Sayıştay 2. Dairesi 33973 Kararı -

Temyiz Karar Detayı

İletişim Bilgileri

• Kamu İdaresi:

• Yılı: 2007

• Daire: 2

• Dosya No: 33973

• Tutanak No: 35945

• Tutanak Tarihi: 18.12.2012

• Konu:

KARAR

Dosyada mevcut belgelerin okunup incelenmesinden sonra gereği görüşüldü;

993 sayılı İlam’ın 1. maddesi ile, Hukuk İşleri Müdürlüğünde görevli avukat ve memurlara ödenen vekalet ücretlerinin 657 sayılı Kanunda belirtilen yıllık tutarları aşması nedeniyle 103.466,23 TL’ye tazmin hükmü verilmiştir.

Dilekçi dilekçesinde özetle, 01.08.2010 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6009 sayılı yasanın geçici 8. maddesindeki, her ne ad altında olursa olsun ek ödemede bulunulan kamu görevlileri hakkında idari veya mali yargılama yapılamaz başlatılan işlemler kaldırılır, düzenlemesinden fazla ödeme olduğu sonucuna varılan bir ödemenin işlemden kaldırılması anlaşıldığından anılan kararın bozulmasına karar verilmesi gerektiği;

Vekalet ücretinin Avukatlık Kanunu ile ihdas edildiği ve yükümlüsü ile hak sahibini de yine kanunların düzenlendiğini; bu nedenle, memurlara kanun, tüzük ve yönetmeliklerin ve amirlerin tayin ettiği görevlerin karşılığında 657 sayılı DMK ile sağlanan haklar dışında ücret ödenmesi ve bir yarar sağlanması yasaklanmış olmasına rağmen (md. 146/11); belediyeler ile bunlara bağlı birliklerin davalarını sonuçlandıran Avukat ve saireye verilecek vekalet ücretine ilişkin kanun hükümlerinin saklı tutulduğunu(DMK md. 146/III);

1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nda yer alan “Avukatla iş sahibi arasında aksine sözleşme bulunmadıkça tarifeye dayanarak karşı tarafa yüklenecek avukatlık ücretinin avukata ait olduğu” (m.l64/IV) şeklindeki hükmün yürürlükte olduğu dönemde, Avukatlık Kanunu’nun bu hükmüyle karşı tarafa yüklenen ve Türkiye Barolar Birliği tarafından belirlenen kanuni vekalet ücreti hakkında müvekkil ve vekil arasında aksine bir sözleşme yapılabilesi mümkün kılındığından; 657 sayılı DMK 146/III maddesiyle vekalet ücretinin yılı içinde belirli bir limit dahilinde avukatlara dağıtılacağına dair aksine özel bir düzenleme yapıldığını ve bu özel düzenlemenin, vekalet ücreti bakımından vekil ile müvekkil arasında yapılan aksine bir sözleşme gibi olduğunu;

Ne var ki, 02.05.2001 tarihli ve 4667 sayılı Kanun ile Avukatlık Kanunu’nda yapılan değişiklikle, “Dava sonunda, kararlar tarifeye dayanılarak karşı tarafa yüklenecek vekalet ücreti ve avukata aittir” (md.164/V) şeklinde bir hüküm getirildiğinden artık 657 sayılı DMK’nın 146/III maddesindeki vekalet ücretinin tamamının avukata ait olmayacağına dair aksine limit getiren özel hükmün uygulanma kabiliyetinin kalmadığını;

Belediye avukatları için genel duruma ilave olarak özel durumların mevcut olduğunu; Şöyle ki, 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun “Uygulanmayacak Hükümler” üst başlıklı 84’ncü maddesi ile,”Bu Kanunla, belediyenin sorumlu ve yetkili kılındığı görev ve hizmetlerle sınırlı olarak; (.....) 14.7.1965 tarihli ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nda bu Kanun hükümlerine aykırılık bulunması durumunda bu kanun hükümleri uygulanır” hükmünün; 82. maddesi ile de, “Belediye lehine sonuçlanan dava ve icra takipleri nedeniyle hükme bağlanarak karşı taraftan tahsil olunan vekalet ücretlerinin; avukatlara (49’ncu maddeye göre çalıştırılanlar dahil) ve hukuk servisinde fiilen görev yapan memurlara dağılımı hakkında 1389 sayılı Devlet Davalarını İntaç Eden Avukat ve Saireye Verilecek Ücreti Vekalet Hakkında Kanunu hükümleri kıyas yolu ile uygulanır” hükmünün getirildiğini;

