ödeme yapabilmesi için tevdii mahalli tayin edilip, meydana gelen zararı belirlenen ödeme mahalline yatırması halinde, 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesinin diğer şartlarının da oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi ve hukuki durumunun buna göre tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, 19.12.2016 tarihli duruşmada hükümlüye zararı karşılaması için bir sonraki celseye kadar süre verilmekle yetinilip, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2 Kabule göre de, hükümlü hakkında katılana ait motosikletin boyun kilidini kırarak, sürükleyip götürdüğü ve muhtelif yerlerinde de ezik ve çizikler oluşturması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından mahkûmiyet hükümleri kurulmuş ise de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21.01.2014 tarihli ve 2013/2 686 Esas, 2014/19 Karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere; hırsızlık suçunun konusu ile mala zarar verme suçunun konusunun aynı olması ve korunan hukuki yararın tek olması karşısında; ayrıca mala zarar verme suçunun oluşmayacağı, eylemin bir bütün olarak hırsızlık suçunu oluşturacağı gözetilmeden, hükümlü hakkında yazılı şekilde mala zarar verme suçundan mahkûmiyet kararı verilmesinde, isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.Hükümlünün katılana ait motosikleti alıp götürürken tanığın olayı görüp kesintisiz takip sonucu hükümlüyü suça konu motosikletle yakalaması sonucu hırsızlık suçunun teşebbüs aşamasında kalması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümleri uygulanamayacağından hırsızlık suçu için etkin pişmanlık hükümlerinin değerlendirilmesinin gerekmesi sebebiyle talep edilen kanun yararına bozma istemi yerinde görülmemiştir.

2. 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

3. Hükümlü hakkında katılana ait motosikletin boyun kilidini kırarak, sürükleyip götürdüğü ve muhtelif yerlerinde de ezik ve çizikler oluşturması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından mahkûmiyet hükümleri kurulmuş ise de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21.01.2014 tarihli ve 2013/2 686 Esas, 2014/19 Karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere; hırsızlık suçunun konusu ile mala zarar verme suçunun konusunun aynı olması ve korunan hukukî yararın tek olması karşısında; ayrıca mala zarar verme suçunun oluşmayacağı, eylemin bir bütün olarak hırsızlık suçunu oluşturacağı anlaşılmıştır.

4. 5271 sayılı Kanun’un 223/2. maddesinin (a) bendi uyarınca hükümlünün mala zarar verme suçundan beraatine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla mahkûmiyet hükmü kurulması Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, hırsızlık suçu için etkin pişmanlık hükümlerinin değerlendirilmesinin gerekmesinden dolayı kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce (gerekçe kısmının (1) numaralı bendinde açıklanan nedenle) yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN REDDİNE,

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının (2) numaralı kanun yararına bozma isteminin (gerekçe kısmının (2), (3) ve (4) numaralı bentlerinde açıklanan nedenlerle) KABULÜNE,

3. ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.05.2017 tarihli ve 2016/1033 Esas, 2017/583 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA,

4. 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bozma nedeni hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirdiğinden, hükümlü hakkında mala zarar verme suçundan kamu davası açılmış ise de; aynı Kanun’un 223/2. maddesinin (a) bendi gereği BERAATİNE, verilen karar itibarıyla mala zarar verme suçu için etkin pişmanlık hükümlerinin değerlendirilmesinin gerekmesi nedeniyle istenen kanun yararına bozma talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.