Karar Detayı

MAHKEMESİ: BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 11.04.2018 tarih ve 2015/198 E. 2018/137 K. sayılı kararın davacı vekili ile davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 13.02.2020 tarih ve 2018/1963 E. 2020/203 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, 6100 sayılı Kanun'un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava markaya tecavüzün tespiti ve önlenmesi ile 1.000 TL maddi, 20.000 TL manevi tazminat istemine ilişkindir. Davacı dava dilekçesinde, maddi tazminata ilişkin istemini belirsiz alacak davası olarak ileri sürmüş olup, ilk derece mahkemesince bilirkişi heyetinden alınan 03.05.2017 tarihli ek raporda davacının talep edebileceği tazminat miktarı 19.010,50 TL olarak tespit edilmiş, işbu rapor davacı taraf usulüne uygun tebliğ edilmesine rağmen davacı tarafça bu tepsitteki zarar miktarına itiraz edilmemiştir. Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen kararda davanın kısmen kabulüne, davalının eylemlerinin davacının tescilli tasarımına tecavüz teşkil ettiğinin tespiti ile 1.000 TL maddi, 8.000 TL manevi tazminatın faiziyle birlikte tahsiline karar verilmiş, davacı vekili bu kez, istinaf mahkemesince reddedilen maddi ve manevi tazminat talepleri yönünden temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi olan 13.02.2020 itibariyle Bölge Adliye Mahkemesi temyiz kesinlik sınırı 72.070,00 TL olup bu meblağın altında kalan hükümlerin 6100 sayılı HMK'nın 362/1 a. bendi uyarınca kesin nitelikte olduğu, davacının reddedilen maddi ve manevi tazminat miktarının temyiz sınırı altında kaldığı anlaşılmaktadır. 6100 sayılı HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanun'un 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye

Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı şirket vekilinin temyiz istemlerinin miktar yönünden REDDİNE, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 15/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.