Sayıştay 7. Dairesi 44405 Kararı - Belediyeler ve Bağlı İdareler Çeşitli Konular

Temyiz Karar Detayı

İletişim Bilgileri

• Kamu İdaresi: Belediyeler ve Bağlı İdareler

• Yılı: 2014

• Daire: 7

• Dosya No: 44405

• Tutanak No: 46733

• Tutanak Tarihi: 09.10.2019

• Konu: Çeşitli Konuları İlgilendiren Kararlar

KARAR

Konu: Kurumun bütçe içi işletme ile işlettiği yerlerde sunulan hizmetlerin Belediye Meclis ve Encümen Kararı ile bazı kişilere indirimli olarak sunulması.

334 sayılı Ek İlamın 2. maddesiyle; Kurumun bütçe içi işletme ile işlettiği yerlerde sunulan hizmetlerin Belediye Meclis ve Encümen Kararı ile bazı kişilere indirimli olarak sunulmasının, 4736 sayılı Kamu Kurum ve Kuruluşlarının Ürettikleri Mal ve Hizmet Tarifeleri İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 1. Maddesinde ifade edilen “ticari indirim” olarak kabul edilmesi nedeniyle, 206 sayılı İlamın 12. Maddesiyle verilen ilişilecek husus bulunmadığına ilişkin hükmün, Temyiz Kurulu’nun 17.01.2018 tarih ve 43990 sayılı kararı ile Belediye meclisinin aldığı kararın kanuna aykırı olduğu gerekçesi ile bozulması nedeniyle ilgili Dairede yeniden görüşülmesi neticesinde, bu kez indirimin; Belediyenin yapmak zorunda olmadığı hizmetler için yapıldığı gerekçesiyle, ticari nitelikte olduğu kanaati ile ilişilecek husus yoktur şeklinde hükmü verilmiştir.

Başsavcılığın Temyiz Dilekçesi

“Sayıştay 7’nci Dairesince çıkarılan 206 sayılı İlamının 12’nci maddesiyle ... Belediyesinin, bütçe içi işletme ile işlettiği yerlerde sunulan hizmetlerin bazı kişilere indirimli olarak sunulması suretiyle kamu zararına neden olunduğu iddiasına karşılık, Dairece, “ilişilecek husus bulunmadığına” kararı verilmesi üzerine, Denetçi talebiyle Başsavcılıkça gidilen temyiz sonucunda, Temyiz Kurulu 17.01.2018 gün ve 43990 sayılı tutanakla söz konusu kararı bozarak Dairesine tevdiine karar vermiştir. Bunun üzerine konuya ilişkin düzenlenen 334 sayılı Ek İlamın 2’nci maddesiyle, verilen kararda ısrar edilmesine ve yapılan personel indiriminin mevzuata uygun olduğu ifade edilerek “ilişilecek husus bulunmadığına” karar verilen ilamın bu hükmüne, kanuna aykırılık gerekçesiyle 2. Kez temyiz talebinde bulunulmaktadır.

Hesabı denetleyen ... ’ın dilekçesinde;

“10.07.2018 gün ve 334 sayılı Ek İlamın 2'nci maddesine İlişkin Açıklamalar:

Kurumun bütçe içi işletme ile işlettiği yerlerde sunulan hizmetlerin bazı kişilere indirimli olarak sunulması suretiyle kamu zararına neden olunmasıyla ilgili olarak 30.06.2016 gün ve 206 sayılı İlamın 12'nci maddesiyle verilen "ilişilecek husus bulunmadığına” İlişkin kararın bozulmasına yönelik talebimiz Başsavcılık tarafından benimsenerek Temyiz Kuruluna başvurulmuş, Temyiz Kurulunun 17.01.2018 gün ve 43990 sayılı tutanağı İle söz konusu karar bozulmuştur. Tarafımızca yazılan Ek Raporun bu maddesine Savcı tarafından verilen görüşte, "Temyiz Kurulu kararı doğrultusunda karar verilmesi uygun olur. " denilmiş, Daire tarafından konunun yeniden görüşülmesinde ise ilk kararda olduğu gibi “İlişilecek husus bulunmadığı” kararı verilmiştir.

