Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2015/258 E., 2016/200 K.

SUÇ: Taksirle öldürme

HÜKÜM: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret Bozma

Katılanlar vekilinin yüzüne karşı 31.03.2016 tarihinde verilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 30.05.2016 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, görülmüştür.

Sanık ... müdafiinin ve sanık ...'ın temyiz istemi yönünden; Sanıklar hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Siverek 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarih, 2015/258 Esas ve 2016/200 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 85 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 22.09.2020 tarihli tebliğname ile katılanlar vekilinin temyizinin süresinde olmadığından reddine, sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyizi yönünden ise bozma görüşü ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri;

Sanığın Edessa firmasında koordinatör mühendis olduğuna, sahada çalışan personelleri koordine etmekle görevli olduğuna, kusur verilecekse tüm ekibe verilmesi gerektiğine, olaya neden olan elektrik trafosunun konumundan, yerden yüksekliğinden vb. şeylerden sorumlu olmadığına, vatandaşın elektrik panolarının kapısını kırdığına ve Kuruma haber verilmediği için trafo hakkında bilgi sahibi olmadıklarına, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna

İlişkindir.

B. Sanık ...'ın temyiz sebepleri;

Elektrik panolarının bakım ve onarım işinin Edessa firmasına verildiği, Dedaş görevlisi olarak, olaydan 1 ay önce ilçede çalışmaya başladığına, elektrik panolarındaki asma kilitlerin vatandaşlar tarafından sürekli kırıldığına, bilirkişi raporlarının yetersiz olduğuna, kusuru bulunmadığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemenin Kabulü

1.Olay tarihinde katılanların oğlu olan 6 yaşındaki ölenin, ilçe merkezinde bir elektrik trafosuna dokunmak suretiyle elektirik çarpması sonucu öldüğü, sanık ...'ın Siverek Dedaş müdürü olarak görev yaptığı, Siverek Dedaş'a ait elektrik panolarının kilitleme sistemlerinin bakım ve onarım işlerinin sözleşme ile Edessa firmasına verildiği, sanık ...'ın Edassa firmasının koordinatör mühendisi olduğu, tüm dosya kapsamından anlaşılmıştır.

2.Siverek Sulh Ceza Hakimliğince yapılan 12/08/2014 tarihli keşif zaptında, söz konusu trafonun yakınındaki binaya yaklaşık olarak yarım metre mesafede bulunduğu, panonun yerden yüksekliğinin yarım metre olduğu, panonun ön kapısının asma kilit ile kilitlendiği, arka kapısının da bu şekilde kilitli olduğu, kilidin takılı olduğu demirin kırık olduğu, aliminyum bir tel ile panonun çevresinin sarılması sureti ile kapılarının bağlanmış olduğu hususunun tespit edildiği, keşifte dinlenen tanık beyanlarının da mevcut durumu doğrular nitelikte olduğu görülmüştür.

3.Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı aracılığınca elektrik yüksek mühendisi hukukçu ve iki elektrik mühendisi olmak üzere üçlü bilirkişi heyeti tarafından bilirkişi raporu hazırlandığı, 24/10/2014 tarihli bu bilirkişi raporuna göre söz konusu kazanın olduğu panonun her türlü işletme durumunda cana ve mala zarar gelmeyecek şekilde tesis edilmesi ve işletilmesinden ayrıca aktif bölümlerinin dokunulmasını olanaksız hale getirmeyen, panonun arka tarafına girmeyi engelleyecek sistemi ve kilitlerin kırılmasını engelleyecek gerekli ekipmanları temin etmeyen elektrik hatları ve tesislerin sahibi ve işletmecisi olan DEDAŞ'ın asli hizmet kusurunun bulunduğu, ancak bu kusurun cezaların şahsiliği ilkesinden hareketle Siverek İşletme Müdürü sanık ...'a ait olacağının belirtildiği, yine aynı bilirkişi raporunda Siverek DEDAŞ işletmesinin ihalesini 2014 yılında alan Edassa firmasının arıza vb. Çalışmalar esnasında kapıları açık olan panoların kilitleme sistemlerinin eksikliklerini veya yapısal eksikleri (panonun arka tarafına girmeyi engelleyecek sistemi) vatandaşların kaçak elektrik kullanımı gibi gerekçelerle geçici çözümlerle çözümledikleri ve DEDAŞ'ı haberdar edip yaptırmadıkları için Edassa şirketinin asli hizmet kusurunun bulunduğu, cezaların şahsiliği ilkesinden hareketle bu kusurdan kordinatör mühendis sanık ...'ın sorumlu olduğu ve ölenin babası katılan ...'nin ise ölenin gözetiminde ihmal göstermiş olması nedeniyle tali kusurlu olduğu belirtilmiştir.

