Sayıştay 5. Dairesi 27718 Kararı -

Temyiz Karar Detayı

İletişim Bilgileri

• Kamu İdaresi:

• Yılı: 1993

• Daire: 5

• Dosya No: 27718

• Tutanak No: 28382

• Tutanak Tarihi: 28.02.2006

• Konu:

KARAR

Duruşma talep eden dilekçi Ruhi BAYDAR ile Sayıştay Savcı Vekilinin sözlü açıklamalarının dinlenilmesinden ve dosyada mevcut belgelerin okunup incelenmesinden sonra gereği görüşüldü;

1650 sayılı Ek ilamın 13.06.2000 tarih ve 24786 tutanak sayılı Temyiz Kurulu Kararı ile bozulması üzerine bu defa 1869 sayılı ek ilamın 1. maddesiyle; Esenler Konfeksiyon Dış Ticaret ve Pazarlama Ltd. Şti.nin tekstil ihracatı ile birlikte başka firmalara otel, yurt, site projeleri çizdirip yurt dışına satarak mal ve hizmet ihraç ettiği gerekçesiyle KDV iadesi aldığı, ancak iade işlemi yapılırken kendi uğraş alanına giren malları ihraç etmediği halde imalatçı- ihracatçı firmalara tanınan indirimli teminat hakkından yararlandırılmak suretiyle firmadan %10 oranında teminat alındığı Maliye Bakanlığı Gelirler Kontrolörleri tarafından düzenlenen 14.06.1994 tarihli rapor ile Danıştay 11. Dairesi 05.06.1997 tarih, 97/1142 Esas, 97/2099 karar sayılı Kararı idarenin lehine karar verilmesi üzerine hazine zararı henüz giderilmemiş olduğu için haksız alınan 67.997.867.945-liraya tazmin hükmü verilmiştir.

Dilekçi temyiz dilekçesinde, Esenler Konfeksiyon Dış Ticaret ve Pazarlama Ltd. Şirketinin projeleri kendisinin çizmeyip bir başka firmadan satın aldığından dolayı firmanın bünyesinde teknik elaman bulundurmasının gerekli olmadığını, yurt dışından döviz getirilmediği iddia edilse de buna ilişkin döviz alım belgelerinin bulunduğunu, 28 nolu Tebliği uyarınca gerekli incelemenin yapıldığını, Defterdarlık Makamının 25.05.1993 tarihli görüşüne göre %10 teminat alınarak iadenin yapıldığını, bu nedenle onların sorumlu olmaları gerektiğini, 804 sayılı ilamla beraat kararı verildiğini, Gelirler kontrolörlerinin gerçeği yansıtmayan raporu ile ilam düzenlendiğini, kendilerinin herhangi bir takdir yetkilerinin bulunmadığını, iadeyi muhakeme yapılmasının hukuka aykırı olduğunu, konunun idari yargı alanına girdiğini belirterek tazmin hükmünün kaldırılmasını talep etmektedir.

Dilekçi, Sayıştay 5. dairesinin yargılamanın iadesi kararının alınmasının hukuka aykırı olduğunu ve 804 sayılı asıl ilam çıktığı 23.11.1995 tarihinde bu belgelerin var olduğunu ve hükümden sonra meydana gelen bir olay bulunmadığını ileri sürse de, yargılamanın iadesi kararı 832 sayılı Sayıştay Kanunu’nun 74. maddesinin c bendine göre verilmiş olup yargılama sırasında görülmeyen usulsüz işlemlerin varlığı 1997 yılında belirlenmiş ve bu tespitleri içeren ek rapor yine aynı yılda Sayıştay yargısına intikal etmiştir. Bu nedenle dilekçinin usule ilişkin itirazları yerinde görülmemiştir.

Nuruosmaniye (Fatih Vergi Dairesi Müdürlüğü) Vergi Dairesi Başkanlığınca, Gelirler kontrolörlerinin yukarıda bahsedilen raporu doğrultusunda, Esenler Konfeksiyon Dış Ticaret ve Pazarlama Ltd. Şirketine ödenen KDV iadelerinin kaçakçılık cezalı olarak geri alınabilmesi için gereken tarhiyatlar yapılmıştır. Ancak, ilgili firmanın yapılan tarhiyatlara karşı açtığı davaya bakan İstanbul 7. Vergi Mahkemesi başvuruyu reddetmiş ve tarhiyatın tasdiki yönünde karar vermiştir. Bu defa, firma Vergi Mahkemesi kararını temyiz etmiş, Danıştay 11. Dairesinin 05.06.1997 tarih, 97/1142 Esas, 97/2099 karar sayılı Kararı ile Vergi Mahkemesinin kararı onamak suretiyle, Gelirler Kontrolörü Raporunda belirtilen hususların haklılığını teyit etmiş bulunmaktadır.

