Karar Detayı

MAHKEMESİ: BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Antalya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 04.06.2018 tarih ve 2016/222 E 2018/442 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 19.02.2020 tarih ve 2019/1088 E. 2020/266 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Antalya Minibüsçüler Odası üyesi olduğunu ve M sınıfı minibüs işletirken, UKOME’nin 26.10.2007 gün 2007/10 169 ve 170 sayılı kararları uyarınca 18+1 kapasiteli araçlara dönüştürülmesi çerçevesinde belirtilen nitelikte bir araçla taşıma yaptığını, bu esnada Özel Halk Otobüsü Kooperatifi üyelerince kararın iptali için dava açıldığını, dava devam ederken oda ve kooperatif yöneticilerinin bir araya gelerek görüşmeler yaptıklarını, birden fazla protokol imzalandığını, bu protokoller ile halk otobüsleri esnafı ile minibüs işleten esnafın aynı çatı altında toplanması, gelirin ortak bir havuzda toplanması, tarafların eşit koşullarda çalışması ve 575 adet nama yazılı senedin minibüsçüler odası üyeleri tarafından halk otobüsleri kooperatifi üyelerine verilmesinin kararlaştırıldığını, protokol şartlarının yerine getirilmediğini, kooperatif üyelerinin müvekkilinin hulus ve saffetinden faydalanarak minibüs odası esnafının özel halk otobüsleri esnafını zarara uğrattıkları kanısını uyandırdıklarını, protokol şartlarının yerine getirilmemesi nedeni ile davalının sebepsiz zenginleştiğini ileri sürerek 38.100,00’er TL'lik 2 bonodan dolayı davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davaya konu bononun UKOME'nin 26/10/2007 tarihli davacının kullandığı 14+1 kapasiteli minibüsün 18+1 kapasiteli AB plakalı otobüslere değiştirilmesine ilişkin olarak bu şekilde kapasite artışı ile aynı sektördeki otobüs esnafı aleyhine olması sebebiyle otobüs esnafının zararının karşılanması için davacı tarafından verilmiş olduğu, UKOME'nin 26.10.2007 tarihli kararı idare mahkemesince iptal edilse dahi, davacının 18+1 yolcu kapasiteli AB plaka ile çalışmaya başladığı ve halen de bu kapasiteyle çalışmaya devam ettiği, bu durumda bonoların bedelsiz kaldığı iddiasının yerinde olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekilince istinaf isteminde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi ile aynı gerekçe ile davacı vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 10.03.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.