Yargıtay 17. HD 2016/4999 E. 2019/660 K.

MAHKEMESİ: Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, müvekkilinin yaya olarak bulunduğu esnada davalı Bakanlığa ait aracın geri gelmesi sonucu müvekkiline çarparak yaralanmasına sebep olduğunu, davalının işleten sıfatıyla kazada sorumlu olduğu belirtilerek 15.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi 17/08/2013'ten itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre davanın kabulüne, 15.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi 17/08/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya ödenmesine, karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle, oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına ve manevi tazminatın takdirinde B.K.nın 47. maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nasafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve 492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davalıdan harç alınmamasına, 24/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.