Yargıtay 11. HD 2012/14368 E.

MAHKEMESİ: ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bursa 5. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06/12/2010 gün ve 2009/239 2010/591 sayılı kararı onayan Daire’nin 12/07/2012 gün ve 2011/5600 2012/12343 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, asıl ve birleşen davada, müvekkilinin dava dışı sigortalısına ait aracın çalındığı ve sonrasında suçta kullanıldığı için müsadere edilerek davalının işlettiği otoparka konulduğunu, aracın kasko bedelinin dava dışı sigortalısına müvekkilince ödendiğini, yapılan yargılama sonucu aracın müvekkiline teslimine karar verildiğini, müvekkili tarafından dava konusu aracın teslimi istendiğinde davalının 17.000 TL otopark ücreti talep ettiğini, müvekkili ile davalı arasında akdi ilişkinin olmadığını ve müvekkilinin olayda kusurunun bulunmadığını iddia ederek dava konusu aracın bedelsiz olarak teslimini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada davalı vekili, dava konusu aracın konulduğu otoparkın müvekkiline ait olmadığını, davanın husumet sebebiyle reddi gerektiğini, aracın yediemin ücreti ödenmediği için BK madde 479 uyarınca otopark işletmecisinin hapis hakkı bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davalı vekili, dava konusu aracın kolluk tarafından müvekkiline yediemin sıfatıyla teslim edildiğini, müvekkilinin yedieminlik ücretini davacıdan talep etmediğini, yedieminlik ücreti mukabilinde BK'nun 476 ve 482 maddeleri uyarınca hapis hakkını kullandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, asıl davanın husumet yönünden reddine, birleşen dosyada ise, davalının hapis hakkını kullandığı, araç malikinin otopark ücretinden sorumlu olmamasının otopark sahibinin hapis hakkını kullanmasını bertaraf etmeyeceği gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 12.07.2012 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1 Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2 Ancak, mahkemece ilk kez verilen kararın Dairemizce temyiz incelemesi yapılmasına rağmen Dairemizin 12.07.2012 tarih ve 5600/12343 sayılı ilamı (5) parağrafında mahkeme kararının bozma üzerine verildiği şeklinde maddi hataya dayalı olarak yazılmış olduğu anlaşılmakla HUMK'nun 459. maddesi gereğince ilamdaki maddi hatanın düzeltilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle Dairemizin 12.07.2012 tarih ve 2011/5600 2012/12343 sayılı ilamının mahkeme kararı özet kısmındaki ‘...bozmaya uyularak...’ ibaresinin ilamdan çıkarılması suretiyle maddi hatanın DÜZELTİLMESİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 28/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.