Yargıtay 12. CD 2024/4204 E. 2025/196 K.

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2017/874 E., 2019/608 K.

SUÇ: Taksirle yaralama

KARAR: Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 89/4 ve 62/1. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının anılan Kanun'un 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine dair Bursa 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/10/2019 tarihli ve 2017/874 esas, 2019/608 sayılı kararının istinaf edilmeksizin 01.11.2019 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 31/10/2024 tarihli ve 94660652 105 16 2074 2024 Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22/11/2024 tarihli ve KYB 2024/112651 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22/11/2024 tarihli ve KYB 2024/112651 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Bursa 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/10/2019 tarihli ve 2017/874 esas, 2019/608 sayılı kararının istinaf edilmeden kesinleşmesini müteakip, sanığın uzlaşma hükümlerinin uygulanması yönündeki talebin reddine dair Bursa 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/07/2022 tarihli ve 2017/874 esas, 2019/608 sayılı kararına karşı yapılan itirazın, uzlaşma hususunda sanığa yapılan tebligatın usulsüz olduğundan bahisle kabulüne ilişkin Bursa 13. Ağır Ceza Mahkemesinin bila tarihli ve 2022/515 değişik iş sayılı kararının, Mahkemece hükmün kesinleşmesinden sonra hükümde değişiklik yapılamayacağı cihetle, hukuki değerden yoksun olduğu gözetilerek yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı suçun 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 253/1. maddesi gereğince uzlaşma kapsamında olduğu, 31/10/2017 tarihli tutanağa göre müştekiler vekilinin uzlaşmayı kabul ettiği, 31/10/2017 tarihli uzlaştırma görüşmelerinin yapılamadığına dair tutanakta, şüphelinin telefonla arandığı ancak ulaşılamadığı, bunun üzerine şüphelinin mernis adresine çıkarılan tebligata rağmen herhangi bir başvuruda bulunmamış olması nedeniyle uzlaşmanın sağlanamadığı belirtilmiş ise de;

Kendisine uzlaştırma işlemlerini gerçekleştirmek üzere dosya tevdi edilen uzlaştırmacının öncelikle uzlaştırma teklifi yapılacak ilgililere telefon, telgraf, faks, elektronik posta gibi araçlardan yararlanılmak suretiyle uzlaştırma teklifi yapmak üzere çağrı yapması, şayet belirtilen şekilde çağrı yapılamaz ise bu defa uzlaştırmacının ilgili savcılık nezdinde kurulmuş uzlaştırma bürosundan uzlaşma teklifi yapılmasını talep etmesi gerektiği, böyle bir taleple karşılaşan büronun da muhatabına ulaşamaması durumunda, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinde yer alan“Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” şeklindeki düzenleme ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise mernis adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'a göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Kanun'un 23/1 8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği nazara alındığında,

Şüphelinin bilinen en son adresinin "..." olduğu, anılan adrese 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/1. maddesine göre tebligat yapılmadan, doğrudan şüphelinin mernis adresine 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesine göre yapılan tebligatın usulsüz olduğu cihetle, uzlaşma sağlanamadığı şeklinde düzenlenen raporun usulünce tanzim edilmediği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Mahkemece sanık hakkında taksirle yaralama suçundan TCK'nın 89/4, 62, 51/1 3. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükme yönelik, hazırlık aşamasında uzlaştırma teklifinin şüphelinin bilinen son adresi ile aynı mernis adresinde doğrudan 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesine göre yapılan tebligatın usulsüz olduğu, bu nedenle uzlaşmanın sağlanamadığı şeklinde düzenlenen raporun usulünce tanzim edilmediği bu nedenle sanık hakkında mahkumiyete ilişkin kararın Kanun yararına bozulması talep edilmiş ise de, sanığın mahkemece savunmasının alındığı 23.03.2018 tarihli oturumda mahkemece kendisine uzlaşmanın gerçekleşmediğine dair tutanağın okunduğu, sanığın ise bir diyeceğinin olmadığını beyan ettiği anlaşıldığından Kanun yararına bozma talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.01.2025 tarihinde karar verildi.