Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ceza Dairesi

SAYISI: 2020/365 E., 2020/259 K.

DAVA: Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM: İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Davacı vekili 13.03.2019 tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin konut dokunulmazlığının ihlali ve kasten öldürmek suçlarından yargılandığını, 05.12.2013 tarihinde gözaltına alındığını, 08.12.2013 tarihimde tutuklandığını, kovuşturma sonucunda beraat ettiğini, kararın kesinleştiğini, davacının uzunca bir süre tutuklu kaldığını, maddi ve manevi zararı olduğunu öne sürerek 60.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsilini, talep etmiştir.

2.Davalı vekili 02.05.2018 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın süresi içerisinde açılıp açılmadığının araştırılması, davacının üzerine atılı suçun vasıf ve mahiyeti gereğince gözaltına alındığı, davacı tarafından ileri sürelen gerekçeler 5271 sayılı Kanuna göre tazminat hakkı doğuran nedenler arasında sayılan şartlara uymamak olduğu, tazminat miktarının fahiş olduğu, zenginleşme sonucu doğurur nitelikte olduğu, yargılama süreci beraat kararı ile sonuçlandığına sonuçlandığına göre manevi tazminat istemi hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davacı hakkında derdest dosya bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiğini, davanın reddine ve yargılama masrafları ve vekalet ücretinin davacı taraf üzerinden bırakılmasını öne sürmüştür.

3.Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.09.2019 tarihli ve 2019/247 Esas, 2019/648 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4.Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 08.07.2020 tarihli ve 2020/365 Esas, 2020/259 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

5 Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.12.2021 tarihli tebliğnamesi ile davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile hükmün onanmasını talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz talebi;

Müvekkili hakkında verilen beraat kararının Yargıtay tarafından onandığını, ancak kesinleme şerhleri onama kararından 2.5 ay sonra yapıldığını, yargıtay ilamı ve kesinleşme şerhlerinin müvekkiline tebliğ edilmediğini, tazminat davası açma süresinin başlaması için tebliğin zorunlu olduğunu, davanın süresinde olduğundan kabulü gerektiğini, belirtmiştir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Tazminat davasının dayanağını oluşturan Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/87 Esas, 2014/230 Karar numaralı dosyası kapsamında davacının bir suçu gizlemek ve yakalanmamak amacıyla kasten öldürme, nitelikli hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal etmek suçlarından, 05.12.2013 – 08.12.2014 tarihleri arasında gözaltı ve tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda davacı hakkında beraat kararı verildiği, kararın 07.03.2018 tarihinde kesinleştiği, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 142 inci maddesinin 1 inci bendinde karar veya hükümlerin kesinleştiğinin ilgilisine tebliğinden itibaren 3 ay ve her halde 1 yıl içinde tazminat isteminde bulunulabileceği düzenlemesinin yer aldığı, davacının beraatine dair kararın kesinleşme tarihinin 07.03.2018 olduğu, dava tarihinin ise 13.03.2019 olduğu, davanın 1 yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığı gözetilerek maddi ve manevi tazminat talebinin reddine dair hüküm kurulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tazminat davasının dayanağını oluşturan Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/87 Esas, 2014/230 Karar numaralı dosyası kapsamında davacının bir suçu gizlemek ve yakalanmamak amacıyla kasten öldürme, nitelikli hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal etmek suçlarından, 05.12.2013 – 08.12.2014 tarihleri arasında 368 gün gözaltı ve tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda davacı hakkında beraat kararı verildiği, kararın 07.03.2018 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davalarında dava süresi, 5271 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinin birinci fıkrasında "Karar veya hükümlerin kesinleştiğinin ilgilisine tebliğinden itibaren üç ay ve her halde karar veya hükümlerin kesinleşme tarihini izleyen bir yıl içinde tazminat isteminde bulunulabilir." şeklinde düzenlenmiştir. Kararın sanık ve sanık müdafiinin yüzüne karşı verildiği, gerekçeli kararın kesinleşme şerhi ile birlikte tebliğinin sağlanmadığı, bu nedenle 3 aylık sürenin esas alınamayacağının, davacının tazminat davasını hak düşürücü bir yıllık süreden sonra 13.03.2019 tarihinde açtığından davanın reddine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamış, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 08.07.2020 tarihli ve 2020/365 Esas, 2020/259 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.10.2023 tarihinde karar verildi.