4.Mahkemece, duruşmada dinlenen tanık beyanları, dosya kapsamında bulunan 24/10/2014 tarihli bilirkişi raporu ve Siverek Sulh Ceza Hakimliğinin 12/08/2014 tarihli keşif içeriği birlikte değerlendirildiğinde, mahalle içerisinde bulunmasına rağmen pano kapaklarının sağlam bir şekilde kapalı tutulmadığı ve yerden belirli bir yükseklikte bulunması gerekirken kolayca ulaşılabilir bir yerde duran trafoya dokunması üzerine ölüm olayının meydana geldiği, dolayısı ile olayın meydana gelmesinde trafonun güvenliği sağlamamış olan sanıkların raporda belirtildiği şekilde asli kusurlu olduğu kanaatine varılmış, kusurun ve meydana gelen zararın yoğunluğu göz önünde bulundurularak alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle sanıkların cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A.Tebliğname Yönünden;

Hükmün gerekçe ihtiva etmesi dolayısıyla tebliğnamedeki hükmün gerekçesiz olduğundan bahisle bozulmasını öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

B.Katılanlar Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden;

Katılanlar vekilinin yüzüne karşı 31.03.2016 tarihinde verilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 30.05.2016 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğ, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, katılanlar vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

C.Sanık ... müdafii ve sanık ...'ın Kusura Yönelik Temyiz İstemleri Yönünden;

Dicle Elektrik Dağıtım AŞ. (DEDAŞ) tarafından, AG OG elektrik dağıtım şebekelerinde meydana gelecek olan arıza, onarım ve bakım işlerini özel teknik şartname ile yüklenici Edessa firmasına verdiği, olay tarihinde elektrik mühendisi sanık ...'ın Edessa firmasının koordinatör mühendisi, sanık ...'ın ise Siverek DEDAŞ işletme müdürü olarak görev yaptığı; 6 yaşındaki ölen çocuğun, sokak içinde bulunan trafoya ait elektrik panosunun arkasından girerek, pano içerisindeki elektrik ekipmanlarına temas etmesi sonucu, elektrik akımına kapılarak öldüğü olayda; Mahkemece olay yerinde bilirkişi marifeti ile yapılan keşif de, mahalle içerisinde bulunan trafo ve pano kapaklarının sağlam bir şekilde kapalı tutulmadığı ve yerden belirli bir yükseklikte bulunması gerekirken kolayca ulaşılabilir bir yerde durması, panonun arka tarafına girmeyi engelleyecek sistemi ve kilitlerin kırılmasını engelleyecek gerekli ekipmanların, korkulukların bulunmadığı hususlarının tespit edildiği, gerekli denetimleri yapmayan, işveren Siverek İşletme müdürü sanık ...'ın ve elektrik panosundaki gözle görülür fiziki ve teknik eksiklikleri gidermeyen yüklenici firma kordinatör mühendisi sanık ...'ın asli kusurlu olduğu anlaşılmakla; Mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

D.Re'sen gözetilecek hususlar yönünden;

1.5237 sayılı Kanunun 53 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden taksirle öldürme suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

2.5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılması gerektiği, sanıkların mahkemece yargılama sırasındaki davranışları lehine değerlendirilerek "...sanıkların sabıkasız geçmişi ve duruşma tutunaklarına yansıyan olumsuz bir kişiliklerinin olmaması nazara alınarak iyi hali lehine takdiri indirim nedeni kabul edilerek TCK'nın 62/1. maddesi gereğince cezasında indirim..." yapıldığı, sanık ...'ın 22.09.2015 tarihli duruşmada, lehe hüküm talebinin bulunduğu, sanık ...'ın da yakalama emri ile alınan ifadesinde 18.02.2016 tarihli ifadesinde lehe hüküm talebinde bulunduğu halde; “Suçun işlenmesindeki özellikler göz önünde bulundurularak taksirli suç nedeni ile verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine yer olmadığına" şeklindeki dosya kapsamına uygun düşmeyen, yetersiz gerekçe ile paraya çevirme hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Katılanlar vekilinin temyiz isteminin, Gerekçe bölümünün (B) bendi uyarınca, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca süre yönünden, oy birliğiyle REDDİNE,

Gerekçe başlığının (D) bendinde açıklanan nedenlerle Siverek 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarihli, 2015/258 Esas, 2016/200 Karar sayılı kararına yönelik sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.09.2023 tarihinde karar verildi.