Daire kararında aynen; “Kurumun bütçe içi işletme ile işlettiği yerlerde sunulan hizmetlerin bazı kişilere indirimli olarak sunulması suretiyle kamu zararına neden olunması İddiasına ilişkin olarak yapılan incelemede; 30.06.2016 gün ve 206 sayılı ilamımızın 12’nci maddesiyle, 05.01.2012 tarih ve 20121/2-37 numaralı Meclis Kararı ve 22.05.2014 tarih ve 133 sayılı Belediye Encümen kararları uyarınca Belediyenin işlettiği kafeteryalarda ve düğün ve toplantı salonlarında belediye meclis üyeleri, kurum personeli ve hizmet alımı suretiyle istihdam edilen taşeron işçileri için %20 indirim uygulandığı tespit edilmiş, Belediye Meclis kararı ile yapılmış olan personel indiriminin bireysel amaçlı değil ticari amaçlı olarak yapılmış bir indirim olarak değerlendirilerek, yapılan personel indiriminin mevzuatına uygun olduğu anlaşıldığından ilişilecek husus bulunmadığına karar verilmiştir.”

Temyiz Kurulunun 17.01.2018 gün ve 43990 sayılı tutanağında;

“Gerek 5393 sayılı Belediye Kanunu, gerekse diğer Kanunlarda meclisin yetkileri belirlenmiş olup, meclis ancak kendine verilen yetki çerçevesinde karar alabilir. Meclis kanunla kendisine yetki verilmeyen bir konuda karar alamayacağı gibi, kanuna aykırı karar da alamaz. Kanuna aykırı karar alınması durumunda alınan karar geçersiz olacağı gibi, alınan kararın sonuçlarından karar alanlar ve bu kararı uygulayanlar sorumlu olacaklardır. Buna göre, Belediye Meclislerine Belediyenin işlettiği kafeteryalarda, düğün ve toplantı salonlarında ilgililerin isteğine bağlı olarak ifa edecekleri hizmetler için tarife düzenleme yetkisi verilmekle birlikte, 4736 sayılı Kanunun 1. maddesi uyarınca belediyelerin üretilen mal ve hizmet bedellerinde herhangi bir kişi veya kuruma ücretsiz veya indirimli tarife uygulaması mümkün değildir. Bu itibarla, Başsavcılık temyiz talebi kabul edilerek yukarıdaki gerekçelerle yeniden hüküm tesis edilmesini teminen 206 sayılı İlamın 12. maddesiyle verilen hükmün BOZULARAK dosyanın ilgili Dairesine TEVDİİNE, oyçokluğuyla 17.01.2018 tarihinde karar verildi.” denilmiştir.

Düzenlenen ek rapor üzerine, konunun 7’nci Dairede yapılan yargılaması sonucunda düzenlen 334 sayılı Ek İlamın 2’nci maddesinde;

“... Belediyenin işlettiği kafeteryalarda ve düğün ve toplantı salonlarında belediye meclis üyeleri, kurum personeli ve hizmet alımı suretiyle istihdam edilen taşeron işçileri için indirimli tarifeler uygulandığı, 05.01.2012 tarih ve 2012-1/2-37 numaralı Meclis Kararı ve 22.05.2014 tarih ve 133 sayılı Belediye Encümen kararlarında belediye meclis üyeleri, kurum personeli ve hizmet alımı suretiyle istihdam edilen taşeron işçileri için %20 indirim uygulanacağı şeklinde kararlar alındığı anlaşılmıştır. Söz konusu hizmetler Belediyenin yapmak zorunda olduğu zorunlu hizmetlerden değildir. Herhangi kanuni zorunluluğa dayanmayan ve tamamen ticari amaçlarla yapılan söz konusu hizmetlerle ilgili yapılan bahsi geçen indirimlerinde ticari indirim olarak kabul edilmesi gerekmektedir. Ancak Belediye Meclis kararı ile yapılmış olan personel indiriminin bireysel amaçlı değil, ticari amaçlı olarak yapılmış bir indirim olarak değerlendirilmesi gerekmektedir. Örneğin TEDAŞ kendi veya Bakanlık çalışanlarına elektrik tarifesini indirimli uygulayamaz, zira elektrik üretimi kanunen yapmak zorunda olduğu bir hizmettir ve buradaki indirim ticari bir indirim sayılamaz. Oysaki kafeterya ve düğün ve toplantı salonlarının işletilmesi Belediyenin zorunlu görevlerinden olmayıp, burada yapılan indirimleri ticari nitelikte saymak gerekir.

