Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2015/284 2016/124

SUÇ: 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM: Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanıklar hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Harran Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2016 tarihli ve 2015/284 Esas, 2016/124 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 05.11.2020 tarihli, 2016/180712 sayılı ve "Harran ilçesi ... Mahallesi sınırları dahilinde bulunan ... Höyüğünün 1. derece arkeolojik sit alanı olarak tescil edildiğine dair Diyarbakır Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 08.02.1990 tarihli kararına mütakip sanıklar tarafından höyüğe zarar verecek şekilde düzleştirme yaparak tarımsal alan olarak kullanılmak üzere müdahalede bulunulduğu dosya kapsamından anlaşılmakla, mahkumiyet yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi, yasaya aykırı bulunduğundan hükmün bozulması" görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; eksik inceleme ile hüküm tesis edildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mahkemenin Kabulü

"Şanlıurfa Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğünden gelen yazı cevapları, keşif, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, Şanlıurfa Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Müdürlüğünün Harran ilçesi ... Mahallesi sınırları dahilinde bulunan ... Höyüğünün 1. derece arkeolojik sit alanı olarak tescil edildiğine dair Diyarbakır Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 08.02.1990 tarihli kararına müteakip sanıklar tarafından höyüğe zarar verecek şekilde tarımsal alan olarak kullanılmak üzere müdahalede bulunulduğuna yönelik iddiada, sanıkların savunmalarını tapu kaydının doğruladığı, tapu kaydındaki şerh tarihinin 06.05.2015 olduğu, iddianamede suç tarihinin 2014 olarak belirlendiği ve ayrıca Harran Belediye Başkanlığının 04.03.2016 tarihli müzekkere cevabında iddianameye konu yere ilişkin herhangi bir ilan yapılmadığının belirtildiği anlaşıldığından sanıkların savunmalarını tapu kayıtları ve belediyenin ilan yapılmadığına yönelik yazısı teyit ettiğinden sanıkların işlediği iddia edilen suça yönelik dosya içerisinde somut bir delilin olmadığı dikkate alınarak sanıkların 2863 sayılı Yasaya muhalefet suçunu işlediği hususunda şüphe oluşmuştur. Buradan cihetle sanıkların 2863 sayılı Yasaya muhalefet suçunu işlediği hususunda tam bir vicdani kananat oluşmamış, Anayasa'nın 38 nci maddesinde 'suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar, kimse suçlu sayılamaz ...' denildiği, ceza yargılamasında mahkûmiyet kararı verilebilmesi için davaya konu suçun bizzat sanıklar tarafından işlenmiş olduğunun kesin delillerle ispat edilmiş olmasının gerektiği, suçluluk konusundaki şüphenin sanık lehine değerlendirileceği, suçluluğu kesin delillerle ispat edilmedikçe bu konudaki şüpheye dayanılarak sanığın mahkûmiyetine karar verilemeyeceği dikkate alındığında sanıkların atılı suçtan şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı delillerin olmadığından yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle CMK 223/2 e maddesi gereğince sanıkların üzerine atılı 2863 sayılı yasaya muhalefet suçundan ayrı ayrı beraatine karar vermek gerekmiştir."

2. Diyarbakır Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 08.02.1990 tarih ve 372 sayılı kararı ile 1. derece arkeolojik sit olarak tescil edilen ... Höyüğü'nün Şanlıurfa Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 20.01.2015 tarih ve 1352 sayılı kararı ile sit alanı sınırlarının uygun olduğuna karar verildiği, anılan karardan önce höyüğün sınırlarının belirlenmesi çalışmaları sırasında kurul uzmanları tarafından mahallinde yapılan incelemeler sırasında köylülerden alınan bilgilere göre 3 yıl önce tarla olarak kullanılmak üzere iş makineleri ile düzleştirilerek höyüğün büyük oranda tahrip edildiğinin tespit edilmesi üzerine höyüğün içerisinde yer aldığı parselde tarımsal faaliyetler gerçekleştiren sanıklar hakkında dava açıldığı anlaşılmıştır.

3. Mahkemece icra edilen keşif sonrası dosyaya sunulan bilirkişi raporlarında, ... Höyüğü'nün mevcut haliyle höyük vasfını yitirmiş olduğu belirtilmiştir.

4. Sanıklar aşamalardaki savunmalarında, suça konu tarla vasıflı arazinin sit alanında kaldığını bilmediklerini, yaklaşık olarak 2000 yılında arazide düzleştirme faaliyeti gerçekleştirdiklerini beyan etmişlerdir.

5. Dosya kapsamında mevcut dava konusu taşınmaza ait tapu kaydı incelendiğinde, beyan hanesinde korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı olduğuna dair 06.05.2015 tarihli şerh bulunduğu anlaşılmıştır.

6. Harran Belediye Başkanlığının 04.03.2016 havale tarihli cevabi yazısında, ... Höyüğü'nün 1. derece arkeolojik sit olarak tesciline ilişkin ilan yapılmadığı belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanıkların savunmalarında suça konu yerin sit alanında kaldığını bilmediklerini, 2000 yılında arazide düzleştirme yaptıklarını beyan ettikleri, taşınmaza ait tapu kaydında korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı olduğuna dair şerhin 06.05.2015 tarihinde verildiği ve Harran Belediye Başkanlığınca, sit alanı tesciline ilişkin ilan yapılmamış olduğunun bildirilmesi hususları hep birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların atılı suçtan beraatlerine karar verilmesinde, hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Harran Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2016 tarihli ve 2015/284 Esas, 2016/124 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.10.2023 tarihinde karar verildi.