Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2014/190 E., 2015/1129 K.

SUÇ: Taksirle öldürme

HÜKÜM: Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tire 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.11.2015 tarihli ve 2014/190 Esas, 2015/1129 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5271 sayılı CMK'nın 223/2 e maddesi uyarınca, "sanığın müsnet suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin kanı uyandırabilecek, mahkumiyetine yeterli delil elde edilemediği" gerekçesine dayanılarak beraat kararı verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 28.10.2020 tarihli ve 2016/119780 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve sair nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlar birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay tarihinde saat 19:00 sıralarında sanık ...'nın sevk ve idaresindeki kamyoneti ile Toki Kavşağını geçmekteyken, sol ön tarafta bir karartı gördüğü ve çarpmamak için aracı ile sağa doğru manevra yaptığı esnada kontrolünü kaybederek yol kenarında bulunan çarpma noktası olduğu belirtilen yerden 74 m mesafedeki levhaya çarptığı ve durduğu, ölen ...'nın ilk çarpılma yeri olduğu belirtilen yerden 120 metre uazaklıktaki mesafede cesedinin bulunduğu, sanığın herhangi bir çarpma sesi duymadığını beyan ettiği, yerel mahkemece alınan bilirkişi raporunda kamyonet sürücüsü sanığın sadece hızını ayarlamamasından dolayı kusurlu olduğunun, kesinlikle çarpma ve sürüklemeden bahsedilemeyeceğinin ve sanığın ölüme sebebiyet vermesinin söz konusu olmadığının belirtildiği, Adli Tıp Kurumu İstanbul 1. İhtisas Dairesinin raporunda maktülün yapılan otopsisindeki teşhisler sonucunda mevcut travmik değişimlerin tek bir aracın çarpması ile oluşabileceği gibi çarpma sonrası kişinin bedeni üzerinden diğer araçların geçmesi ile de husulünün mümkün olduğu, dolayısı ile sanığın maktüle ölmeden önce mi sonra mı çarptığı ile ölü insan bedenine çarpmış olabileceği ihtimali bulunup bulunmadığı hususlarında tıbbi ayrım yapmanın mümkün olmadığının belirlendiği anlaşılmakla, her ne kadar sanık hakkında taksirle öldürme suçundan cezalandırılması talebi ile kamu davası açılmış ise de, sanığın kullanmış olduğu araç ile ölen ...'ya çarpıp çarpmadığı, çarpmış ise sanığın çarpması sonucu mu yoksa başka araçların çarpıp sürüklemesi sonucu mu öldüğü hususlarının dosya kapsamından tam olarak tespiti mümkün olmadığından sanığın müsnet suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin kanı uyandırabilecek, mahkumiyetine yeterli delil elde edilemediği, "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi de gözetilerek, sanık hakkında 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, Tire 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.04.2024 tarihinde karar verildi.