Yargıtay 2. CD 2017/4238 E. 2019/7141 K.

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ: Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM: Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

1 Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya,toplanan delillere,gerekçeye,hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2 Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Sanık hakkında şikayetçi ... ve katılan ...'e yönelik mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlerde suçun işleniş biçimi, sanığın kastının ağırlığı, meydana gelen zararın ağırlığı, suç sebepleri ve saikleri göz önünde bulundurulduğunda mahkemenin temel ceza tayininde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamenin bu husustaki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında şikayetçi ...'e yönelik mala zarar verme suçundan sanığın 12/06/2014 tarihli oturumdaki “ lehe olan yasa maddelerinin uygulanmasına” ilişkin istemi, sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesine dair 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin uygulanmasını da kapsadığı halde, mükerrir sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının adli para cezası dışındaki diğer seçenek yaptırımlara çevrilmesi hususunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 11/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.