Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2022/304 E., 2022/351 K.

KARAR: Davanın kısmen kabulü

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Davacının tazminat talebi hakkında dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereği yürürlükte bulunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun’la yapılan değişiklikten önceki 427 nci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 06.04.2015 tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin kasten öldürme suçundan 29/06/2009 tarihinde tutuklandığı, 17/07/2009 tarihinde tahliye edildiği, yapılan yargılama sonucunda Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/12/2014 tarih 2007/284 Esas 2014/532 sayılı kararı ile atılı suçtan beraatine karar verildiği, kararın 27/01/2015 tarihinde kesinleştiğini belirterek haksız tutuklulukta kaldığı süreler için maddi manevi olarak zarara uğradığını, bu nedenle lehine 5.000,00 TL maddi, 15.000,00 TL manevi olmak üzere toplam 20.000,00 TL tazminatın ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 03.06.2015 tarihli cevap dilekçesinde özetle; Davanın süresinde açılıp açılmadığı, mahkemenin yetkili olup olmadığı, davacı vekilinin tazminat davası açma yetkisinin olup olmadığı, ceza davasının kesinleşip kesinleşmediği hususlarının araştırılması gerektiğini, maddi ve manevi tazminat talebinin yüksek olduğunu, davanın öncelikle zamanaşımı yönünden, daha sonra esastan reddine karar verilmesini talep etmiştir.

3. Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.07.2020 tarihli ve 2020/204 Esas, 2020/184 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.07.2020 tarihli ve 2020/204 Esas, 2020/184 Karar sayılı kararının davacı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 23.05.2022 tarihli ve 2021/1829 Esas, 2022/3941 Karar sayılı kararıyla;

"1 Davacının gözaltında ve tutuklulukta kaldığı sürelerin tamamının Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.01.2015 tarihli 2013/19 Esas – 2014/1174 Karar sayılı ek kararı ile mahsup edildiği dikkate alınarak, CMK'nın 144/1 a. maddesinin yürürlükten kaldırılması nedeniyle mahsup tazminata engel oluşturmayacak ise de, haklarında mahsup işlemi yapılmayan kişilerle tutukluluğu başka mahkumiyetinden mahsup edilenler arasındaki dengenin, hak ve nesafetin sağlanması gerektiği göz önünde bulundurularak davacı lehine makul bir miktar maddi ve manevi tazminata hükmolunması gerekirken, yazılı şekilde eksik maddi ve manevi tazminata hükmolunması,

2 Davacının dava dilekçesinde talep ettiği tazminat miktarlarına gözaltı tarihinden yasal faize hükmedilmesini talep etmesine rağmen hükmedilen tazminat miktarlarına tutuklama tarihinden yasal faize hükmedilmesi,,"

nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Hukukî Süreç başlığı altında (4) numaralı paragrafta ayrıntılarına yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği anlaşılmıştır.

6. Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.10.2022 tarihli ve 2022/304 Esas, 2022/351 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

7. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 29.12.2022 tarihli, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri

Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, hükmedilen tazminat miktarının az olduğuna, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

Yerel Mahkemenin Kabulü;

Davacının kasten öldürme suçundan 29/06/2009 tarihinde tutuklandığı, 17/07/2009 tarihinde tahliye edildiği, yapılan yargılama sonucunda Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/12/2014 tarih 2007/284 Esas 2014/532 sayılı kararı ile atılı suçtan beraatine karar verildiği, kararın 27/01/2015 tarihinde kesinleştiği tespit edilmiştir.

Davacının maddi tazminat talebi yönünden yapılan değerlendirmede; davacının sosyal ekonomik durum araştırmasına göre maddi tazminat hesabında kişinin temel ihtiyaçlarını karşılayan, insanca yaşamasına imkân tanıyan asgari ücret üzerinden belirlenecek bir miktarın maddi tazminat olarak belirlenmesi gerektiği kanaatine varılmakla;

Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 2019/369 2020/41 Esas Karar ve Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 2019/370 2020/42 Esas Karar sayılı ilamlarına göre, haksız koruma tedbiri nedeniyle açılan tazminat davalarında, davacının maddi zararının; sabit ücretli çalışan olması halinde aylık ücret veya geliri, işsiz olması veya gelirinin asgari ücret altında olması halinde ise gözaltı veya tutuklu kalınan döneme ait net asgari ücret üzerinden hesap edilmesi gerektiği, hesap yapılırken, gözaltı ya da tutuklulukta geçirilen her bir ayın kaç gün çektiğine bakılmaksızın, davacının aylık ücret ya da geliri ne ise her takvim ayı için o miktarda davacı lehine tazminata hükmedilmesi gerektiği, tam ay dışındaki artık günlerde ise davacının aylık ücret ya da gelirinin o ayın gün sayısına bölünüp bulunan neticenin gözaltı ya da tutuklulukta geçirilen gün sayısı ile çarpılmak suretiyle hesap edilmesinin gerektiği,

