Karar Detayı

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2014/390 E. 2015/130 K

SUÇLAR: Resmi belgede sahtecilik, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama, bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Malatya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2015 tarihli ve 2014/390 Esas, 2015/130 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında

1. Resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına,

2. Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 268 inci maddesi delaletiyle 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği samimi bir şekilde üzerine atılı suçları işlediğini kabul etmesine rağmen cezasından indirim yapılmamasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti yapma suçundan suç üstü yakalandığı esnada katılan ... adına düzenlenmiş üzerinde kendisine ait fotoğraf bulunan sahte sürücü belgesini kolluk kuvvetlerine ibraz ettiği anlaşılmıştır.

2. Sanık savunmasında üzerine atılı suçlamayı kabul etmiştir.

3. 28.11.2013 tarihli tutanakta sanığın uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti yapma suçundan "..." kimlik bilgisiyle tutukluluğa sevk edildiği esnada jandarma görevlisine gerçek kimlik bilgilerini söylediği belirtilmiştir.

4. Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 09.01.2014 tarihli raporunda suça konu sürücü belgesinin tamamen sahte olduğu ve aldatma kabiliyetini haiz olduğu tespit edilmiştir.

5. Mahkemece, sanığın resmi belgede sahtecilik ve başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçlarından mahkûmiyetine karar verilmiş, suçun işleniş biçimi, sanığın suç kastının yoğunluğu, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırılığı dikkate alınarak temel ceza alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Resmi Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Ancak;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.04.2008 tarih ve 57/74 sayılı kararında ve 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtildiği üzere suç tarihinden sonra kesinleşen ilamın tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden sanık hakkında, 27.11.2013 olan suç tarihinden sonra 30.04.2014 tarihinde kesinleşen İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/357 Esas, 2013/16 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması,

Hukuka aykırı görülmüş olup bahse konu bu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

B. Sanık Hakkında Başkasına Ait Kimlik veya Kimlik Bilgilerinin Kullanılması Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. 5237 sayılı Kanun'un 268 inci maddesinin birinci fıkrası, " İşlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimliği veya kimlik bilgilerini kullanan kimse, iftira suçuna ilişkin hükümlere göre cezalandırılır." şeklinde düzenlenmiştir.

2. 5271 sayılı Kanun’un 250 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin altıncı cümlesi uyarınca başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçu, seri muhakeme usulünün uygulanacağı suçlar arasında sayılmıştır.

3. Sanığa isnat edilen başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçundan dolayı kurulan hükümden sonra, 02.08.2022 tarihli ve 31911 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 21.04.2022 tarihli ve 2020/87 Esas, 2022/44 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun’un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış” ibaresinin seri muhakeme usulü yönünden Anayasa’ya aykırı bulunarak iptal edilmiş olması ve 14.07.2021 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7331 sayılı Kanun’un 22 nci maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 250 nci maddenin on birinci fıkrasına eklenen “Seri muhakeme usulü, bu kapsama giren bir suçun, kapsama girmeyen başka bir suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde uygulanmaz” şeklindeki hükmün, ancak yürürlük tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından uygulanabilecek olması karşısında, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

4. Kabule göre de;

a) Sanığın gerçek kimliğinin kovuşturma başlamadan önce kendi beyanı ile ortaya çıktığı anlaşıldığından sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 269 uncu maddesinin ikinci fıkrasının uygulanmaması,

b) 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtildiği üzere suç tarihinden sonra kesinleşen ilamın tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden sanık hakkında, 27.11.2013 olan suç tarihinden sonra 30.04.2014 tarihinde kesinleşen İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/357 Esas ve 2013/16 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Resmi Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Malatya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2015 tarihli ve 2014/390 Esas, 2015/130 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümden "İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/357 Esas ve 2013/16 Karar sayılı ilamı ile verilen ve 22.02.2013 tarihinde kesinleşen, 2 Yıl 1 Ay hapis cezası" ibaresinin çıkartılarak yerine "İzmir 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/97 Esas, 2009/197 Karar sayılı ilamı ile verilen 18.02.2013 tarihinde kesinleşen 1 yıl 8 ay hapis cezası" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B. Sanık Hakkında Başkasına Ait Kimlik veya Kimlik Bilgilerinin Kullanılması Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Malatya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2015 tarihli ve 2014/390 Esas, 2015/130 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.02.2023 tarihinde karar verildi.