Sayıştay 1. Dairesi 10444 Kararı - Özel İdareler Harcırah Mevzuatı

Daire Karar Detayı

İletişim Bilgileri

• Daire Karar Detayı: Listeye DönYazdır

• Daire: 1

• Karar Tarihi: 11.03.2015

• Karar No: 10444

• İlam No: 173

• Madde No: 7

• Kamu İdaresi Türü: Özel İdareler

• Hesap Yılı: 2013

• Konu: Harcırah Mevzuatı ile İlgili Kararlar

KARAR

HARCIRAH UNSURLARININ, EĞİTİM GİDERİNE DAHİL EDİLMESİ

6245 sayılı Harcırah Kanununun,

“Kanunun şümulü” başlıklı 1 inci maddesinde; “a) Umumi Muvazeneye dahil dairelerle mülhak ve hususi bütçeli idareler (Köy bütçeleri hariç) ve bunlara bağlı sabit ve mütedavil sermayeli müesseseler;

(…)

Tarafından ödenecek harcırah bu kanun hükümlerine tabidir.”

“Yurtiçi ve yurtdışında kurslara katılanlara verilecek gündelik” başlıklı 37 nci maddesinin birinci fıkrasında; “Mesleki bilgilerini artırmak amacıyla memuriyet mahalli dışında açılan kurs veya okullara gönderilenlere, bu Kanuna göre geçici görev gündeliği verilir.”

“Muvakkat vazife harcırahı (Yol masrafı ve yevmiye)” başlıklı 14 üncü maddesinin birinci fıkrasında; “Aşağıda gösterilen memur ve hizmetlilere muvakkat vazife harcırahı olarak yol masrafı ile yevmiye verilir ve hamal (Cins ve adedi beyannamede gösterilmek suretiyle) bagaj ve ikametgah veya vazife mahalli ile istasyon, iskele veya durak arasındaki nakil vasıtası masrafları da ayrıca tediye olunur:”

Denilmek suretiyle; mesleki bilgilerini artırmak amacıyla memuriyet mahalli dışında açılan kurs veya okullara gönderilenlere, geçici görev yolluğu (yol masrafı ve yevmiye) ödenmesi hükme bağlanmıştır.

4734 sayılı Kamu İhale Kanununun 1, 2 ve 4 üncü maddeleriyle; il özel idarelerinin, mesleki eğitim hizmetlerini, 4734 sayılı Kanun hükümlerine göre temin edilebilmesine cevaz verilmiştir.

Bu durumda İdarenin, kendi imkânlarıyla temin edemediği mesleki eğitim hizmetlerini, hizmet alımı yoluyla sağlaması ve eğitime katılan personele ilişkin barınma, yiyecek ve ulaşım hizmetlerini, 6245 sayılı Kanun hükümlerine göre geçici görev yolluğu ödemek suretiyle karşılaması gerekmektedir.

….. tarihleri arasında Antalya ….. otelinde, ….. Derneğince tertip edilen, ….. seminerine katılmaları için, 21.10.2013 tarih ve 13749 sayılı valilik makamı oluruyla, 35 İl Genel Meclisi Üyesi görevlendirilmiştir.

Katılımcıların, her şey dâhil tam pansiyon ve açık büfe sistemiyle ağırlandığı konaklama bedelini de içerecek şekilde adı geçen Derneğe, seminer için ….. TL ödeme yapılmıştır.

Halbuki ödemenin, yukarıda belirtilen mevzuat hükümleri gereği olarak, seminer hizmeti için ayrı, konaklama ve yemek için ayrı yapılması; konaklama ve yemek hizmetinin, seminer hizmeti kapsamında alınmaması ve bu kapsamda alındığı takdirde harcırah mukabili olarak konaklayanlara ödettirilmesi gerekirdi.

Eğitimin yapıldığı yerin, bir otel olması ve ülke genelinde otellerin, eğitim, konaklama ve yemek hizmetlerini ayrı ayrı sunabilen ve fiyatlandırabilen özel kuruluşlar olması nedeniyle bu durumun aksi de düşünülemez.