Bu itibarla, 30.06.2016 gün ve 206 sayılı ilamımızın 12’nci maddesiyle verilen kararda ısrar edilmesine ve yapılan personel indiriminin mevzuatına uygun olduğu anlaşıldığından ilişilecek husus bulunmadığına 6085 sayılı Sayıştay Kanununun 55’inci maddesi uyarınca işbu İlamın tebliğ tarihinden itibaren altmış gün içerisinde Sayıştay Temyiz Kurulu nezdinde temyiz yolu açık olmak üzere oy birliğiyle,” denilmiştir. Başsavcılığımızca da, dosya içeriğinin tetkiki sonucunda; Denetçi dilekçesinde ifade edildiği üzere, gerek 5393 sayılı Belediye Kanunu, gerekse diğer Kanunlarda meclisin yetkileri belirlenmiş olup, meclis ancak kendine verilen yetki çerçevesinde karar alabilir. Meclis kanunla kendisine yetki verilmeyen bir konuda karar alamayacağı gibi, kanuna aykırı karar da alamaz. Kanuna aykırı karar alınması durumunda alınan karar geçersiz olacağı gibi, alınan kararın sonuçlarından karar alanlar ve bu kararı uygulayanlar sorumlu olacaklardır.

Buna göre, Belediye Meclislerine Belediyenin işlettiği kafeteryalarda, düğün ve toplantı salonlarında ilgililerin isteğine bağlı olarak ifa edecekleri hizmetler için tarife düzenleme yetkisi verilmekle birlikte, 4736 sayılı Kanunun 1’inci maddesi uyarınca belediyelerin üretilen mal ve hizmet bedellerinde herhangi bir kişi veya kuruma ücretsiz veya indirimli tarife uygulaması mümkün değildir.

Yapılan bu indirim, Daire kararında da belirtildiği gibi ticari amaçlı değildir. Örneğin tüm memurlara, öğrencilere veya askerlere yapılan indirim ticari indirimdir. Ancak sadece belediye meclis üyeleri, kurum personeli ve hizmet alımı suretiyle istihdam edilen taşeron işçileri için % 20 indirim uygulanacağı şeklinde alınan karar 4736 sayılı Kanuna aykırıdır.

Nitekim görüşümüzü destekleyen Sayıştay Temyiz Kurulunun 15.04.2014 gün ve 38826 sayılı tutanağının incelenmesi gerekir. Sayıştay Temyiz Kurulunun 15.04.2014 gün ve 38826 sayılı tutanağında görüleceği üzere, ... Belediyesi Muhasebe Birimi 2008 yılı hesabına ait 1662 numaralı ilamın 1’inci maddesiyle belediye memurlarına indirimli su ücreti verilmesi konusunda Dairece tazmin kararı verilmiştir. Sorumlunun Temyiz Kuruluna başvurması üzerine yapılan yargılamada “Belediye memurlarına indirimli su ücreti verilmesi konusunda Dairece verilen tazmin kararı” Temyiz Kurulunca tasdik edilmiştir. Gerekçe olarak da, “Gerek 5393 sayılı Belediye Kanunu, gerekse diğer Kanunlarda meclisin yetkileri belirlenmiş olup, meclis ancak kendine verilen yetki çerçevesinde karar alabilir. Meclis kanunla kendisine yetki verilmeyen bir konuda karar alamayacağı gibi, kanuna aykırı karar da alamaz. Kanuna aykırı karar alınması durumunda alınan karar geçersiz olacağı gibi, alınan kararın sonuçlarından karar alanlar ve bu kararı uygulayanlar sorumlu olacaklardır. Kanunlarda meclisin belediye personeline yönelik indirimli su tarifesi belirlemesine izin veren hiç bir düzenleme olmadığı gibi, aksine yasaklayan düzenleme bulunmaktadır.” denilmiştir.