Vekalet ücretine limit getiren hükmün sadece 657 sayılı DMK’da bulunduğunu, diğer bir ifade ile, 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun atıf yaptığı 1389 sayılı Kanun’da vekalet ücretine limit getiren bir hüküm bulunmadığını; bu nedenle, 657 sayılı DMK’nın 5393 sayılı Kanun’a aykırı olan 146/III maddesindeki limite ilişkin hükmün uygulanmasının mümkün olmadığını;

Ayrıca, 5393 sayılı Belediye Kanunu ile, 1389 sayılı Devlet Davalarını İntaç Eden Avukat ve Saireye Verilecek Ücreti Vekalet Hakkında Kanun’un aynen değil kıyas yoluyla uygulanmasının öngörüldüğünü; çünkü Avukatlık Kanunu’nun 165/IV maddesinde yapılan değişiklikle birlikte, 657 sayılı Kanun’un 146/III maddesinin uygulanması imkanı kalmadığını;

Ayrıca, belediye avukatları ile 1389 sayılı Kanun kapsamında bulunan avukatların aynı durumda olmadıkları; nitekim 657 sayılı Kanun’un 146/III maddesinde “Şu kadar ki vekalet ücretinin yıllık tutarı;... sonucu bulunacak aylık brüt tutar on iki katını geçemez. Bu esasa göre yapılacak dağılım sonunda artan miktar merkezde bir hesapta toplanarak Maliye ve Gümrük Bakanlığınca hazırlanacak bir yönetmeliğe göre diğer avukatlar arasında, yukarıdaki miktarı aşmamak üzere eşit olarak dağılır” hükmünün yer aldığını ve görüleceği üzere “yapılacak dağıtım sonunda artan miktardan”, “artan miktarın merkezde bir hesapta toplanmasından” ve merkezde toplanan hesaptan diğer avukatlara dağıtılmasından” bahsedildiğini; halbuki, 5393 sayılı Kanun ile belediyenin idari ve mali özerkliğe sahip bir kamu tüzel kişisi olarak kurulduğunu; merkez ve taşra örgütlerinin bulunmadığını; dolayısıyla, 657 sayılı Kanun’un 146/III maddesinin belediyelerde dağıtım usulü yönünden de uygulanmasının mümkün olmadığını;

Vekalet ücreti, belediyenin gelirleri arasında yer almadığından emanet hesabında toplandığını ve dağıtımın belli bir limit altında yapılması halinde artacak miktarın toplanacağı ve dağıtımının yapılacağı başka bir hesap bulunmadığı için bu paranın sahipsiz kalacağını; bu noktada, takip edecek sene ödenecek olmasının durumu değiştirmeyeceğini; çünkü, Avukatlık Kanunu’na göre vekalet ücreti hak etmiş olan avukatın takip eden seneye varmadan emekli olarak, istifa ederek v.s. sebeplerle belediyedeki görevinin sona erebileceğini; bu durumda yeni görev alacak avukatın da Avukatlık Kanunu’na göre hak etmediği bu vekalet ücretini alamayacak olması nedeniyle emanetteki paranın sahipsiz olması ile karşılaşılacağını;

Tarifeye uyularak karşı tarafa yüklenecek vekalet ücreti avukata aittir, kuralının değiştirilerek, “dava sonunda kararla tarifeye dayanılarak karşı tarafa yüklenecek vekalet ücreti avukata aittir” kuralının getirilmesi üzerine, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 164’ncü maddesinin son fıkrasının birinci cümlesinde yer alan “.... avukata aittir...” sözcüklerinin Anayasa aykırı olduğunun ileri sürülerek iptalinin istendiğini fakat Anayasa Mahkemesinin 03.03.2004 gün ve 2002/126 Esas, 2004/27 Karar numarası ile aynı tarihli 2004/8 Esas, 2004/8 Karar numaralı kararlarıyla iptal taleplerinin reddine karar verildiğini ve Anayasa Mahkemesinin iş bu kararlarıyla avukatlık ücretinin avukata ait olduğuna ilişkin düzenlemenin hukuka aykırı olmadığı ve bu ücretin avukatın şahsi hakkı olduğunun karar altına alındığını;

