Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2021/50 E., 2022/602 K.

SUÇ: Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM: Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER: Katılan vekili, sanık müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Düşme

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bozma üzerine yapılan yargılamada, İstanbul 52. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.11.2022 tarihli ve 2021/50 Esas, 2022/602 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin (a) Fıkrasının ikinci bendi, 359 uncu maddesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 51 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan vekilinin temyiz isteği; sanık hakkında verilen cezanın ertelenmesine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Sanık müdafiinin temyiz isteği; delil yetersizliğinden beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Gerekçeli karar başlığında "2012" olarak gösterilen suç tarihinin, defter ve belge istem yazısının tebliğ edildiği tarihten 15 gün sonrası olan 19.08.2013 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

2. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359 uncu maddesinin a Fıkrasının ikinci bendi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun'un Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

3. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin bozma öncesi verilen 15.07.2014 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten, hüküm tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu gözetilmeden, yargılamaya devamla mahkumiyet hükmü kurulduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 52. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.11.2022 tarihli ve 2021/50 Esas, 2022/602 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına

TEVDİİNE, 15.02.2023 tarihinde karar verildi.