İlamın 2’nci maddesinde verilen ilişilecek husus bulunmadığına ilişkin kararın bozulmasının uygun olacağı değerlendirilmektedir.

Bu nedenlerle, 334 sayılı Ek İlamın 2’nci maddesiyle verilen ilişilecek bir husus bulunmadığına ilişkin kararın bozulması talep edilmiştir.

Sayıştay Savcısının sözlü açıklamalarının dinlenmesinden ve dosyada mevcut belgelerin okunup incelenmesinden sonra,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ

334 sayılı Ek İlamın 2. maddesiyle; Kurumun bütçe içi işletme ile işlettiği yerlerde sunulan hizmetlerin Belediye Meclis ve Encümen Kararı ile bazı kişilere indirimli olarak sunulmasının, 4736 sayılı Kamu Kurum ve Kuruluşlarının Ürettikleri Mal Ve Hizmet Tarifeleri İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 1. Maddesinde ifade edilen “ticari indirim” olarak kabul edilmesi nedeniyle, 206 sayılı İlamın 12. Maddesiyle verilen ilişilecek husus bulunmadığına ilişkin hükmün, Temyiz Kurulu’nun 17.01.2018 tarih ve 43990 sayılı kararı ile Belediye meclisinin aldığı kararın kanuna aykırı olduğu gerekçesi ile bozulması nedeniyle ilgili Dairede yeniden görüşülmesi neticesinde, bu kez indirimin; Belediyenin yapmak zorunda olmadığı hizmetler için yapıldığı gerekçesiyle, ticari nitelikte olduğu kanaati ile ilişilecek husus yoktur şeklinde hükmü verilmiştir.

2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu’nun “Ücrete Tabi İşler” başlıklı 97. Maddesinde; “Belediyeler bu Kanunda harç veya katılma payı konusu yapılmayan ve ilgililerin isteğine bağlı olarak ifa edecekleri her türlü hizmet için belediye meclislerince düzenlenecek tarifelere göre ücret almaya yetkilidir. Belediye'ye tekel olarak verilmiş işler kendi özel hükümlerine tabidir” hükmüne yer verilmiştir. Bu madde hükmü ile Belediye Meclislerine Belediyenin işlettiği kafeteryalarda, düğün ve toplantı salonlarında ilgililerin isteğine bağlı olarak ifa edecekleri hizmetler için tarife düzenleme yetkisi verilmiştir.

Yapılan incelemede, 05.01.2012 tarih ve 2012-1/2-37 numaralı Meclis Kararı ve 22.05.2014 tarih ve 133 sayılı Belediye Encümen Kararları doğrultusunda, herhangi bir dayanağı olmaksızın Kurumun bütçe içi işletme ile işlettiği yerlerde sunulan hizmetlere ilişkin belediye meclis üyeleri, kurum personeli ve hizmet alımı suretiyle istihdam edilen taşeron işçilerine %20 indirim uygulandığı görülmüştür.

