Karar Detayı

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2016/32 E., 2016/169 K.

SUÇ: Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ortaca Cumhuriyet Başsavcılığının 06.01.2016 tarihli ve 2015/4613 Esas numaralı iddianamesi ile sanığın aynı koğuşta hükümlü olarak bulunduğu mağdurun eşofmanının cebinde bulunan 150,00 TL para ile telefon kartı şifresinin yazılı olduğu kağıdı aldıktan sonra bu şifre ile telefon görüşmesi yapmak suretiyle hırsızlık suçunu işlediğinden bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2 h.2, 53 ve 58. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Ortaca 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.03.2016 tarihli ve 2016/32 Esas, 2016/169 Karar sayılı kararı ile sanığın karşılıksız yararlanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 163/2, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık hakkında hak yoksunluklarına ve cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 19.03.2021 tarihli onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık; hükmü temyiz ettiğini bildirmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk derece mahkemesince; sanığın kısmî ikrarı ve mağdurun beyanı dikkate alınarak; sanığın bir şekilde ele geçirdiği şifre ile katılana ait hattı aktif hale getirip şifre girilmek suretiyle aramaya açık hale gelen telefondan arama yaptığı, mağdura ait 150,00 TL yi çaldığının ise sabit olmadığı kabulüyle sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan mahkûmiyet kararı verildiği tespit edilmiştir.

2. Mağdur soruşturma aşamasında; ceza infaz kurumunda hükümlü olarak bulunduğunu, 06.11.2015 günü saat 07.30 sıralarında yatağının başında asılı vaziyette duran eşofmanının cebindeki 150,00 TL para ile telefon kartında kullandığı şifrenin olmadığını fark ettiğini, müşteri hizmetleri ile yaptığı görüşme sonrasında şifresi kullanılarak yapılan görüşmelerin sanığın akrabalarına ait numaralarla yapıldığını öğrendiğini, sanığın aynı gün kendisi ile görüştüğünü, suçunu kabul ettiğini, hatta paranın 100,00 TL'sini harcadığını söyleyerek 50,00 TL parayı iade etmek istediğini, ancak kendisinin parayı almadığını ve şifresinin kullanılması nedeniyle kartının boş durumda olduğunu tespit ettiğini beyan etmiş; kovuşturma aşamasında da soruşturma aşamasındaki ifadelerini tekrar etmiş ve şikâyetçi olmadığını belirtmiştir.

3. Sanık aşamalarda üzerine atılı suçlamaları kabul etmemiş; mağdura ait şifrenin yazılı olduğu kağıdı koğuş kapısının önünde yerde bulduğunu, dolu olduğunu fark edince arama yaptığını, mağdura ait olduğunu öğrendiği şifreyi kendisine teslim ettiğini, bahsi geçen parayı almadığını, hatta mağdurun olay günü kaybolan parasını yastığının altında bulduğunu söyleyerek kendisinden özür dilediğini savunmuştur.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

1. Olay ve Olgular başlığı altında 2 ve 3 numaralı paragraflarda ayrıntıları belirtildiği üzere; mağdurun aşamalardaki istikrarlı anlatımlarında; olay günü yatağının başında asılı vaziyette duran eşofmanının cebindeki 150,00 TL para ile telefon kartının şifresinin çalındığını beyan etmesi, bahsi geçen şifre ile yapılan görüşmelerin sanığın yakınları ile yapıldığının belirlenmesi, sanığın da suça konu şifreyi yerde bulduğuna dair tevilli beyanları ve mağdurun yanlış anlaşılma olmasından ötürü kendisinden özür dilediğine dair savunmasının mağdur tarafından doğrulanmaması hususları bir bütün olarak değerlendirildiğinde; sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/2 h. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu ve aynı zamanda mağdurun beyanına göre sanığın soruşturma aşamasında çalınan paranın bir kısmını iade etmek istediği, ancak mağdurun iadeyi kabul etmediği anlaşıldığından kısmî iade nedeniyle sanık hakkında aynı Kanun'un 168/1. maddesinin uygulanmasına mağdurun rızası bulunup bulunmadığı araştırıldıktan sonra sanığın hukukî durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden hatalı nitelendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2. Kabule göre de;

Gerekçeli karar başlığında suç adının "karşılıksız yararlanma" yerine "bina içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında hırsızlık" olarak yazılması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ortaca 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.03.2016 tarihli ve 2016/32 Esas, 2016/169 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, 1412 sayılı Kanun’un 326/son. maddesi uyarınca sonuç ceza miktarı açısından sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.