Her ne kadar Anayasa Mahkemesi’nin, 03.03.2004 gün ve 2003/98 Esas, 2004/31 Karar numaralı kararı ile, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 167’nci maddesi iptal edilmiş ve Baro Hakem Kurullarının görevi sona ermiş ise de, kararların verildiği tarihte söz konusu kurullar görevli olduğundan, verilen kararların hukuken geçerli olduğu göz önüne alındığında, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nda yapılan değişiklik sonrasında 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 146’ncı maddesinde öngörülen limitin artık uygulanamayacağı yönünde açılan davalarda verilen Baro Hakem Kurulu kararlarına göre, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 146’ncı maddesi gerek yürürlük tarihi ve gerekse kapsamı bakımından 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’na göre daha genel bir yasa olduğu ve bu nedenle yasa, içtihat ve doktrin gereğince özel yasa niteliğinde olan 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 164/son maddesinin uygulanması gerektiği sonucuna varıldığını; farklı zamanlarda yapılan kanuni düzenlemelerin birbirine aykırı hükümler içermesi halinde, kanun koyucunun iradesinin, sonraki kanunun uygulanması yönünde olduğunun kabul edilmesi gerektiğini, aksi görüşün kabulü halinde, kanun koyucunun “uygulanmamak için” kanun çıkardığı gibi, mantık dışı bir sonucu ortaya çıkmış olacağını;

1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun “Kamu Kurum ve Kuruluşları ile Kamu İktisadi Teşebbüslerinde Görevli Avukatlar” başlıklı EK1’nci maddesinde: “Kamu kurum ve kuruluşları ile kamu iktisadi teşebbüslerinde asli ve sürekli olarak avukatlık görevinde çalışanların baro levhasına yazılmaları isteklerine bağlıdır. Ancak bunlar hakkında bu kanunun avukatlık meslekine kabul ve ruhsatname verilmesine ilişkin hükümler aynen uygulanır. Bunlar, görevlerinin gereği olan işleri yaparken baro levhasına kayıtlı avukatların yetkileriyle haklarına sahip ve onların ödevleriyle yükümlüdürler. Baroya kaydını yaptırmayıp avukat, çalıştığı yer barosuna bilgi verir” hükmünün bulunduğunu; bu hükme göre kamu kurum avukatları ile serbest avukatların aynı hak, yetki ve sorumluluğa sahip olduğunu; 1136 sayılı Kanun’da vekalet ücretinin serbest avukat tarafından alınması hususunda herhangi bir sınırlama getirilmezken, hukuken 1136 sayılı Kanun uyarınca vekalet ücreti alan kamu avukatları için, 657 sayılı Kanun gerekçe gösterilerek limit uygulanması gerektiğini iddia etmenin Anayasa’nın eşitlik ilkesine aykırı olduğunu;

Vekalet ücretinin kapsam ve uygulanmasının yalnız ve sadece 1136 sayılı Avukatlık Kanunu ve bu kanuna göre yayımlanan Avukatlık asgari ücret tarifesine göre tespit edildiğini; 1136 sayılı Kanun’un 164’ncü maddesinde yapılan ve Anayasa Mahkemesi tarafından da Anayasa’ya uygun bulunan, müvekkil ile vekil arasında aksine bir sözleşme yapılması mümkün olmadan vekalet ücreti sadece ve sadece avukatındır hükmünden sonra, kamu avukatlarının müvekkili olan kamunun limit uygulaması nedeniyle aksine hükümler getiren 657 sayılı Kanun’un 146’ncı maddesinin normlar hiyerarşisine aykırı olmakla uygulanmaz hale geldiğini;

Ayrıca, 5018 sayılı Kanun’un 71’nci maddesinde ifade edilen kamu zararının kamu kaynağında artışa engel veya eksilmeye neden olunması şeklinde tarif edildiğin; vekalet ücreti ödemelerinden dolayı Kadıköy Belediyesinin giderlerinde bir artış ve/veya gelirinde bir azalış olmamasına rağmen; diğer bir ifadeyle vekalet ücreti ödenmeseydi Kadıköy Belediyesinin giderlerinde bir azalma ve/veya gelirinde bir artma olmayacağına göre, kamu zararının oluştuğundan bahsedilemeyeceğini; vekalet ücretleri, bütçede hiçbir yönden ödenek olarak yer almadığına, harcamaya konu olmadığına ve hiçbir işin karşılığını teşkil etmediğine göre; 5018 sayılı Kanun kapsamında incelenmesi dahi mümkün değilken, kamu zararından bahsetmenin mümkün görülmediğini;

Ayrıca kamu zararı olarak belirtilen ödemelerin, bir kasıt veya kusurdan kaynaklanmadığı gibi, ihmalden de kaynaklanmadığını; aksine, mevzuata uygun olduğu inancı ile gerçekleştiğini belirterek tazmin hükmünün kaldırılmasını talep etmiştir.