4736 sayılı Kamu Kurum ve Kuruluşlarının Ürettikleri Mal Ve Hizmet Tarifeleri İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 1. maddesinde;

“Genel bütçeye dahil daireler ile katma bütçeli idareler, bunlara bağlı döner sermayeli kuruluşlar, kanunla kurulan fonlar, kefalet sandıkları, sosyal güvenlik kuruluşları, genel ve katma bütçelerin transfer tertiplerinden yardım alan kuruluşlar, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bağlı ortaklıkları ile müesseseleri, il özel idareleri ve belediyeler ile bunların kurdukları birlik, müessese ve işletmeler, özel bütçeli kuruluşlar, özelleştirme işlemleri tamamlanıncaya kadar, 24.11.1994 tarihli ve 4046 sayılı Kanuna tâbi kuruluşlar ve özel hukuk hükümlerine tâbi, kamunun çoğunluk hissesine sahip olduğu kuruluşlar, kamu banka ve kuruluşları ile bunlara bağlı iş yerleri ve diğer kamu kurum ve kuruluşlarınca üretilen mal ve hizmet bedellerinde işletmecilik gereği yapılması gereken ticarî indirimler hariç herhangi bir kişi veya kuruma ücretsiz veya indirimli tarife uygulanmaz.

(…)

Bakanlar Kurulu birinci fıkra hükmünden muaf tutulacak kişi veya kurumları tespit etmeye yetkilidir. …” denilmektedir.

Gerek 5393 sayılı Belediye Kanunu, gerekse diğer Kanunlarda meclisin yetkileri belirlenmiştir. Meclisler kanunla kendisine yetki verilmeyen bir konuda karar alamayacağı gibi, kanuna aykırı karar da alamaz. Kanuna aykırı karar alınması durumunda alınan karar geçersiz olur ve alınan kararın sonuçlarından karar alanlar ve bu kararı uygulayanlar da sorumlu olur.

Buna göre, Belediye Meclislerine Belediyenin işlettiği kafeteryalarda, düğün ve toplantı salonlarında ilgililerin isteğine bağlı olarak ifa edecekleri hizmetler için tarife düzenleme yetkisi verilmekle birlikte, belediyelerin Meclis Kararı ile üretilen mal ve hizmet bedellerinde herhangi bir kişi veya kuruma ücretsiz veya indirimli tarife uygulaması mümkün değildir.

334 sayılı ilamda herhangi bir kanuni zorunluluğa dayanmayan hizmetler için yapılan indirimlerin, “ticari indirim” olarak kabul edilmesi gerektiği ifade edilmişse de bununla ilgili herhangi bir yasal mevzuat belirtilmemiştir. Kaldı ki fiilen yapılan indirimlerden bütün müşterilerin değil sadece “belediye meclis üyeleri, kurum personeli ve hizmet alımı suretiyle istihdam edilen taşeron işçileri” nin yararlanacak olması, bu indirimlerin ticari nitelikte olmadığının açık bir delidir. Şayet bu indirimler herkesi kapsayacak şekilde belirlenmiş ve uygulanmış olsaydı, bu durumda ticari nitelikte olduğunu değerlendirmek mümkün olabilecekti.

Bu itibarla, 7. Daire tarafından 334 sayılı Ek İlamın 2’ inci maddesiyle verilen ilişiği yoktur hükmünün, yukarıda belirtilen hususlar dikkate alınarak, 17.01.2018 tarih ve 43990 sayılı Temyiz Kurulu Kararında belirtildiği üzere yeniden hüküm tesisini teminen yeniden BOZULARAK dosyanın kararı veren DAİREYE GÖNDERİLMESİNE, (Üye ... , Üye ... , Üye ... , Üye... ve Üye ... ‘ün aşağıda yazılı ayrışık görüşlerine karşı) oy çokluğuyla,

Karar verildiği 09.10.2019 tarih ve 46733 sayılı tutanakta yazılı olmakla işbu ilam tanzim kılındı.

