Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2022/108 E., 2022/112 K.

KARAR: Kısmen kabul

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Davacı hakkında Dairemizce verilen bozma kararı üzerine Mahkemece kurulan hükmün; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Davacı vekili 07.10.2016 tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin nitelikli kasten öldürme suçundan 28.12.2011 ile 19.02.2015 tarihleri arasında tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda beraatine karar verildiğini belirterek haksız tutukluluk nedeniyle 203.600,00 TL maddi ve 500.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden yasal faizi ile ödenmesini talep etmiştir.

2.Davalı vekili 10.11.2016 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın reddi gerektiğini beyan etmiştir.

3.Şırnak 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.02.2017 tarihli ve 2016/20 Esas, 2017/41 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulü ile 30.577,85 TL maddi ve 40.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

4.Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 06.06.2017 tarihli ve 2017/1768 Esas, 2017/1979 Karar sayılı kararı ile davacı hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5.Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 06.06.2017 tarihli ve 2017/1768 Esas, 2017/1979 Karar sayılı kararının davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 21.02.2022 tarihli ve 2021/3082 Esas, 2022/1273 Karar sayılı kararı ile "hükmedilen maddi tazminatın fazla, manevi tazminatın eksik olduğu" nedenleriyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

6.Şırnak 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.04.2022 tarihli ve 2022/108 Esas, 2022/112 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulü ile 30.172,05 TL maddi ve 80.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilerek dava dosyası, 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir

7.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 24.06.2022 tarihli ve 12 2022/82968 sayılı Tebliğname ile hükmün onanması talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz isteği; hükmedilen tazminat miktarının fazla olduğuna, davanın reddi gerektiğine, yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması gerektiğine, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonunda, Şırnak Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/690 Esas – 2016/104 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının nitelikli kasten öldürme suçundan 28.12.2011 – 19.02.2015 tarihleri arasında 3 yıl 1 ay 22 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine karar verildiği ve açılan davanın süresinde olduğu, tutuklamanın infaz gördüğü belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmitir.

IV. GEREKÇE

1.Tazminat talebinin dayanağı olan Şırnak Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/690 Esas – 2016/104 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının nitelikli kasten öldürme suçundan 28.12.2011 – 19.02.2015 tarihleri arasında 1149 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 12.03.2016 tarihinde kesinleştiği, 07.10.2016 tarihinden açılan davanın tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

2.Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer gözetilmek suretiyle, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespit edilmesi nedeniyle hukuka aykırılık görülmemiştir.

3.Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.03.2007 gün ve 2 Esas, 63 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davalarında, ancak davanın tamamen reddi halinde davalı lehine vekalet ücretine hükmolunabileceği ve yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılacağı, davanın kısmen kabulü karar verilmesi nedeniyle davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesinde ve yargılama giderlerinin hazine üzerinde bırakılmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şırnak 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.04.2022 tarihli ve 2022/108 Esas, 2022/112 Karar sayılı kararında davalı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine, kararın bir örneğininde Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2023 tarihinde karar verildi.