Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ: Nitelikli kasten öldürme

KARAR: Direnme

Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.01.2021 tarihli ve 2020/145 Esas, 2021/18 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 22.01.2020 tarihli ve 2019/1885 Esas, 2020/232 Karar sayılı bozma kararına karşı direnme kararı verildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 6763 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesiyle değişik 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası ile 6763 sayılı Kanun’un 38 inci maddesiyle 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddesi uyarınca yapılan incelemede;

Mahkemece verilen direnme kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin direnme kararını temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.07.2015 tarihli ve 2014/351 Esas, 2015/271 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan, beraatlerine karar verilmiştir.

2. Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararının Cumhuriyet Savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 22.01.2020 tarihli ve 2019/1885 Esas, 2020/232 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 84 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının yollamasıyla nitelikli kasten öldürme suçundan cezalandırılmalarına karar verilmesi gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.01.2021 tarihli ve 2020/145 Esas, 2021/18 Karar sayılı kararıyla, önceki hükümde direnilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet Savcısının temyiz sebebi;

Sanıklar hakkında mahkumiyet kararı verilmesine, ilişkidir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Maktulun, sanık ...'nin kızı, diğer sanık ...'in ise anne bir kız kardeşi olduğu, maktul ...'nın olay tarihinden yaklaşık 2 3 ay önce Nevşehir İlinde ikamet eden katılan ... ile evlendiği, katılan ile birlikte yaşamış olduğu Nevşehir İlinden olay tarihinden yaklaşık 1 ay kadar önce kaçtığı, bir ay kayıp olarak arandığı, sanık ...'in kendi imkanlarıyla olay günü olan 22.05.2014 tarihinde maktulu Adıyaman İli Gölbaşı İlçesinde bulduğu, sanık ... ve tanık M.B.'nin Adıyaman İli Gölbaşı İlçesine gelerek maktulu teslim aldığı, sanıklar ... ve ..., tanık ..... ile birlikte Besni İlçesindeki evlerine geldikleri, maktulün olay gecesi saat 21.00 sıralarında ikametinde av tüfeği yaralanması sonucu öldüğü anlaşılmıştır. Sanıkların üzerlerine atılı suçu işlemedikleri, maktulenin ölümünün intihar etmesi nedeniyle meydana geldiği konusunda şüphe oluştuğu, doktirin ve Yargıtay'ın süreklilik kazanmış içtihatlarına göre

ceza mahkumiyetinin verilebilmesi için eylemin sanık tarafından işlendiğinin kesin ve açık şekilde ispatlanmasının gerektiği, kesin ve açık şekilde ispatlanamadığı takdirde "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi gereği, sanığa ceza verilemeyeceğinin ceza hukukunun temel ilkelerden olduğu göz önüne alındığında, sanıkların maktulü öldürdükleri kuvvetle muhtemel olsa dahi, dosyada mevcut deliller dikkate alındığında, üzerlerine atılı nitelikli kasten öldürme suçunu işledikleri konusunda her türlü şüpheden uzak, somut, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden beraatlerine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 22.01.2020 tarihli ve 2019/1885 Esas, 2020/232 Karar sayılı kararıyla; hükmün; "Kamera kayıtlarından, gizli tanık anlatımlarından olay yeri inceleme tutanakları ve resimlerinden, ölü muayene ve otopsi tutanaklarından kriminal raporlardan anlaşılacağı üzere;

