Karar Detayı

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ: Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2018/1102 E., 2019/242 K.

SUÇ: Dolandırıcılık

HÜKÜM: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun ( 5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Şanlıurfa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.07.2013 tarihli ve 2012/427 Esas, 2013/1730 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca teşdiden 2 yıl 6 hapis ve 5.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Şanlıurfa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.07.2013 tarihli ve 2012/427 Esas, 2013/1730 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 08.06.2017 tarihli ve 2017/1284 Esas, 2017/14103 Karar sayılı kararı ile "…eylemin 5237 sayılı TCK'nın 158/1 L maddesinde öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Şanlıurfa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.07.2017 tarihli ve 2017/257 Esas, 2017/444 Karar sayılı kararı ile görevsizlik kararı verilerek dosya Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir.

4. Şanlıurfa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.04.2019 tarihli ve 2018/1102 Esas, 2019/242 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca teşdiden 2 yıl 6 hapis ve 5.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; tanımadığı şahısların hesabına sehven kendilerine ait paranın yatırıldığını söylemeleri üzerine parayı çekerek şahıslara verdiğine, suç işlemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında, katılanı telefon ile arayarak kendisini polis memuru olarak tanıtıp banka hesaplarının ele geçirildiğini, suçluların yakalanmasına çalışıldığını söyleyerek bildirdiği hesaba para göndermesini sağlamak suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediğinden bahisle kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

2. Sanık sorgusunda; yüklenen suçu kabul etmemiştir.

3. Katılan tarafından para yatırılan hesabın sanığa ait olduğu görülmüştür.

4. Sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak tarafların kabul etmemesi nedeniyle uzlaşmanın sağlanamadığı anlaşılmıştır.

5. Mahkemece; suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrasının sonradan yürürlüğe giren aynı Kanun'un 158 inci maddesinin (L) bendinden daha lehe olduğu belirlenerek basit dolandırıcılık suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın temyiz nedeni yönünden; İddia, savunma, ilgili cevabi müzekkereler ve tüm dosya kapsamı karşısında; soyut savunmaya itibar etmeyerek mahkûmiyet hükmü kuran Mahkemenin takdirinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

3. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, bozma öncesi verilen 12.07.2013 tarihli kararın yalnızca sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi nedeniyle 5.000,00 TL adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince birer aylık 24 eşit taksit halinde ödenmesine karar verilmesi yönünde kazanılmış hakkı bulunduğu gözetilmeden, adli para cezasının taksitlendirilmesine yer olmadığına karar verilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şanlıurfa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.04.2019 tarihli ve 2018/1102 Esas, 2019/242 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasından taksitlendirme yapılmasına yer olmadığına dair bölümün çıkarılarak yerine "Sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının miktarı ile sanığın ekonomik ve şahsi halleri dikkate alınarak 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince takdiren birer aylık eşit taksitler halinde 24 ayda tahsil edilmesine" ibaresinin yazılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.12.2023 tarihinde karar verildi.