Başsavcılık, “657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 146 ncı maddesindeki hüküm kamu avukatları açsından özel bir hüküm olup, uygulanması zorunludur. Bu hükme aykırı olarak yapılan bir işlem 5018 sayılı Kanunun 71 inci maddesi gereğince kamu zararı oluşturmaktadır. Anayasanın 160 ıncı maddesi gereğince de mahalli idarelerin tüm hesap ve işlemlerinin denetlenmesi ve kesin hükme bağlanması Sayıştay’ın görev ve yetkisi içindedir. Bu nedenlerle yasal dayanağı bulunmayan temyiz talebinin reddedilerek Daire Kararının onanmasının uygun olacağı mütalaa olunmaktadır.” şeklinde görüş bildirmiştir.

5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 84 üncü maddesinde, belediyenin sorumlu ve yetkili kılındığı görev ve hizmetlerle ilgili olarak, bu Kanunla, 14.7.1965 tarihli 657 Sayılı Devlet Memurları Kanunu hükümleri arasında aykırılık bulunması durumunda 5393 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanacağı belirtilmiştir. Belediyenin görev ve sorumlulukları Kanun’un 14 üncü maddesinde, yetki ve imtiyazları ise 15 inci maddesinde sayılmıştır. Sayılan bu hususlar arasında Belediyede çalışan 657 sayılı Kanun’a tabi avukat personele ödenecek vekalet ücret ödemeleri ile ilgili bir hüküm bulunmamaktadır.

13/07/2005 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun “Avukatlık Ücretinin Dağıtımı” başlıklı 82. maddesinde;

“Belediye lehine sonuçlanan dava ve icra takipleri nedeniyle hükme bağlanarak karşı taraftan tahsil olunan vekâlet ücretlerinin; avukatlara (49 uncu maddeye göre çalıştırılanlar dâhil) ve hukuk servisinde fiilen görev yapan memurlara dağıtımı hakkında 1389 sayılı Devlet Davalarını İntaç Eden Avukat ve Saireye Verilecek Ücreti Vekâlet Hakkında Kanun hükümleri kıyas yolu ile uygulanır.” denilmektedir.

02.02.1929 tarih ve 1389 sayılı Devlet Davalarını İntaç Eden Avukat ve Saireye Verilecek Ücreti Vekalet Hakkında Kanun’la avukatlık vekalet ücretlerinin avukatlar, memurlar ve hukuk müşavirleri arasında ne oranda dağıtılacağına dair düzenlemelere yer verilmiştir.

Söz konusu Kanun’un 1. maddesinde devlet lehine sonuçlanan davalardan dolayı hükme bağlanan ve tahsil olunan vekalet ücretlerinin %70 inin maaş ve ücretli avukatlara; %30 unun Muhakemat müdürleri ve hukuk müşavirleriyle takibi icra memurlarına verileceği öngörülmüştür.

31.08.1961 tarih ve 10894 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 1389 sayılı Kanuna Göre Vekalet Ücreti Tevzi Yönetmeliği’nin 3 üncü maddesinde, “Davanın ikame ve takibi ile sonuçlandırılmasında birbiri ardına veya birlikte birkaç avukatın hizmeti geçmiş ise yukarıdaki hükümlere göre dava avukatı için ayrılan hisseler her avukatın hizmet ve karara tesir derecesine göre baş hukuk müşavirliğince, teşkilatı bulunan yerlerde de muhakemat müdürlüklerince bu avukatlar arasında paylaştırılır.” denilmiştir.

