Yargıtay 10. CD 2024/979 E. 2024/25813 K.

MAHKEMESİ: Ceza Dairesi

SUÇ: Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM: İstinaf başvurusunun esastan reddi

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.

Sanıklar ve müdafilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

A. İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesince, sanıkların uyuşturucu madde ticareti yapma suçlarından mahkûmiyetlerine karar verilmiştir.

B. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

A. Sanık ... müdafilerinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suç oluşturmayan bir yazışmanın yerel mahkeme tarafından sanığın aleyhine yorumlanıp ceza verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine,

ilişkindir.

B. Sanık ... müdafilerinin temyiz sebepleri özetle;

1. Sanığın satma, devir, tedarik davranışlarına girdiğine yönelik herhangi bir fiziki takip ya da teknik takip bulgusu olmadığına,

2. Sanığın kastının varlığı araştırmalı, hem TCK 37. ve hem de TCK 30. maddeleri kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine,

3. Sanığın sübuta eren eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, kesin bir kanaat vermekten uzak kanıtlara dayanılarak uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan cezalandırılmasına karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna,

ilişkindir.

C. Sanık ... ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Eksik inceleme ve araştırmaya dayanılarak karar verildiğine,

2. Hukuka aykırı yollarla elde edilen delillerin hükme esas alınması gerektiğine,

3. Sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediğine dair icrai ve ihmali hiçbir hareketinin olmadığına,

4. Uyuşturucu madde ticareti yapma suçunun unsurlarının oluşmadığına,

5. Olayın delili bir tanığın açıklamalarından ibaret ise bu tanığın duruşmada mutlaka dinlenmesi gerektiğine,

6. Kararların çelişkili olduğuna,

İlişkindir.

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfı ile sübutuna, delillerin değerlendirilmesine, sanıklar arasındaki iştirak iradesine, 5237 sayılı TCK'nın 188/4 a. maddesi ile 188/5. maddesinin uygulanmasına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, hükme esas alınan delillerin hukuka uygun şekilde elde edildiği, suçun işlenişi ve sanıkların yakalanış şekli ile tüm dosya kapsamı itibariyle Narkotik Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü tarafından yapılan çalışma ve bilgi kaynağının araştırılmasının sonuca etkisinin bulunmadığı, 5237 sayılı TCK'nın 30. maddesinin uygulanması koşullarının oluşmadığı anlaşılmakla sanık ... ve sanıklar müdafilerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümlerde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi kararında sanık ... ve sanıklar müdafilerinde öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanıklar hakkındaki salıverilme taleplerinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.12.2024 tarihinde karar verildi.