Karşı oy gerekçesi

Üye... , Üye... , Üye... , Üye... ve Üye... ‘ün karşı oy gerekçesi;

“4736 sayılı Kamu Kurum Ve Kuruluşlarının Ürettikleri Mal ve Hizmet Tarifeleri île Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 1 inci maddesinde;

“Genel bütçeye dahil daireler ile katma bütçeli idareler, bunlara bağlı döner sermayeli kuruluşlar, kanunla kurulan fonlar, kefalet sandıkları, sosyal güvenlik kuruluşları, genel ve katma bütçelerin transfer tertiplerinden yardım alan kuruluşlar, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bağlı ortaklıkları ile müesseseleri, il özel idareleri ve belediyeler ile bunların kurdukları birlik, müessese ve işletmeler, özel bütçeli kuruluşlar, özelleştirme işlemleri tamamlanıncaya kadar, 24.11.1994 tarihli ve 4046 sayılı Kanuna tâbi kuruluşlar ve özel hukuk hükümlerine tâbi, kamunun çoğunluk hissesine sahip olduğu kuruluşlar, kamu banka ve kuruluşları ile bunlara bağlı iş yerleri ve diğer kamu kurum ve kuruluşlarınca üretilen mal ve hizmet bedellerinde işletmecilik gereği yapılması gereken ticarî indirimler hariç herhangi bir kişi veya kuruma ücretsiz veya indirimli tarife uygulanmaz.

(...)

Bakanlar Kurulu birinci fıkra hükmünden muaf tutulacak kişi veya kurumlan tespit etmeye yetkilidir. ... "denilmektedir.

Belediyenin işlettiği kafeteryalarda ve düğün ve toplantı salonlarında belediye meclis üyeleri, kurum personeli ve hizmet alımı suretiyle istihdam edilen taşeron işçileri için indirimli tarifeler uygulandığı, 05.01.2012 tarih ve 2012-1/2-37 numaralı Meclis Kararı ve 22.05.2014 tarih ve 133 sayılı Belediye Encümen kararlarında belediye meclis üyeleri, kurum personeli ve hizmet alımı suretiyle istihdam edilen taşeron işçileri için %20 indirim uygulanacağı şeklinde kararlar alındığı anlaşılmıştır. Ancak Belediye Meclis kararı ile yapılmış olan personel indiriminin bireysel amaçlı değil, ticari amaçlı olarak yapılmış bir indirim olarak değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu itibarla, yapılan personel indiriminin mevzuatına uygun olduğundan 334 sayılı Ek İlamın 2’ inci maddesiyle verilen ilişiği yoktur hükmünün TASDİKİ gerekir.

Üye... ’ nün karşı oy gerekçesi;

Kurumun bütçe içi işletme ile işlettiği yerlerde sunulan hizmetlerin bazı kişilere indirimli olarak sunulması suretiyle kamu zararına neden olunması iddiasının dairece kabul görmediği ancak Başsavcılığın konuyu temyiz ettiği anlaşılmaktadır.

