Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ceza Dairesi

SAYISI: 2020/43 E., 2020/461 K.

DAVA: Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

KARAR: Düzeltilerek İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Esastan Ret

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 16.06.2020 tarihli ve 2020/43 Esas, 2020/461 Karar sayılı ek kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 26.02.2019 tarihli dava dilekçesinde özetle; "müvekkilinin 27.07.2011 28.11.2011 tarihleri arasında tutuklu kaldığını, yargılama sonunda hakkında beraat kararı verildiğini belirterek, haksız koruma tedbiri nedeniyle 10.000 TL maddi, 30.000 TL manevi tazminatın gözaltına alındığı tarihten itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini" talep etmiştir.

2. Davalı vekili 11.04.2019 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; "tazminat talebinin yasal dayanaktan yoksun olduğunu, davanın reddi gerektiğini" beyan etmiştir.

3. Bursa 14. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.10.2019

tarihli ve 2019/388 Esas 2019/275 Karar sayılı kararı ile davanın süresinde açılmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

4. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 02.06.2020 tarihli ve 2020/43 Esas 2020/461 Karar sayılı kararı ile düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

5. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 16.06.2020 tarihli ve 2020/43 Esas 2020/461 Karar sayılı ek kararı ile HMK'nın 362/1 a maddesindeki Miktar veya değeri 72.070 (yetmiş iki bin yetmiş) Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamaz yasal düzenlemesi uyarınca, temyiz talebinde bulunulan Dairenin 2020/43 Esas, 2020/461 sayılı kararı HMK'nın 362/1 a maddesi uyarınca kesin olduğundan, temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

6. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 06.12.2021 tarihli, davacı vekilinin Bölge Adiye Mahkemesince verilen düzeltilerek esastan reddi kararının temyiz sınırı ve reddolunan tazminat miktarına göre kesin nitelikte olması sebebiyle temyiz isteminin esastan reddi görüşünü içerir tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın kesin olmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Koruma tedbirlerine dayalı tazminat davalarının niteliği itibariyle yargılama sırasında sadece 5271 sayılı Kanun'un uygulanması halinde, adil ve hukuka uygun kararlar verilebilmesi ve ilgilerin zararlarının karşılanması hususunda bir kısım sorunların ortaya çıkabilecek olmasından dolayı bu davalarda esas olarak 5271 sayılı Kanun uygulanmakla birlikte, bu Kanunda düzenlenmeyen hususlarda, 6100 sayılı Kanundaki düzenlemeler uygulanmaktadır.

Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davalarının miktar itibari ile temyiz edilebilir olup olmadığı 6100 sayılı Kanun hükümleri göz önünde bulundurularak değerlendirilmektedir. Buna göre, miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca temyiz edilemez.

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde; karar tarihi itibariyle temyiz kesinlik sınırının 72.070 TL olduğu ve davacı vekilinin haksız koruma tedbiri nedeniyle 10.000 TL maddi, 30.000 TL manevi olmak üzere toplam 40.000 TL tazminat talebinin, İlk Derece Mahkemesince davanın süresinde açılmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesi hükmünün vekalet ücreti yönünden düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi nedeniyle davacı aleyhine reddedilen tazminat miktarının 40.000 TL olduğu gözetilerek hükmün davacı açısından kesin olduğu anlaşılmakla, davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 16.06.2020 tarih ve 2020/43 Esas 2020/461 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden davacı vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bursa 14. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.09.2023 tarihinde karar verildi.