Karar Detayı

MAHKEMESİ: İş Mahkemesi

KARAR: Kısmen kabul

Taraflar arasında Mahkemesinde görülen itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde özetle; davalının yaşlılık aylığı almaktayken 02.09.2015 tarihinde kamuya ait işyerinde çalışmış olması sebebiyle 5335 sayılı Yasa'nın 30 uncu maddesi gereği yersiz ödenen aylıklarının geri ödenmesi için Adana 9. İcra Müdürlüğünün 2017/10719 E. sayılı dosyası ile takip başlatıldığını, davalının takibe itiraz ettiğini, açıklanan nedenlerle davalının itirazının iptaline, takibin devamına haksız itirazı sebebiyle %20'den az olmamak üzere icra inkar tazminatına mahkum edilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı mirasçıları vekili cevap dilekçesinde özetle; gerçekleştirilen işlemlerin usul ve kanuna uygun olduğu belirtilerek haksız ve dayanaksız açılan davanın reddine karar verilmesi talep edilmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Mahkemenin 14.05.2019 tarihli ve 2017/424 Esas, 2019/153 Karar sayılı kararıyla; davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

Verilen karara karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesinin 20.01.2022 tarihli ve 2021/1767 Esas, 2022/126 Karar sayılı kararıyla; İlk Derece Mahkemesinin değerlendirmesinde usule ve esasa ilişkin hukuka aykırılık bulunmadığından davacı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 05.10.2022 tarihli ve 2022/5550 Esas, 2022/11771 Karar sayılı kararında; somut olayda, davalının yaşlılık aylığı almaya başladıktan sonra 02.09.2015 tarihinde dava dışı Mersin Sosyal Yardım ve Dayanışma Vakfına ait işyerinde çalışmaya başladığı, 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Teşvik Kanunu’nun 3 üncü maddesi ile bu kanunda öngörülen hizmetlerin gerçekleştirilmesi için Başbakanlığa bağlı olarak T.C. Merkez Bankası nezdinde Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Teşvik Fonunun kurulduğu, aynı Kanun'un 4 üncü maddesinde de fona gelir olarak aktarılmak üzere bütçeye ödenek konulacağının hükme bağlandığı hususu dikkate alındığında, davalının çalıştığı işyerinin 5335 sayılı Kanun kapsamında kaldığı, bu durumda davalı 5335 sayılı Kanun'un emredici hükmüne uymaksızın 02.09.2015 09.06.2017 tarihleri arasında çalışma yaptığı o halde SGK tarafından bu çalışma dönemi açısından emeklilik ve yaşlılık aylıklarının kesilmesi olgusu hukuka uygun olup ödenen aylıkların da yersiz ödeme olarak davacı Kurum tarafından istenebileceği, ne var ki davalının sigortalılığına ilişkin tüm kayıt ve belgeler Kurum nezdinde bulunduğundan davalının devam eden yaşlılık aylığı davacı Kurumun kendi hatasından kaynaklandığı, davacı Kurum tarafından yersiz olarak fazladan ödendiği anlaşılan yaşlılık aylıklarının 5510 sayılı Kanun'un 96/a maddesi kapsamında yasal faizi ile birlikte davalıdan istenmesi işlemi, usul ve yasaya aykırı olduğu Mahkemece, yapılması gereken iş, davalı adına borç çıkartılan yersiz ödemeler 5510 sayılı Kanun'un 96/b maddesi kapsamında değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gereğine işaret edilerek karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilamı doğrultusunda 07.04.2023 ve 06.06.2023 tarihli bilirkişi raporları alınmış, 06.06.2023 tarihli bilirkişi raporunda; davalının kamuya ait işyerinde çalıştığının 07.06.2017 tarihinde tespit edildiği, 5510 sayılı Kanun'un 96/1 b maddesine göre 5 yıl öncesine ait 31.06.2012 31.06.2017 tarihleri arası yersiz ödemelerin istenebileceği, davalı 02.09.2015 tarihinde işe başladığından 01.09.2015 31.06.2017 tarihleri arası yersiz ödemelerin istenebileceği, 01.09.2015 31.06.2017 tarihleri arası ödenen yersiz ödeme miktarının 28.422,26 TL olduğu, ödemelere 13.06.2019 tarihinden itibaren faiz işletilebileceği tespit edilmiş olup, 06.06.2023 tarihli bilirkişi raporunun bozma ilamına ve Kurum kayıtlarına uygun olarak düzenlendiği anlaşılarak hükme esas alınmış; bozma ilamında Kurumun aylık kesme ve yersiz ödeme talebine ilişkin işlemi yönünden bozma gerekçesi bulunmadığından Mahkemece de sözkonusu işlemlerin hukuka uygun olduğu kabul edilmiş, 5510 sayılı Kanun'un 96/1 b maddesine göre hesaplanan 28.422,26 TL yersiz ödemeye ilişkin asıl alacak yönünden davanın kabulü takip talebinde 13.06.2019 tarihinden önce faiz işletildiği anlaşıldığından işlemiş faiz talebinin reddinin gerektiği, alacağın varlığı yargılamayı gerektirdiğinden ve belirlenebilir olmadığından icra inkar tazminatı talebinin reddine karar vermekle; davanın kısmen kabulü ile muris ... 'in Adana 9. İcra Müdürlüğünün 2017/10719 E. sayılı dosyasında yapmış olduğu itirazın kısmen iptali ile takibin yalnız 28.422,26 TL asıl alacak yönünden devamına, fazlaya ilişkin talebin reddine, icra inkar tazminatına yönelik talebin reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı Kurum vekili: redde dair kararı kabul etmediklerini, icra inkar tazminatının kabulü gerektiğini belirterek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık,itirazının iptaline, takibin devamına haksız itirazı sebebiyle %20'den az olmamak üzere icra inkar tazminatına mahkum edilmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 96/1 b maddesi ile 5335 sayılı Kanun'un 30 'uncu maddesinin 2'inci fıkrası, İcra ve İflas Kanunu'nun 67 inci maddesinin 2 nci fıkrası

3. Değerlendirme

4. 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 67 nci maddesinin ikinci fıkrasında “Bu davada borçlunun itirazının haksızlığına karar verilirse borçlu; ... diğer tarafın talebi üzerine iki tarafın durumuna, davanın ve hükmolunan şeyin tahammülüne göre, ... hükmolunan meblağın yüzde yirmisinden aşağı olmamak üzere uygun bir tazminatla mahkûm edilir” hükmü öngörülmüştür. Buna göre itirazın iptali davalarında tarafların talebi halinde icra inkâr tazminatına hükmedilmesi gerekmektedir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438 inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, temyiz eden davacı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2. İlk Derece Mahkemesi kararında hükmün 2 no.lu bendinin silinerek, yerine “2 İtirazın iptali nedeniyle İ.İ.K.’nın 67/2 maddesi gereğince hüküm altına alınan miktar üzerinden hesaplanacak %20 icra inkâr tazminatının davalıdan alınarak davacı Kuruma verilmesine” ibarelerinin yazılmasına ve hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

24.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.