Temyiz talebinde, 4736 sayılı Kanunun 1 inci maddesindeki; “… kamu kurum ve kuruluşlarınca üretilen mal ve hizmet bedellerinde işletmecilik gereği yapılması gereken ticarî indirimler hariç herhangi bir kişi veya kuruma ücretsiz veya indirimli tarife uygulanmaz.” hükmü gerekçe gösterilerek tazmin hükmü verilmesi gerektiği bu nedenle dairenin beraat kararının bozulması gerektiği belirtilmektedir. Söz konusu Kanunun yasalaşma süreci incelendiğinde gerek Kanunun genel gerekçesinde, gerekse madde gerekçesinde “Bazı kurum ve kuruluşlarca üretilen mal ve hizmet bedellerinde, … 31.12.2001 tarihinden itibaren hiçbir kişi veya kuruma ücretsiz veya indirimli tarife uygulanmaması ve bu hükmün uygulanmasında muafiyetleri belirlemeye Bakanlar Kurulunun yetkili kılınması öngörülmektedir.” denilmek suretiyle indirimli fiyat uygulamasının sonlandırılmak istendiği görülmektedir. Ancak hükümetin yukarıda belirtilen gerekçe ile teklif ettiği kanun madde metninin ilgili kısmı “… kamu kurum ve kuruluşlarınca üretilen mal ve hizmet bedellerinde herhangi bir kişi veya kuruma ücretsiz veya indirimli tarife uygulanmaz.” şeklindedir. Ancak Plan ve Bütçe Komisyonunda kabul edilen ve kanunlaşan madde metnine “işletmecilik gereği yapılması gereken ticarî indirimler hariç” ibaresinin eklendiği görülmektedir. Bu ilave ile bir anlamda kanun metni yumuşatılmış ve Kanun Koyucu tarafından kurumlara ‘işletmecilik gereği ticari’ indirim yapma imkânı verilmiştir. Diğer bir ifadeyle ticari olarak yapılacak indirimler, Kanun koyucunun belirlediği yasak dışındadır. Kaldı ki Kamu kurum ve kuruluşlarınca işletilen sosyal tesisler, kreş, misafirhane, yemekhane vb. yerlerde yararlananların kurum mensubu olup olmadıkları, statüsü, kadro derecesi gibi kriterler esas alınarak farklı fiyat tarifesi uygulanması yoluna gidildiği ve bu uygulamaya bizzat Maliye Bakanlığınca yürürlüğe konulan Bütçe Uygulama Tebliğleri ile cevaz verildiği de bir gerçektir. Bu noktada işletmecilik gereği yapılacak ticari indirimden ne anlaşılması gerektiği, dolayısıyla belediyenin yapmış olduğu indirimin bu kapsamda değerlendirilip değerlendirilemeyeceği hususu gündeme gelmektedir.

Mal ve hizmet üreten kurum ve kuruluşlar amaçlarına ulaşabilmek için ürettikleri mal ve hizmete bir değer biçmek durumundadır. Fiyat belirleme tüketiciyi ya da hedef kitleyi o ürüne çekmede önemli bir rol oynar. Çünkü o ürünleri kullanacak müşteride fiyat bir algı oluşturmaktadır. Hizmetten faydalanacak insanların tercihlerinde referans fiyatlar yanında, hizmeti üretenlerin veya yakınlarının o hizmetten yararlanma eğilimi de rol oynar. Belediye Başkanı veya meclis üyesinin veya yakınlarının tercih etmediği bir düğün salonunda başkaları da düğün yapmayı tercih etmeyebilir veya bunların tercihi başkalarınca daha çok tercih sebebi olabilir. Belediye personelinin tercih etmediği bir tesis, diğer kişilerde bu tesislerde üretilen hizmetin kalitesine, hizmeti üretenlerin dahi inanmadığı algısını oluşturabilir. Oysa hizmet üreten personelin tercih ettiği bir tesisi kullanmak diğer kişiler için de bir tercih nedenidir. Bu nedenle belediye personeli için belediye tesislerini kullanmayı cazip hale getirmeye dönük bir indirim uygulamasının işletmecilik gereği yapılması gereken ticarî bir indirim olmadığı söylenemez. Örneğin birçok özel hastane belli meslek grupları için indirimli tedavi hizmeti sunabilmektedir. Ayrıca belediye personeli için ücretsiz kullandırma veya maliyetin altında bir kullandırma yapıldığına dair bir tespit yapılmamış, belki atıl kalacak tesis indirimli fiyatla diğer bir deyişle daha az bir kazançla personele kullandırılmıştır. Kaldı ki kamu zararından söz edebilmek için kamu kaynağında artışa engel olunduğunun tespit edilmesi gerekmektedir. Bu da söz konusu tesisler için indirimsiz fiyattan ödeme razı kişiler varken onlara kullandırılmayıp indirimli fiyat üzerinden kullandırılmış olduğunun tespiti halinde ancak mümkün olabilir. Fakat böyle bir tespit de bulunmamaktadır.

Bu nedenle daire kararının TASDİKİNE, karar verilmesi gerekir.