Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR: Hırsızlık, basit tehdit

HÜKÜM: Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10/2. maddesinin, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (Bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre bu adrese tebliğ yapılması gerekirken, sanık ...'ın yokluğunda verilen 03/12/2015 tarihli kararın doğrudan MERNİS adresi ile aynı olan bilinen en son adresine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğe çıkarıldığı ve yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğu anlaşılmakla; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu belirlenerek ve tebliğnamedeki ret isteyen düşünceye iştirak edilmeyerek yapılan incelemede,

Sanık tarafından çalınan mazotun iade edilmek istenmesi ancak müştekinin güvenemeyeceğinden bahisle iadeyi kabul etmemesi sonucu sanık tarafından gerçekleştirilen iade olmadığı halde hatalı gerekçe ile hakkında TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması aleyhe temyiz olmadığından; sanık hakkında TCK'nın 143. maddesi uyarınca artırım yapılırken 6 yıl hapis cezası yerine 8 yıl hapis cezasına hükmedilmesi sonuç ceza doğru olarak hesaplandığından; 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesine göre, anılan madde ve fıkrada belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmanın, kasten işlenmiş bir suçtan dolayı verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olması karşısında, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin isteme aykırı olarak ONANMASINA, 23.03.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.