Sayıştay 2. Dairesi 32379 Kararı -

Temyiz Karar Detayı

İletişim Bilgileri

• Kamu İdaresi:

• Yılı: 2006

• Daire: 2

• Dosya No: 32379

• Tutanak No: 34436

• Tutanak Tarihi: 21.02.2012

• Konu:

KARAR

Dosyada mevcut belgelerin okunup incelenmesinden sonra gereği görüşüldü:

1. ) 944 sayılı İlam’ın 1. maddesiyle, verilen tazmin hükmü ile ilgili olarak dilekçi tahsilat bildirmekte ise de, hükümden sonra yapılan bu tahsilat ilam hükmünün infazı mahiyetinde olup ilam hükmüne karşı da herhangi bir itirazda bulunulmadığından Kurulumuzca YAPILACAK İŞLEM OLMADIĞINA,

2. ) 944 sayılı İlam’ın 3. maddesi ile, Kurum personeli Onur BERBEROĞLU’nun aynı yerde aynı iş için Ankara’da geçici olarak görevlendirilmesinde 90 günden fazla süreler için 2/3 yerine, tam gündelik ödenmesi nedeniyle 312,00 TL’ye tazmin hükmü verilmiştir.

Dilekçi dilekçesinde özetle, Sayıştay Genel Kurulu’nun 11.11.1954-2213/1, 23.02.1955-2228/4 tarih ve sayılı kararlarında belirtildiği şekilde 90 günü aşan süreler için herhangi bir sınırlamaya tabi olmadan harcırah gündeliklerinin tam olarak ödendiğini; ancak, Sayıştay Genel Kurulu 12.03.2007 tarih 518/2 sayılı kararı ile mesleki bilgilerini artırmak amacıyla memuriyet mahalli dışında açılan kurs ve okullara gönderilenlere ödenecek gündeliklerin, harcırah kanunun 42. maddesine tabi olduğu ve 90 günü aşan süreler için 2/3 olarak ödemesi hususunda karar verdiğini; yapılan ödemelerin ise 2006 hesap yılı dönemine ait olduğunu belirterek tazmin hükmünün kaldırılmasını talep etmiştir.

Savcılık, Daire kararının onanması yönünde görüş bildirmiştir.

6245 sayılı Harcırah Kanunu’nun 37. maddesinde (11.12.1981 gün ve 2562 sayılı Kanunun 15. maddesi ile değişik) “Mesleki bilgilerini artırmak amacıyla memuriyet mahalli dışında açılan kurs veya okullara gönderilenlere, bu kanuna göre geçici görev gündeliği verilir.” denilmiş ve maddenin ikinci fıkrasında belirtilen kursa katılanların yeme ve yatmaları sağlananların gündeliklerinden indirim yapılacağına ilişkin hüküm 14.01.1988 gün ve 311 sayılı KHK’nin 15. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.

Yine aynı Kanunun 11.12.1981 gün ve 2562 sayılı kanunun 17. maddesi ile değişik 42. maddesinde geçici görev gündeliğinin “Yurt içinde bir yıllık dönem zarfında aynı yerde aynı iş için aynı şahsa 180 günden fazla verilemeyeceği “ hüküm altına alınmıştır.

37 inci maddenin henüz değişikliğe uğramadığı dönemde alınan 11.11.1954 gün ve 2213/1 sayılı; 23.2.1955 gün ve 2228/4 sayılı Sayıştay Genel Kurul kararlarında; 42 inci madde ile konulan sınırlamanın tam miktarlarda verilecek gündeliklere münhasır olduğu, 37 inci madde ile istisnai olarak ve zaten daha az belirlenen gündelikleri 42 inci madde gereğince bir kez daha azaltmanın, istisnai nitelikteki 37 inci madde hükmünün ihlaline yol açacağı gerekçesiyle, kurs gündeliklerinin 42 inci maddedeki sınırlamaya tabi tutulmaması gerektiği belirtilmektedir.

Ancak, anılan maddede 2562 sayılı yasayla yapılan değişiklikle, kurs gündeliğinin adı (geçici görev gündeliği) olarak değiştirilmiş; 311 sayılı KHK ile getirilen bir hükümle de, kursa katılanların yeme ve yatmaları sağlananların gündeliklerinden indirim yapılmasını öngören ikinci fıkra hükmü yürürlükten kaldırılmıştır.

Bu düzenlemelerden sonra, kursa katılanlara verilecek gündelikler ile geçici görevle gönderilenlere verilecek gündelikler arasında fark kalmamış, dolayısıyla Sayıştay Genel Kurulu’nun söz konusu kararlarının gerekçesi de ortadan kalkmıştır.

6245 sayılı Harcırah Kanununun 42. maddesinde, yurt içinde bir yıllık dönem zarfında aynı yerde aynı iş için aynı şahsa 180 günden fazla verilemeyeceği, 180 günün de ilk 90 günü tam, ikinci 90 günü 2/3 oranında gündelik ödeneceği hüküm altına alınmış olup 145 günlük kurs süresince tam gündelik ödenmesi mümkün bulunmamaktadır.