Esenler Konfeksiyon Dış Ticaret ve Pazarlama Ltd. Şti.ile haksız yere KDV organizasyonu içindeki firmaların sorumlu ve yetkilileri hakkında Vergi Usul kanunun’ nun 359.maddesinde yer alan ceza yaptırımların uygulanması amacıyla açılan kamu davası ile Fatih 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.12.1999 tarih ve 1999/1120 sayılı kararı ile sorumluların suçları sabit bulunarak çeşitli hapis cezalarına hüküm giydikleri ve bu yerel mahkeme kararının Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 04.07.2001 tarih ve E.NO:2001/7423, K.NO:2001/9011 sayılı kararı ile onandığı anlaşılmış olup meydana gelen hazine zararın da henüz giderilmemiş olduğu görülmüştür.

3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 11. maddesinin (a) fıkrasında, ihracat teslimleri ve bu teslimlere ilişkin hizmetler ile yurt dışındaki müşteriler için yapılan hizmetler ihracat istisnası olarak kabul edilmiştir.

Aynı Kanunun 12. maddesinde ise,

“1.Bir teslimin ihracat teslimi sayılabilmesi için aşağıdaki şartlar yerine getirilmiş olmalıdır.

a) Teslim yurt dışındaki bir müşteriye yapılmalıdır.

b) Teslim konusu mal Türkiye Cumhuriyeti gümrük hattından geçerek bir dış ülkeye vasıl olmalıdır. Teslim konusu malın ihraç edilmeden önce yurt dışındaki alıcı adına hareket eden yurt içindeki firmalar veya bizzat alıcı tarafından işlenmesi veya herhangi bir şekilde değerlendirilmesi durumu değiştirmez.

2. Yurt dışındaki müşteri tabiri; ikametgahı, işyeri, kanuni ve iş merkezi yurt dışında olan alıcılar ile yurt içinde bulunan bir firmanın yurt dışında kendi adına müstakilen faaliyet gösteren şubelerini ifade eder. Bir hizmetin yurt dışındaki müşteriler için yapılan hizmet sayılabilmesi için aşağıdaki şartlar yerine getirilmiş olmalıdır.

a) Hizmetler yurt dışındaki bir müşteri için yapılmış olmalıdır.

b) Hizmetten yurt dışında faydalanılmalıdır.

Diğer taraftan, 31 Aralık 1987 tarih ve 19681 Mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayınlanan 26 Seri Nolu Katma Değer Vergisi Genel Tebliği’ne göre hizmet ihracına KDV istisnasının uygulanabilmesi için;

a) Hizmetin Türkiye’de yurt dışındaki bir müşteri için yapılması,

b)Fatura ve benzeri nitelikteki belgelerin yurt dışındaki müşteri adına düzenlenmesi,

c) Hizmet bedelinin döviz olarak Türkiye’ye getirilmesi,

d) Hizmetten yurt dışında yararlanılması gerekmektedir.

Görüldüğü üzere, mal ve hizmet ihracında KDV istisnasının uygulanabilmesi, mal tesliminin yurt dışındaki bir müşteriye yapılması, hizmetten yurt dışında yararlanılması, fatura ve benzeri nitelikteki belgelerin yurt dışındaki müşteri adına düzenlenmesi, mal ya da hizmet bedelinin döviz olarak Türkiye’ye getirilmiş olması şartlarına bağlanmıştır. Oysa, Esenler Konfeksiyon Dış Ticaret ve Pazarlama Ltd. Şirketi’nin mal ve hizmet ihracında bulunmadığı, yurt dışından döviz getirmediği, yüklenilen KDV’leri yatırmadığı, ibraz edilen döviz alım belgelerinin gerçeği yansıtmadığı 14.06.1994 tarihli Gelirler Kontrolörü Raporu ile tespit edilmiştir. Bu rapor üzerine, KDV iadelerinin geri alınabilmesi için Nuruosmaniye Vergi Dairesi Başkanlığınca gerekli tarhiyatlar yapılmış, firmanın kaçakçılık cezalı tarhiyatlara karşı açtığı dava İstanbul 7. Vergi Mahkemesi ve Danıştay 11. Dairesince reddedilerek yapılan işlemlerin doğruluğu kesinleşmiş bulunmaktadır. Diğer taraftan, söz konusu eylemler aynı zamanda cezai takibatı da gerektirdiğinden Fatih 3. Asliye Ceza Mahkemesince ilgililer hakkında çeşitli cezalar verilmiş ve Yargıtayca bu karar onanmak suretiyle kesinleşmiş bulunmaktadır.