19.04.1983 tarih ve 18023 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan “Limit Dışı Kalan Vekalet Ücretlerinin Dağıtım Esasları Hakkında Yönetmelik”in 1 inci maddesinde “Bu Yönetmelik, Genel ve Katma Bütçeli Kurumlar ile İl Özel İdareleri ve Belediyeler ve Özel Kanunlarındaki hükümlerle 1389 sayılı Kanuna atfen vekalet ücretinden yararlanan tüm kamu kurum ve kuruluşları ile bunlara bağlı birliklerde çalışan avukatlara ait limit dışı kalan vekalet ücretlerinin dağıtım usul ve esaslarını belirlemek amacıyla düzenlenmiştir.” denilerek yönetmeliğin amacı belirtilmiştir. Yönetmeliğin 6. maddesinde, kurumların limit doldurmayan avukatlardan beyanname alarak o mali yıl içinde almış oldukları vekalet ücretinin miktarını ve avukatların isimlerinin bağlı bulundukları merkez teşkilatına göndermekle yükümlü oldukları, 7. maddesinde ise, listelerin her birim merkezinde birim başkanının başkanlığında 3 kişiden oluşan bir kurul tarafından kanuni limit esas alınarak değerlendirmeye tabi tutulacağı, değerlendirmeden sonra hesapta toplanan paranın tüm hak sahiplerine bölünmek suretiyle bulunacak meblağın eşit olarak hak sahiplerine dağıtılacağı; bu dağıtım sırasında kanuni limiti dolduranlardan artan miktarın yine geri kalan hak sahiplerinin sayısına bölünmek suretiyle eşit olarak dağıtıma devam olunacağı; bu dağıtımlardan artan miktarın da bir sonraki yıl kullanılmak üzere adi emanet hesabında bekletileceği ve sonraki yıl tahsil edilen limit dışı vekalet ücretinin, önceki yıla ait emanet hesabındaki meblağ ile birleştirilmek suretiyle dağıtıma tabi tutulacağı belirtilmiştir.

657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 1. maddesinde; bu Kanun’un, genel ve katma bütçeli kurumlar, il özel idareleri, belediyeler, il özel idareleri ve belediyelerin kurdukları birlikler ile bunlara bağlı döner sermayeli kuruluşlarda, kanunlarla kurulan fonlarda, kefalet sandıklarında veya beden terbiyesi bölge müdürlüklerinde çalışan memurlar hakkında uygulanacağı, Sözleşmeli ve geçici personel hakkında bu Kanun’da belirtilen özel hükümlerin uygulanacağı,

4. maddesinde, dava azlığı nedeniyle kadrolu avukat istihdamının gerekli olmadığı yerlerde avukatların sözleşme ile istihdamlarının caiz olduğu,

5. maddesinde de, Bu kanunun 1. maddesinin 1. fıkrası kapsamına giren memurların aylık, ücret, ödenek, hizmetle ilgili her türlü ödeme ve bunların şekil ve şartları bakımından bu kanundaki hükümlere, aynı maddenin ikinci fıkrası kapsamına giren memurların özel kanunlardaki hükümlere tabi olduğu,

Memurlara kanun, tüzük ve yönetmeliklerin ve amirlerin tayin ettiği görevler karşılığında bu Kanunla sağlanan haklar dışında ücret ödenemeyeceği, hiçbir yarar sağlanamayacağı, (Gençlik ve spor hizmetleri uygulamasında fiilen görevlendirilecekler hariç.)

Ancak, 02/01/1961 tarihli ve 196 sayılı Kanun’un 2 nci maddesi, 07/06/1926 tarihli ve 904 sayılı Kanuna 30/01/1957 tarihli ve 6893 sayılı Kanunla eklenen ek 5 inci maddenin birinci ve ikinci fıkraları, 19/07/1972 tarihli ve 1615 sayılı Kanunun 161 inci maddesi, 13/01/1943 tarihli ve 4358 sayılı Kanunun değişik 14 üncü maddesi ve 02/02/1929 tarihli ve 1389 sayılı Kanun ile Katma Bütçeli Kurumların, İl Özel İdareleri ve Belediyeler ile bunlara bağlı birliklerin davalarını sonuçlandıran avukat ve saireye verilecek vekalet ücretine ilişkin sair kanun hükümlerinin saklı olduğu, Şu kadar ki, vekalet ücretinin yıllık tutarı, hukuk müşavirleri ve avukatlar için 10000, diğerleri için 6000 gösterge rakamının memur aylıklarına uygulanan katsayı ile çarpımı sonucu bulunacak aylık brüt tutarının on iki katını geçemeyeceği, bu esasa göre yapılacak dağıtım sonunda artan miktarın merkezde bir hesapta toplanarak Maliye ve Gümrük Bakanlığınca hazırlanacak bir yönetmeliğe göre diğer avukatlar arasında, yukarıdaki miktarı aşmamak üzere eşit olarak dağıtılacağı, hükme bağlanmıştır.