Maktul ...’nın annesi ... ile baba ayrı anneden kardeşi olan ... ile birlikte Adıyaman ili, Besni ilçesinde yaşadığı, ...’nın ailesinden izinsiz dışarı çıkması ve erkek arkadaşlarının olması nedeni ile zaman zaman ailesinden şiddet gördüğü ve bir kaç kez evden kaçtığı, olaydan yaklaşık 2 ay önce yine evden kaçarak Nevşehir iline gittiği ve burada ... isimli şahısla evlendiği, ancak bir ay sonra kayınvalidesi ile tartışıp evi terk ettiği ve Adıyaman iline döndüğü fakat ailesinin kendisine zarar vermesinden korktuğu için Gölbaşı ilçesine giderek burada bir otele yerleştiği, sanık ...’in üvey kardeşinin burada olduğunu öğrenmesi üzerine Gölbaşı’na gittiği, ...’nın yerini tespit ettiği, ...’nın kendisini görünce kaçacağını düşünerek... ile aynı otelde kalan Cahit isimli bir şahıstan yardım istediği, ...’nın Cahit’e güvenerek araca bindiği daha sonra ...’in de araca bindiği, ...’nın sanığı görünce korkup onu itip araçtan kaçmaya çalıştığı, ancak ...’in kaçmasına engel olduğu, birlikte polis karakoluna gidip ifade verdikleri, maktulün ifadesinin alınmasından sonra annesine ve üvey kardeşi sanık ...’e teslim edildiği, tanık ...’nin aracı ile maktulün Besni’deki eve getirildiği, sanık ...’in annesine “şuna kıyafet ver üstündeki çok açık, sakın bir yere bırakma” diyerek arkadaşı ...’a kendisini işyerine bırakmasını istediği, ... işyerinden ayrıldıktan sonra telefonla annesi ile görüşüp yaya olarak dağ yolundan ve koşarak tekrar eve geldiği, evin karşısındaki bostanda bulunan annesi ile birlikte maktulle tartıştığı, maktulü eve sokmak istedikleri ancak; maktulün “biliyorum siz beni öldüreceksiniz” diye bağırarak eve girmek istemediği, her iki sanığın maktulün ağzını kapatarak zorla ve sürükleyerek evin içine soktukları, evin içinde de tartışmanın devam ettiği, sanıkların maktule hakaret ettiği, sanık ...’in evin içinde de bir süre maktulü darp ettiği “madem kaçacaktın niye evlendin” dediği, maktulün de “siz beni öldüreceksiniz, sağ bırakmazsınız” dediği, sanıklarla maktulün eve girmelerinden 5 dakika kadar sonra bir el silah sesi geldiği, silah sesi gelmesinden sonra sanık ...’in evden çıktığı, sanık ...’nin ise bir müddet evde kaldığı, daha sonra sanık ...’nin de evden ayrılarak komşularının yanına gittiği, kızım eve geldi gelin onu görün diyerek tanık bulmak istediği, komşularla birlikte eve gelen sanık ...’nin ölümden haberi yokmuş gibi davrandığı, eve gelen komşuların tüpgaz ocağının açık olduğunu, evde gaz kokusu olduğunu hissettikleri, ancak maktulün kanında LPG türevlerinin çıkmamış olmasına göre...’nın ölümünden sonra tüpgazın açıldığının anlaşıldığı olayda;

Sanıklarla herhangi bir husumeti saptanamayan üç gizli tanığın birbirini doğrulayan ve olayın oluşuna uygun anlatımları, sanık ...’in bir neden yokken çok kısa bir süre sonra koşarak ve dağ yolundan eve gelip maktulle tartışması ve onu darp etmesi, sanığın üç saati aşkın bir süre nerede olduğunu ve ne yaptığını tam olarak açıklayamaması ancak kamera görüntüleri ve tanık anlatımlarından evde olduğunun anlaşıldığı, yine sanık ...’nin olaydan önce komşuya nane satmaya gittiği yönündeki

savunmasının da gerçeği yansıtmadığı, evdeki gazlı ocağın maktul öldükten sonra açıldığının sabit olduğu, sanık ...’nin maktulün ölümünden sonra gece geç vakitte kızım geldi görmeye gelin diyerek komşularını evine davet etmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, maktulün bir ay Gölbaşı’nda kalmasına rağmen intihar etmeyip eve gelir gelmez intihar etmesinin inandırıcı olmadığı, kaldı ki intihar etme niyeti olsaydı ‘biliyorum siz beni öldüreceksiniz’’demeyeceği, sanıkların maktule yönelik davranışları ve maktulün olaydan önce sarf ettiği sözler, tüfeğin maktulün yanında veya önünde değilde arkasında bulunmuş olması sanıkların evin içinde maktulle birlikte iken silah sesinin gelmiş olması ve diğer deliller bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanıkların bizzat tarım ilacını içirmemiş ve tüfeği ateşlememiş olmaları kabul edildiğinde dahi maktulü intihara zorladıklarının kabulü gerektiği, eylemlerinin cebir veya tehdit kullanmak suretiyle kişileri intihara mecbur etme olduğu ve TCK 84/4. maddesinin yollamasıyla kasten öldürme suçundan cezalandırılmalarına karar verilmesi gerektiği halde yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi" gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Dosya kapsamında mevcut deliller ışığında ve Yargıtay 1. Ceza Dairemizin 22.02.2020 tarihli, 2019/1885 Esas ve 2020/232 Karar sayılı bozma ilamında açıklanan gerekçelerle sanıkların mahkumiyetine karar verilmesi yerine, beraatlerine dair direnme kararı verilmesi, yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.01.2021 tarihli ve 2020/145 Esas, 2021/18 Karar sayılı direnme kararı yerinde görülmediğinden, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 22.01.2020 tarihli ve 2019/1885 Esas, 2020/232 Karar sayılı bozma kararının, oy birliğiyle DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince direnme kararını incelemek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE,

22.02.2023 tarihinde karar verildi.