Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2015/348 E., 2016/456 K.

SUÇ: Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İzmir 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.06.2016 tarihli ve 2015/348 Esas, 2016/456 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 204 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 23.03.2021 tarihli, 11 2016/294470 sayılı ve bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; mahkumiyet hükmünün usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Suç tarihinde, müştekinin, sanığın kendi adına sahte sürücü belgesi tanzim edip kullandığını bildirmesi üzerine sanıktan, üzerinde sanığın resmi bulunan ancak müştekinin kimlik bilgilerini içeren sürücü belgesinin ele geçtiği, sanığın üzerinde müştekinin kimlik bilgileri yazılı ancak resmi bulunan sahte sürücü belgesi oluşturup, hakkındaki aranma kararlarının infazını engellemek için bu belgeyi kullanmak suretiyle atılı resmi belgede sahtecilik ve başkasına ait kimlik bilgilerini kullanmak suçunu işlediği iddia edilmiştir.

2. Sanık aşamalarda alınan savunmalarında özetle şikâyetçinin sürücü belgesinin fotokopisinin kendisinde olduğunu bu fotokopiden yaralanarak oluşturulan suça konu sahte sürücü belgesini yaklaşık 1 1.5 aydır üzerinde bulundurduğunu ancak herhangi bir olayda suça konu belgeyi ibraz etmediğini, şikâyetçinin bilgisi dahilinde suça konu belgeyi taşıdığını beyan etmiştir.

3.İzmir Kriminal Polis Laboratuvarının 18.02.2015 tarihli raporunda suça konu sürücü belgesinin külliyen sahte olduğu ve aldatma kabiliyetinin bulunduğu belirtilmiştir.

4.Mahkemece suça konu belge üzerinde inceleme yapılmamıştır.

5.Yapılan yargılama sonunda, sanığın ihbar üzerine yakalandığında suça konu sürücü belgesini ibraz ettiği ve kendisini ... olarak tanıttığı, ancak polisin kendisinden şüphelenmesi üzerine polis merkezine götürülerek kendi gerçek kimliği sorulduğunda, kendisinin ... olduğunu ikrar ettiği ve polis tutanağının sanığın kendi ismi olan ... ismi ile tutulduğu anlaşıldığından sanığın başkasına ait kimlik ve kimlik bilgilerini kullanma suçunun hazırlık aşamasında kaldığı ve unsurları itibari ile oluşmadığı kanaatine varılarak sanığın üzerine atılı başkasına ait kimlik bilgilerini kullanma suçu oluşmadığından beraatine karar verilmiş, sahte kimlik düzenletmek suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

6. Adli emanetin 2015/3680 sırasında kayıtlı olan belgenin delil olarak saklanmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sahtecilik suçlarında belgenin aldatıcılık niteliğinin bulunup bulunmadığını değerlendirme görevinin hakime ait olduğu, Mahkemece bu konuda bir değerlendirme yapılmadığı ve dosya arasında suça konu sürücü belgesinin bulunmadığı anlaşılmakla, mahal mahkemesinden suç konusu belge istenerek eksiklik giderilmiş, heyetimizce suça konu sürücü belgesi üzerinde yapılan inceleme ve gözlemde, düzenlemedeki şekil şartlarına uygun olduğu, soğuk mühür izinin bulunduğu, sahteliğin ilk bakışta anlaşılamadığı ve aldatıcılık niteliğini haiz olduğu belirlendiğinden tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

2.Sanık hakkında kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanunî sonucu olarak uygulanmasına karar verilen hak yoksunlukları yönünden, Anayasa Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi ve hükümden sonra, 15.04.2020 tarihinde, yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının birinci cümlesine; “... ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere eklenen; “... denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen ...” ibarelerinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.06.2016 tarihli ve 2015/348 Esas, 2016/456 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.04.2024 tarihinde karar verildi.