Yargıtay 14. CD 2011/12320 E.

Cinsel taciz suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Çine Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 31.03.2009 gün ve 2008/422 Esas, 2009/227 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ve O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin aşamalardaki iddiaları ile iddianame içeriğine göre, sanığın, mağdurenin göğsünü ellemeye çalıştığı, mağdurenin engellemesi nedeniyle gerçekleştiremediği, bunun üzerine mağdurenin yakasından asılarak kendine doğru çekerek eylemini devam ettirmek şeklinde gerçekleştiği iddia edilen eylemin bedensel temas içermesi sebebiyle 5237 sayılı TCK.nın 102/1. maddesi kapsamında yer alan basit cinsel saldırı suçu niteliğinde olup olmadığına ilişkin delillerin tayin ve takdiri ile bu konudaki kanıtların değerlendirilmesi ile davaya bakma görevinin üst dereceli asliye ceza mahkemesine ait olduğu nazara alınarak, CMK.nın 4 ve 5235 sayılı Kanunun 10, 11. maddeleri gereğince görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Tekerrüre esas alınan Çine Sulh Ceza Mahkemesinin 22.12.2005 tarihli 2005/552 Esas, 2005/623 Karar sayılı ilamın, doğrudan verilen ve kesin nitelikte adli para cezasına mahkûmiyete ilişkin olması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan CMUK.nın 305/son maddesi uyarınca tekerrüre esas olmadığı halde tekerrüre esas alınarak TCK.nın 58 ve CMUK.nın 305/son maddelerine aykırı davranılması,

Sanığın, 5237 sayılı TCK.nın 53/1 c maddesindeki hak yoksunluğunun yalnız kendi alt soyu yönünden koşullu salıverilmesine kadar, aynı haklardan diğer kişiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar sürmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilerek 53/3. maddesine aykırılık yapılması,

Kanuna aykırı, sanık ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.