Karar Detayı

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR: Hakaret, mala zarar verme

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet, ceza verilmesine yer olmadığına

A.Sanık ... Hakkında Hakaret ve Mala Zarar Verme Suçlarından Kurulan Hükümlere Yönelik İnceleme

Oltu Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.06.2022 tarihli ve 2021/248 Esas, 2022/414 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında doğrudan hükmolunan adli para cezalarının türü ve miktarları gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca hükmolunan 3.000,00 TL. dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığın anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin karar tarihi itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak REDDİNE,

B. Sanık ... Hakkında Mala Zarar Verme Suçundan Kurulan Hükme Yönelik İnceleme

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8.maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 /1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Oltu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 27.01.2014 tarihli ve 2014/47 Esas Nolu iddianamesi ile sanık hakkında şikayetçi ve katılanın bulunduğu aracın hem arka ve hem de ön tarafında bulunan kaporta ve farlarını kırması şeklindeki eylemi nedeniyle mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Oltu Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.06.2014 tarihli ve 2014/27 Esas, 2014/72 Karar sayılı kararı ile sanığın mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 151/1, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 3.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 18.05.2021 tarihli ve 2020/23955 Esas, 2021/9765 Karar sayılı kararı ile suçun uzlaşma hükümlerine tabi olması nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4.Bozma ilamına uyan Oltu Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.06.2022 tarihli ve 2021/248 Esas, 2022/414 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 32/1. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 223/3 a maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına ve müdafii ücretinin sanıktan tahsiline karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz talebi, sanığa sağlık tedbiri kararı verilmesini gerektirir bir durumun olmadığına ve zorunlu müdafii ücretinin sanığa yükletilmemesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Şikayetçi ... ile katılan ...'nin olay günü olan 18.10.2013 günü katılan ... adına kayıtlı 25 ..... plakalı araç ile giderken yolda bulunan koyun sürüsü nedeniyle duraklayarak sürünün ilerlemesini bekledikleri esnada çıkan tartışmada sanık ...'in katılana ait araca elindeki sopayla vurarak zarar verdiği, şikayetçi ...'nin 11.04.2014 tarihli celsede sanıkları açıkça teşhis ettiği, sanık ... hakkında düzenlenen 13.05.2022 tarihli raporda sanığın üzerine atılı mala zarar verme suçu yönünden işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamadığının tespit edildiği olayda, sanığın suçu işlediğinin sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2.Olay yeri inceleme raporunda aracın her iki ön muhafazasının kırık, ön cam sol tarafında taş izi, sol çamurluk ve kapı üzerinde çökme ve eziklerin olduğu tespit edilmiş olup, tarafların uzlaşmadığına dair 20.08.2021 tarihli uzlaştırma raporu da dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, 13.05.2022 tarihli Atatürk Üniversitesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığı'nın raporunda sanığın 08.10.2013 tarihinde işlemiş olduğu mala zarar verme suçu bakımından işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamadığı, bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azaldığı, hakkında 5237 sayılı Kanun'un 32/1.maddesinin uygulanabileceğine dair kanaat uyarınca sanık hakkında mahkemece kurulan hüküm bakımından hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak; Ceza Genel Kurulu'nun 29.09.2020 tarih, 2020/3 254 Esas ve 2020/388 Karar sayılı kararında da kabul edildiği üzere, akıl hastası olan sanık hakkında işlediği sabit olan mala zarar verme suçundan ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiş olmakla birlikte sanık hakkında aynı zamanda 5237 sayılı Kanun'un 57/1. maddesi uyarınca akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirlerine hükmedildiğinden 5271 sayılı Kanun'un 325/1. maddesi uyarınca yargılama giderlerinin sanığa yükletilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı ancak sanığa 5271 sayılı Kanun'un 150/2. maddesi uyarınca istemi aranmaksızın zorunlu olarak müdafi atanması karşısında; Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3 c. maddesi hükmüne göre bu durumdaki bir sanığın müdafi yardımından ücretsiz faydalanması gerektiğinden zorunlu müdafii ücretinin yargılama gideri olarak sanığa yükletilmesi hukuka aykırı bulunmuş ve bu husus Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Oltu Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.06.2022 tarihli ve 2021/248 Esas, 2022/414 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden; hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321. uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesi uyarınca hüküm fıkrasından "1.500,00 TL yargılama giderinin sanık ...'den tahsili ile hazineye irat kaydına" kısmının çıkartılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.