Dilekçi, KDV iadelerine esas belgelerin sahte olduğunun kendisince bilinmesinin mümkün olmadığını ifade etmekte ise de; 1050 sayılı Kanunun 13. maddesine göre tahakkuk memurları ile saymanlar düzenledikleri belgelerin doğruluğundan ve kanunlara uygunluğundan dolayı Sayıştay’a karşı doğrudan doğruya sorumlu tutulmuşlardır. Vergi iadesine esas belgelerin sahteliği iade işlemi yapıldıktan sonra tespit edilmiş olmakla birlikte, Hesap Uzmanı Yavuz GÜRKAN’ın tarafından düzenlenen 30.07.1993 tarihli Vergi İnceleme Raporuyla şirketin imalatçılık vasfının 1991’de bittiğinin belirlenmesi ve haksız yere iadesine sebebiyet verdiği tespit edilen ve bu nedenle iadesi reddedilen KDV tutarlarına VUK’nun 344/8 ve 345. maddelerine göre kaçakçılık cezası kesilmesi gerektiği sonuçlarına varılması karşısında % 10 teminatla vergi iadesinde bulunulmaması gerekirken bulunulduğu, etraflı bir inceleme yaptırılarak ihracat yapılıp yapılmadığının ve döviz girip girmediğinin araştırılması gerekirken iade işlemlerine devam edildiği görülmektedir. Yine, 24 Mayıs 1993 tarihinde Defterdarlığa yazılan ve % 10 teminatla vergi iadesi yapılıp yapılmayacağını soran yazıda, şirketin imalat faaliyeti olmadığı halde varmış gibi gösterildiği ve Defterdarlığın yanılgıya düşürülerek % 10 teminatla vergi iadesine devam edildiği anlaşılmaktadır.

Dilekçi bu rapordan haberdar olmadığını belirtse de, Hesap Uzmanı Yavuz GÜRKAN’ın 30.07.1993 tarihli ve 927/79-8 sayılı KDV inceleme Raporu Vergi Dairesi evrak kayıtlarına girdiği ve ancak KDV iadesi dosyasında konulmayarak gizlendiği Nuriosmaniye Vergi Dairesi Müdürlüğü’nün 30.10.2002 gün ve 58105 sayılı yazısından görülmüştür. Söz konusu 30.07.1993 tarihli KDV inceleme Raporuna rağmen 1993 yılında etraflı bir inceleme yaptırılarak ihracat yapılıp yapılmadığının ve döviz girip girmediğinin araştırılması gerekirken % 10 teminatla vergi iade işlemlerine devam edildiği görülmektedir.

Öte yandan, dilekçiler sözlü ifadelerinde Nuruosmaniye Vergi Dairesi Müdürlüğü’nün 23.02.2006 tarih ve 6755 sayılı yazılarını da ibraz ederek bütçe gideri olarak yapılan vergi iadesi tutarı üzerinden alınan %10 tutarındaki çeşitli bankalara ait teminat mektuplarının nakde çevrilmek suretiyle kısmi tahsilat yapıldığını belirtmekte iseler de, söz konusu yazıdan yersiz ödeme tutarının tahsil edildiğine ilişkin saymanlık muhasebe kayıtlarına intikal ettiği gösteren saymanlık işlem fişi ve vezne alındısı gibi herhangi bir belge ibraz edilemediğinden ve ayrıca söz konusu tahsilatlara ilişkin Sayıştay Yargılamasında kanun yolu olan iade-i muhakeme yolu açık bulunduğundan dilekçi itirazı yerinde görülmemiştir.

Bu itibarla, dilekçi iddialarının reddi ile 1869 sayılı ek ilamla 67.997.867.945-liraya ilişkin olarak verilen tazmin hükmünün TASDİKİNE,

Karar verildiği 28.02.2006 tarih ve 28382 sayılı tutanakta yazılı olmakla iş bu ilam tanzim kılındı.