Bu itibarla dilekçi iddialarının reddedilerek, 944 sayılı İlam’ın 3. maddesi ile verilen tazmin hükmünün TASDİKİNE,

3. ) 944 sayılı İlam’ın 5. maddesi ile, Kurum personeli Gülnihal YAZICI’nın aynı yerde aynı iş için Ankara’da geçici olarak görevlendirilmesinde 90 günden fazla süreler için 2/3 yerine tam gündelik ödenmesi nedeniyle 306,00 TL’ye tazmin hükmü verilmiştir.

Dilekçi dilekçesinde özetle, Sayıştay Genel Kurulu’nun 11.11.1954-2213/1, 23.02.1955-2228/4 tarih ve sayılı kararlarında belirtildiği şekilde 90 günü aşan süreler için herhangi bir sınırlamaya tabi olmadan harcırah gündeliklerinin tam olarak ödendiğini; ancak, Sayıştay Genel Kurulu 12.03.2007 tarih 518/2 sayılı kararı ile mesleki bilgilerini artırmak amacıyla memuriyet mahalli dışında açılan kurs ve okullara gönderilenlere ödenecek gündeliklerin, harcırah kanunun 42. maddesine tabi olduğu ve 90 günü aşan süreler için 2/3 olarak ödemesi hususunda karar verdiğini; yapılan ödemelerin ise 2006 hesap yılı dönemine ait olduğunu belirterek tazmin hükmünün kaldırılmasını talep etmiştir.

Savcılık, Daire kararının onanması yönünde görüş bildirmiştir.

6245 sayılı Harcırah Kanunu’nun 37. maddesinde (11.12.1981 gün ve 2562 sayılı Kanunun 15. maddesi ile değişik) “Mesleki bilgilerini artırmak amacıyla memuriyet mahalli dışında açılan kurs veya okullara gönderilenlere, bu kanuna göre geçici görev gündeliği verilir.” denilmiş ve maddenin ikinci fıkrasında belirtilen kursa katılanların yeme ve yatmaları sağlananların gündeliklerinden indirim yapılacağına ilişkin hüküm 14.01.1988 gün ve 311 sayılı KHK’nin 15. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.

Yine aynı Kanunun 11.12.1981 gün ve 2562 sayılı kanunun 17. maddesi ile değişik 42. maddesinde geçici görev gündeliğinin “Yurt içinde bir yıllık dönem zarfında aynı yerde aynı iş için aynı şahsa 180 günden fazla verilemeyeceği “ hüküm altına alınmıştır.

37 inci maddenin henüz değişikliğe uğramadığı dönemde alınan 11.11.1954 gün ve 2213/1 sayılı; 23.2.1955 gün ve 2228/4 sayılı Sayıştay Genel Kurul kararlarında; 42 inci madde ile konulan sınırlamanın tam miktarlarda verilecek gündeliklere münhasır olduğu, 37 inci madde ile istisnai olarak ve zaten daha az belirlenen gündelikleri 42 inci madde gereğince bir kez daha azaltmanın, istisnai nitelikteki 37 inci madde hükmünün ihlaline yol açacağı gerekçesiyle, kurs gündeliklerinin 42 inci maddedeki sınırlamaya tabi tutulmaması gerektiği belirtilmektedir.

Ancak, anılan maddede 2562 sayılı yasayla yapılan değişiklikle, kurs gündeliğinin adı (geçici görev gündeliği) olarak değiştirilmiş; 311 sayılı KHK ile getirilen bir hükümle de, kursa katılanların yeme ve yatmaları sağlananların gündeliklerinden indirim yapılmasını öngören ikinci fıkra hükmü yürürlükten kaldırılmıştır.

Bu düzenlemelerden sonra, kursa katılanlara verilecek gündelikler ile geçici görevle gönderilenlere verilecek gündelikler arasında fark kalmamış, dolayısıyla Sayıştay Genel Kurulu’nun söz konusu kararlarının gerekçesi de ortadan kalkmıştır.

6245 sayılı Harcırah Kanununun 42. maddesinde, yurt içinde bir yıllık dönem zarfında aynı yerde aynı iş için aynı şahsa 180 günden fazla verilemeyeceği, 180 günün de ilk 90 günü tam, ikinci 90 günü 2/3 oranında gündelik ödeneceği hüküm altına alınmış olup 145 günlük kurs süresince tam gündelik ödenmesi mümkün bulunmamaktadır.

Bu itibarla dilekçi iddialarının reddedilerek, 944 sayılı İlam’ın 5. maddesi ile verilen tazmin hükmünün TASDİKİNE,

Karar verildiği 21.02.2012 tarih ve 34436 sayılı tutanakta yazılı olmakla işbu ilam tanzim kılındı.