Uygulamanın, İçişleri Bakanlığının 2007/26 sayılı Genelgesi ve bu Genelgeye istinaden verilen seminer iznine istinaden yapılması, bu durumu değiştirmemektedir. Zira, kamu personelinin, memuriyet mahalli dışındaki görevleri (eğitim dâhil) nedeniyle ihtiyaç duyduğu konaklama ve yemek hizmetine ilişkin giderlerin, 6245 sayılı Kanun hükümleriyle harcırah verilmek suretiyle karşılanması öngörülmüştür. Kanunla düzenlenmiş bu durumun, genelge veya bakanlık izni ile değiştirilmesi, hukuk sistemi açısından olanaksızdır.

Söz konusu ihtiyaçlar, 4734 sayılı Kanuna göre eğitim hizmetine dâhil edilmek suretiyle de karşılanamaz. Çünkü 4734 sayılı Kanun, kamu kurumlarının tüm mal ve hizmet ihtiyaçlarına karşılamaya yönelik iken, 6245 sayılı Kanun sadece kamu personelinin, harcırah ihtiyacını karşılamaya yöneliktir. Haliyle 4734 sayılı Kanun genel kanun, 6245 sayılı Kanun özel kanun vasfına sahip olmaktadır. Keza Bütçe Kanunları için de aynı şey geçerlidir. Uygulamada bu Kanunlar, 6245 sayılı Kanun hükümlerinin önüne geçemezler.

Diğer taraftan, eğitimin yapıldığı yerin otel olması, otellerin, eğitim, konaklama ve yemek hizmetlerini ayrı ayrı sunabilen ve fiyatlandırabilen kuruluşlar olması, kişi başı günlük ….. TL ödenmesi, kişi başı günlük yevmiye ve konaklama bedelinin ….. TL olması ve sorguya rağmen sorumluların, eğitim ve konaklama hizmetini ayırır tarzda bir hesaplama yapmamaları; 6245 sayılı Kanun hükümlerinin İl Genel Meclis Üyeleri için uygulanmaması sonucunu ortaya çıkarmaktadır.

Personel eğitiminin, Kuruma daha maliyetli olacağı iddiası da genellik arz etmeyen spesifik bir iddia olup Kanun hükümlerinin uygulanmaması anlamına gelmemektedir.

Yine ödeme, harcama belgeleri yönüyle de eksiktir. Zira, Mahalli İdareler Harcama Belgeleri Yönetmeliğinin 19 uncu maddesi hükümlerine göre İl Genel Meclisi Üyelerine ait harcırah beyannamelerinin ve konaklama faturalarının, ödeme emrine eklenmesi icap etmektedir.

Yukarıda izah edilen gerekçelerle savunma, yerinde ve yeterli görülmemiştir. Mevzuata aykırı olarak ödeme yapılması sonucu oluşan ve ayrıntısı aşağıda gösterilen toplam ….. TL’lık kamu zararının;

Harcama yetkilisi ….. ile gerçekleştirme görevlisi ….. müştereken ve müteselsilen, 6085 sayılı Sayıştay Kanununun 53 üncü maddesi gereği işleyecek faizleri ile tazminen tahsiline, temyiz yolu açık olmak üzere,

Başkan ….. ve Üye ….., “Esasen memuriyet mahalli dışında görevlendirilenlere ne miktarda ödeme yapılacağı, 6245 sayılı Harcırah Kanununun konusudur. Bu çerçevede, 6245 sayılı Kanun dikkate alınarak yapılması gereken bir ödemenin, 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu kapsamına dâhil edilerek ödenmeye çalışılması, hatalı bir uygulamadır. 4734 sayılı Kanuna göre hizmetin tanımında “mesleki eğitime” yer verilmekte; ancak, konaklama ve iaşe gibi 6245 sayılı Kanun kapsamındaki ödemelere yer verilmemektedir. Yapılan uygulamayla, 4734 sayılı Kanun kullanılarak, bir anlamda 6245 sayılı Kanun, işlevsiz bırakılmış olmaktadır. Doğru olan İdarenin, eğitim hizmetini, 4734 sayılı Kanuna göre; konaklama ve iaşe karşılığını, 6245 sayılı Kanuna göre temin etmesidir. Ancak, bu tür bir ayrıma gidilip ödeme ayrıştırılmamıştır. Bu nedenle, bu aşamada tazmin hükmü verilemez.” şeklinde görüşlerine karşın,

Oy çokluğuyla,