Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ceza Dairesi

SAYISI: 2019/2315 E., 2019/1713 K.

DAVA: Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM: İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Davacı vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 22.11.2018 tarihli dava dilekçesinde özetle; "Müvekkil hakkında beraat kararı verilen ceza dava dosyası kapsamında 03.02.2017 15.02.2017 tarihleri arasında gözaltında, 15.02.2017 25.10.2018 tarihleri arasında adli kontrol altında kalması sebebiyle oluşan zararının karşılığı olarak 70.000,00 TL maddi, 80.000,00 TL manevi tazminatın yakalama/gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmesini arz ve talep ederim." şeklinde beyanda bulunmuştur.

2. Davalı vekili 17.12.2018 tarihli cevap dilekçesinde özetle; "Davanın süresinde ve yetkili mahkemede açılıp açılmadığı, davacının tazminat isteyebilecek kişilerden olup olmadığı, tutukluluk süresinin mahsup edilip edilmediği, davacı vekilinin vekaletnamesinde özel yetki bulunup bulunmadığının araştırılması gerekir. Davacı iddia ettiği zararı belgelendirmemiştir. Talep edilen tazminat miktarları fahiştir." şeklinde beyanda bulunmuştur.

3. Adana 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.03.2019 tarihli ve 2018/513 Esas, 2019/106 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 11.07.2019 tarihli ve 2019/2315 Esas, 2019/1713 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davalı vekilinin istinaf başvurusunun manevi tazminat yönünden esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun maddi ve manevi tazminat yönünden esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 15.09.2023 tarihli ve 2023/98061 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii edilmiştir.

II. GEREKÇE

Davanın maddi ve manevi tazminat talebine ilişkin olduğu halde kesinlik sınırının hükmedilen tazminat miktarının tamamına göre değerlendirilerek hükmün tamamı hakkında inceleme yapılması gerekirken, istinaf incelemesi sırasında maddi ve manevi tazminat miktarlarının ayrı ayrı kesinlik sınırı bakımından değerlendirilmesi ile davalı vekilinin maddi tazminata ilişkin istinaf talebinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kesin nitelikte olduğu kabul edilerek maddi tazminat yönünden inceleme yapılmaması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 11.07.2019 tarihli ve 2019/2315 Esas, 2019/1713 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.12.2023 tarihinde karar verildi.