Bu açıklamalar dikkate alındığında somut olayda yapılan incelemede;Yargıtay 12. Ceza Dairesi'nin 23/05/2022 tarih 2021/1829 Esas 2022/3941 Karar sayılı ilamı ile mahkememizin kararının kaldırıldığı ve bunun üzerine dosyamızın tekrar ele alındığı, yapılan inceleme neticesinde;

Davacının gözaltında ve tutululukta geçirdiği sürelerin tamamının Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/19 Esas 2014/174 karar ve 20/01/2015 Ek karar tarihli ilamıyla mahsup edildiği anlaşılmakla, bu durum itibariyle bozma ilamında ''CMK'nın 144/1 a maddesinin yürürlükten kaldırılması nedeniyle mahsup durumu tazminata engel oluşturmayacak ise de, haklarında mahsup işlemi yapılmayan kişilerde gözaltı ve tutukluluğu başka mahkumiyetinden mahsup edilenler arasındaki dengenin, hak ve nesafetin sağlanması gerektiği göz önünde bulundurularak gözaltında ve tutuklu kalınan sürelerin tamamının mahsup edildiğinin tespit edilmesi halinde davacı lehine makul bir miktar maddi ve manevi tazminata hükmolunması, bir kısmının mahsup edildiğinin tespiti halinde ise mahsup edilmeyen kısmına ilişkin olarak maddi ve manevi zarar dikkate alınıp, mahsup edilen kısım için ise makul bir miktar maddi ve manevi tazminata hükmedilmesinin'' de belirtildiği dikkate alındığında ve davacının gözaltında kaldığı sürenin 11/06/2020 tarihli Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının müzekkere cevabı ekinde gönderdiği müddetname ile de tespit edildiği üzere tamamının mahsup edildiği dikkate alınarak haksızlığı belirlemek amacıyla makul bir maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği kanaatiyle, 18 gün gözaltında kaldığı bu nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza dairesi 2019/2271 Esas 2020/182 karar ve Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi'nin 2018/3943 Esas 2019/1167 Karar sayılı ilamları da dikkate alınarak makul bir tazminata karar verilerek;

Davacının gözaltında kaldığı süreler için 200,00 TL maddi tazminat ödenmesi gerektiği tespiti nazara alınarak maddi tazminatın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının manevi tazminat talebi yönünden ise; objektif bir kriter olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, yakalanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklulukta/gözaltında geçen süre, tazminat davasının kesinleştiği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer benzeri hususlar da gözetilmek suretiyle, hakkaniyet ölçüsünü aşmayacak bir şekilde, hak ve nefaset kurallarına uygun makul bir miktarın tayin ve tespiti gerekeceğinden zenginleşme yasağı da dikkate alınarak manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne, 300,00 TL manevi tazminatın davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2007/284 Esas – 2014/532 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının kasten öldürme suçundan 20.06.2009 17.07.2009 tarihleri arasında 27 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 27.01.2015 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

Davacının tutuklu kaldığı sürenin tamamının Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/19 Esas – 2014/174 Karar sayılı ceza dosyasındaki mahkumiyetinden aynı mahkemenin 20.01.2015 tarihli ek kararı ile mahsubuna karar verildiği anlaşılmıştır.

Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden;

Davacının gözaltında ve tutuklulukta kaldığı sürelerin tamamının Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.01.2015 tarihli 2013/19 Esas – 2014/1174 Karar sayılı ek kararı ile mahsup edildiği dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 144 üncü maddesinin birinci maddesinin (a) bendinin yürürlükten kaldırılması nedeniyle mahsup tazminata engel oluşturmayacak ise de, haklarında mahsup işlemi yapılmayan kişilerle tutukluluğu başka mahkumiyetinden mahsup edilenler arasındaki dengenin, hak ve nesafetin sağlanması gerektiği göz önünde bulundurularak davacı lehine makul bir miktar maddi ve manevi tazminata hükmolunduğundan davacı vekilinin temyiz sebebi reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.07.2020 tarihli ve 2020/204 Esas, 2020/184 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesi neticesinde herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2023 tarihinde karar verildi.