Bu hükümlere göre; 657 sayılı Kanun’un 146. maddesinin 3. fıkrasında vekalet ücretinin yıllık tutarı için getirilen sınırlamanın kamu kurum ve kuruluşları ile bunlara bağlı birliklerde çalışan tüm avukatlar ve ilgili personel için uygulanması ve söz konusu vekalet ücretinin yıl içindeki tüm katsayılar dikkate alınarak belirlenmesi ve yukarıda belirtilen esaslara göre dağıtımının yapılması, limit dışı kalan meblağın olması halinde ise artan miktar hakkında yine yukarıda belirtilen usule göre işlem yapılarak artan miktarın bir sonraki yıl kullanılmak üzere adi emanet hesabında bekletilmesi ve bir sonraki yıl tahsil edilen limit dışı vekalet ücretinin, önceki yıla ait emanet hesabındaki meblağ ile birleştirilmek suretiyle dağıtıma tabi tutulması gerekmektedir.

Diğer taraftan, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu tüm avukatlarla ilgili düzenleme yapan genel bir kanundur. 657 Sayılı Kanun’a tabi olarak avukatlık hizmetleri sınıfı kadrosunda görev yapan avukat ise, devlet ile memuriyet hizmet sözleşmesi yapmıştır. Avukatlık vekalet ücretlerine ilişkin 657 sayılı Kanun’da yapılan düzenlemeler avukatlık hizmetleri sınıfında çalışan kadrolu avukatlar için bağlayıcı özel düzenlemelerdir.

Ayrıca, kamuda istihdam edilen avukatların statü hukukuna tabi olmaları nedeniyle bunlara sadece avukatlık ücreti değil, kadrolarına bağlı olarak ilgili mevzuatta öngörülen aylık, ek gösterge, zam ve tazminat ile diğer mali, sosyal hak ve yardımlar her ay herhangi bir dava ile ilişki kurulmaksızın ödenmektedir. Bu nedenle, kamuda istihdam edilen avukatlara, avukatlık vekalet ücretinin dağıtımında 657 sayılı Kanun’da ve diğer Kanunlarda yer alan düzenlemelere uyulması zorunluluğu bulunmaktadır.

657 sayılı Kanun’un 146. maddesinin 3. fıkrasına; 21/3/2006 tarihli ve 5473 sayılı Kanunun 3 üncü maddesiyle “6000 gösterge rakamının” ibaresinden önce gelmek üzere “hukuk müşavirleri ve avukatlar için 10000, diğerleri için” ibaresi eklenmiştir. Yapılan bu düzenleme dilekçinin dilekçesindeki özel kanun genel kanun ve önceki kanun sonraki kanun konusunda ileri sürdüğü hususların yerinde olmadığını ve kanun koyucunun avukatlık vekalet ücreti konusundaki sınırlamanın bilincinde olduğunu göstermektedir.

Yapılan vekalet ücreti ödemesinde kamu zararı olmadığı hususuna gelince, 832 sayılı Sayıştay Kanunu’nun 46. maddesine göre Sayıştay, giderlerin kanunlara uygun olarak yapılıp yapılmadığını ve ödemelerin istihkak sahiplerine yapılıp yapılmadığını araştırmakla yükümlüdür. Hal böyle olunca kanunda yazılı oranları aşan ödemeler ve istihkak sahibine hak ettiğinden fazla verilerek başkasına verilmesi gereken tutarın verilmemesine neden olan ödemelerden dolayı tazmin hükmolunacağı gayet tabiidir.

Ayrıca dilekçi, tazmin hükmünün 6009 sayılı Kanunun Geçici 8 inci maddesi hükmü gereğince kaldırılmasını talep etmekte ise de, mezkur Kanun ile getirilen düzenleme sadece memur temsilcileri ile toplu iş sözleşmesi akdederek veya başka bir tasarrufta bulunarak belediye, büyükşehir belediyesi ve il özel idaresinde çalışan kamu personeline yapılan ödemelere ilişkin olup tazmine konu olan olayla bir ilgisi bulunmamaktadır.

Bu itibarla 993 sayılı İlam’ın 1. maddesi ile verilen tazmin hükmünün TASDİKİNE,

Karar verildiği 18.12.2012 tarih ve 35945 sayılı tutanakta yazılı olmakla işbu ilam tanzim kılındı.