Sayıştay 3. Dairesi 31040 Kararı -

Temyiz Karar Detayı

İletişim Bilgileri

• Kamu İdaresi:

• Yılı: 2006

• Daire: 3

• Dosya No: 31040

• Tutanak No: 31701

• Tutanak Tarihi: 14.10.2010

• Konu:

KARAR

TEMYİZ KURULU KARARI

Dosyada mevcut belgelerin okunup incelenmesinden sonra gereği görüşüldü.

546 nolu İlamın 1 inci maddesinde; Kıdem tazminatı ödenmesi sırasında hastalık süresi dikkate alınmadan ödeme yapılması nedeniyle 1.641,75 YTL’nin tazminine karar verilmiştir.

Dilekçi dilekçesinde özetle, Mehmet Garip'in sorguya alınan kıdem tazminatı ödemesinin emeklilik nedeniyle feshe dayalı olduğunu, başka bir deyişle iş akdinin 4857 sayılı yasanın 25.maddesinin 1.bendi gereğince fesih edilmediğini, 11.9.2003 tarihli "olurun" hizmet akdinin devamını sağladığını, ayrıca sorgunun 2006 hesap yılına ait olduğunu, oysa Karayolları Genel Müdürlüğünün 2007/15 sayılı İç Genelgesinin ise 13.02.2007 tarihli yani daha sonraki tarihe ait olduğundan tazmin kararının dayanağı olamayacağını, Bölge Müdürlüğünde 13.02.2007 tarihine kadar süre gelen uygulamanın 29.04.1993 tarihli Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin (E:1992/12911,K:1993/7121) sayılı kararına göre yapıldığını, bu kararın Bölge Müdürlüğünü bağlayan bir karar olduğunu, bu karardaki işçinin durumuyla tazmine konu olan işçilerin durumlarının aynı olduğunu ve bu işçinin dava açmak suretiyle istirahatlı günlere ait kıdem tazminatını kazandığını ve bu kararın Yargıtay 9. Hukuk Dairesince onaylanıp kesinleştiğini, Karayolları Genel Müdürlüğü’nün 2007/15 sayılı genelgesine istinaden Bölge Müdürlüğünde tekrar 13/02/2007 tarihinden itibaren genelge hükümlerine göre işlemlere başlanıldığını ancak, Ragıp Okumuş adlı işçinin genelge hükümleri doğrultusundaki işlemlerine itiraz ettiğini ve dava açtığını ve davanın yine idare aleyhine sonuçlandığını, bu mahkeme kararı üzerine Karayolları Genel Müdürlüğünün 11/02/2008 gün ve 2008/4 sayılı İç Genelgesi ile 2007/15 sayılı İç Genelgesini yürürlükten kaldırdığını, sonuç olarak bu açıklamalar ve ekli belgeler doğrultusunda tazmin hükmünün temyizen kaldırılmasını talep etmiştir.

Savcılık mütalaasında ise; 1475 sayılı Kanunun 14 üncü maddesi; işçinin işe başladığı tarihten itibaren hizmet akdinin devamı süresince her geçen tam yıl için işverence işçiye 30 günlük ücret tutarında kıdem tazminatı ödeneceği hükmüne amir olduğu, İşçi Mehmet GARİP’in istirahatlı olduğu dönemler için, görevine devam edip etmeyeceğinin Bölge Müdürlüğüne sorulduğunu, Bölge Müdürlüğünün de; 11.09.2003 tarihli devam etmesi yönünde olur verdiğini, ayrıca konuyu aynı müdürlükte işçi olarak çalışan Ragıp OKUMUŞ’un dava ettiği, Bursa 4 üncü İş Mahkemesinin E. 2007/503 ve K. 2007/929 kararının işçinin lehine, Bursa İş Mahkemesinin E: 1992/12911, K: 1993/7121 sayılı kararını Yargıtay 9 uncu Hukuk Dairesi, 21.06.1977 E: 3485, K: 9425 sayılı kararıyla yerel mahkemenin kararını onadığı, bu emsal karar alınarak uygulamaya konulduğu, Mehmet GARİP ve Mustafa OVASEVEN’in iş akitlerinin uzun süreli istirahatlı olmadıklarından dolayı 4857 sayılı Kanunun 25 inci maddesinin 1. bendi gereğince feshedilmeyip emeklilik nedeniyle feshedildiğinden Temyiz talebinin kabulüne, Daire kararının reddine karar verilmesinin uygun olacağı yönünde, görüş bildirilmiştir.

Tazmin kararı, Karayolları Genel Müdürlüğünün 13.02.2007 tarih ve 2007/15 sayılı Genelgesi ile Yargıtay içtihatlarına göre verilmiştir. Öncelikle yargılaması yapılan hesap 2006 yılına ait olduğundan daha sonra yürürlüğe giren bir iç genelgenin tazmin kararının dayanağı olması hukuken mümkün değildir.

Yargıtay içtihatlarına gelince; bu konuda ise uzun süreli istirahat dolayısıyla iş akitleri feshedilen ve bu süreler için tazminat ödenmemesi sebebiyle işçiler tarafından açılan davalar sebebiyle verilen kararlar emsal alınmıştır. Oysa ilamın konusu olan olayda işçilerin iş akitleri, uzun süreli istirahatlı oldukları için 4857 sayılı Kanunun 25 inci maddesinin 1. bendi gereğince feshedilmeyip emeklilik nedeniyle feshedildiğinden emsal alınan içtihatlarla bir benzerlik bulunmamaktadır. Ayrıca Yargıtay tarafından makul olarak kabul edilen süre; en son, bir seferde alınmış ve fesih sebebi yapılmış çok uzun süreli istirahatlar ile ilgilidir. Davacının durumu ise farklıdır. Zira işçiye ait sicil izlenimi cetvelinin incelenmesinde, tüm çalışma süresi içerisinde zaman zaman kısa süreli istirahat raporları aldığı ve rapor sürelerinin, 16.04.2003–30.09.2003 tarihleri arasındaki istirahatı hariç hiçbir istirahatında yasada belirtilen makul sürenin aşılmadığı, bu tarihler arasındaki istirahatta ise, görevine devam edip etmeyeceğinin Bölge Müdürlüğüne sorulduğu, Bölge Müdürlüğünün de 11.09.2003 tarihli olur ile, söz konusu işçinin işine devam etmesi yönünde olur verdiği görüldüğünden, anılan işçilerin durumlarının tazmin kararına esas alınan Yargıtay İçtihatlarıyla benzer olmadığı anlaşılmıştır.

Bu itibarla, dilekçi iddialarının kabulüyle 546 nolu İlamın 1 inci maddesiyle tazminine karar verilen 1.641,75 YTL’ye ilişkin hükmün KALDIRILMASINA,

Karar verildiği 14.12.2010 tarih ve 31701 sayılı tutanakta yazılı olmakla işbu ilam tazmin kılındı.