Karar Detayı

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2019/224 E., 2019/456 K.

SUÇ: Dolandırıcılık

İNCELEME KONUSU

KARAR: Mahkûmiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Turgutlu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.09.2019 tarihli ve 2019/224 Esas, 2019/456 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca neticeten 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, temyiz edilmeksizin 15.11.2019 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 27.07.2023 tarihli ve 2023/14404 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.09.2023 tarihli ve KYB 2023/90943 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.09.2023 tarihli ve KYB 2023/90943 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dolandırıcılık suçundan sanık ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 157/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Turgutlu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/10/2013 tarihli ve 2008/339 esas, 2013/543 sayılı kararının, sanığa atılı suçun uzlaştırma kapsamında kaldığı ve uzlaştırma işlemlerinin yapılması gerektiğinden bahisle Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 30/05/2017 tarihli ve 2017/6312 esas, 2017/12200 karar sayılı ilâmı ile bozulmasını müteakip, dosyanın yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonunda, sanığın aynı suçtan 5237 sayılı Kanun'un 157/1, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 80,00 Türk Lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına ilişkin Turgutlu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/10/2018 tarihli ve 2017/251 esas, 2018/540 sayılı kararının, uzlaştırma işlemlerinin usulüne uygun şekilde yapılmadığından bahisle Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 19/02/2019 tarihli ve 2019/745 esas, 2019/965 karar sayılı ilâmı ile yeniden bozulmasını takiben, yeniden yapılan yargılama sonunda, sanığın bahse konu suçtan 5237 sayılı Kanun'un 157/1, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 80,00 Türk Lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına dair Turgutlu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/09/2019 tarihli ve 2019/224 esas, 2019/456 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, sanığın eylemine uyan basit dolandırıcılık suçunun, 5237 sayılı Kanun'un 157/1, 66/1 e maddelerine göre asli zamanaşımı süresinin 8 yıl, 67/4. maddesine göre olağanüstü zamanaşımı süresinin 12 yıl olduğu, atılı suçun 21/03/2007'de işlendiği ve sanığın savunmasının da 25/06/2009 tarihinde alındığı nazara alındığında, sanığın savunmasının alındığı 25/06/2009 tarihinden karar tarihi olan 12/09/2019'a kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin, suç tarihinden itibaren ise 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin dolduğu gözetilmeden, sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini

gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.”

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 19.02.2019 tarihli ve 2019/745 Esas, 2019/965 Karar sayılı bozma ilamı sonrasında yapılan usulüne uygun uzlaştırma işlemleri neticesinde uzlaşmanın sağlanamadığı, aynı Kanun’un 253 üncü maddesinin yirmi birinci fıkrası ve Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliğinin 34 üncü maddesi uyarınca zamanaşımı süresinin durduğu ve durma süresi de dikkate alındığında, 21.03.2007 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

3. 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla mahkûmiyet hükmü kurulması Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Turgutlu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.09.2019 tarihli ve 2019/224 Esas, 2019/456 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeni sanığın cezasının kaldırılmasını gerektirdiğinden, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.12.2023 tarihinde karar verildi.