Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR: Kasten yaralama, hakaret, tehdit

HÜKÜMLER: Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükmüne yönelik katılan ...'nun temyiz talebinin incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün 2009/13 12 sayılı kararı uyarınca, sanık ... hakkında 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesi gereğince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, aynı Kanun'un 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil olup temyizi mümkün bulunmadığından, itiraz mercii tarafından tetkik edilmek üzere, temyizen incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2. Sanık ... hakkında katılan ...'u kasten yaralama, hakaret, tehdit suçundan verilen mahkumiyet hükümlere yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

a) Sanığın, her aşamada tespit olunan istikrarlı savunmaları ile üzerine atılı tehdit ve hakaret suçlarını kabul etmediği, olaya ilişkin görgüye dayalı bilgi sahibi tanığın da bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı suçu işlendiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek tehdit ve hakaret suçlarından beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule ve uygulamaya göre de;

b) Sanık hakkında, katılan ...'u kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmünde, 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca tayin olunan "1 yıl 6 ay" hapis cezası üzerinden suçun silahla işlenmesi nedeni ile TCK'nin 86/3 e maddesi gereğince (1/2) oranında artırım yapılarak “1 yıl 15 ay” hapis cezasına hükmedilmesi,

devamla TCK'nin 87/1 d maddesi gereğince bir kat artırım yapılarak “2 yıl 30 ay” hapis cezasına hükmedilmesi ve TCK'nin 87/1 son maddesi gereğince cezanın 5 yıl hapse çıkarılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

c) İlk haksız hareketin hangi taraftan geldiği hususunda taraflar arasında farklı beyanlar bulunduğu gözetilerek, mahkemece ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenmeye çalışılması, bu hususun tespit edilememesi halinde CGK'nin 22.10.2002 tarih 2002/4 238 Esas 2002/367 sayılı Kararı gereğince şüpheli kalan bu halin sanık lehine kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanmasını gerektirdiğinin gözetilmemesi,

d) Yargıtay CGK'nin 12.02.2013 gün ve 2012/13 1438 Esas, 2013/53 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamın kararda gösterilmemesi,

e) Güncel adli sicil kaydına göre tekerrüre esas başkaca mahkumiyeti bulunmayan sanık hakkında tekerrüre esas alındığı anlaşılan ... 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.09.2011 tarih ve 2010/1301 Esas 2011/697 Karar sayılı ilamına konu suçun TCK'nin 155/2. maddesi kapsamında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçuna ilişkin olduğu, 24.10.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi gereğince uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenerek, sanık hakkında tekerrüre esas alınan suçun da uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; TCK'nin 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek, sanık hakkında tekerrüre esas alınan hükme ilişkin uzlaştırma işlemi yapılıp yapılmadığı mahkemesinden sorularak sonucuna göre, sanık hakkında TCK'nin 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

f) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.04.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.