Karar Detayı

T.C.

İSTANBUL

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

45. HUKUK DAİRESİ

DOSYA NO: 2024/1156

KARAR NO: 2024/1033

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

İ S T İ N A F K A R A R I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ: İSTANBUL 2. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

ESAS NO: 2024/296

KARAR TARİHİ: 14/05/2024

DAVA: İTİRAZIN İPTALİ (TicariHizmet - Konaklama- Satımından Kaynaklanan)

TALEP: İHTİYATİ HACİZ

KARAR TARİHİ: 17/07/2024

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353. maddesi uyarınca dosya incelendi,

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

DAVA Davacı vekili dava dilekçesinde özetle: davacının, alacağının tahsili amacıyla İstanbul ...İcra Dairesi ... sayılı dosyası üzerinden davalı hakkında icra takibi başlatıldığını, davalının, borçlu olmadığını iddia ederek borca itiraz ettiğini ve takibi durdurduğunu, itirazın takibi sürüncemede bırakarak müvekkilinin alacağına kavuşmasını engellemek amacıyla yapıldığını, haksız ve mesnetsiz olduğunu belirterek, davalı şirketin menkul ve gayrimenkul malları ile üçüncü kişilerdeki hak ve alacakları ve bankadaki hak ve alacaklarının ihtiyaten haczine karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece 14.05.2024 tarihli ara karar ile ''... ihtiyati haciz isteyen vekili tarafından dosyaya sunulan belgelerden alacağın muaccel hale geldiğine ve borçlunun taahhütlerinden kurtulmak maksadiyle mallarını gizlemeğe, kaçırmağa veya kendisi kaçmağa hazırlandığı, yahut kaçtığı ya da bu maksatla alacaklının haklarını ihlâl eden hileli işlemlerde bulunduğuna dair ciddi ve inandırıcı bir delil ortaya konulamadığı, yaklaşık ispat koşulunun da yerine getirilemediği, kanaat verici belge sunulamadığı, zira sunulan faturaların hizmetin verildiğini ispata yarayan kanaat verici belge niteliği taşımadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacı vekilinin ihtiyati haciz taleplerinin reddine'' dair karar verilmiştir. Davacı vekili tarafından 14.05.2024 tarihli ara karara yönelik yasal süresi içinde sunulan istinaf dilekçesinde özetle: Davalı tarafından kabul edilerek cari kayıt altına alınan e faturaların geçerli olup alacağı ispatladığı, e-fatura uygulamasında kayıtlı mükelleflerin birbirlerine sattıkları mallar ve ifa ettikleri hizmetler için düzenledikleri faturaları e-fatura olarak göndermeleri ve almalarının zorunlu olduğu, ilk derece mahkemesi tarafından borcun muaccel hale geldiği hususunun gözetilmediği ve ihtiyati haczin koşullarının sağlandığı belirtilmiştir. Uyuşmazlık, ihtiyati haciz koşullarının oluşup/oluşmadığı ve 14.05.2024 tarihli ara kararın usul ve yasaya uygun olup/olmadığı noktasında toplanmaktadır. Sunulan istinaf sebeplerinin incelenmesi: İcra ve İflas Kanunu'nun 257/1 maddesinde yer alan "Rehinle temin edilmemiş ve vadesi gelmiş bir para borcunun alacaklısı, borçlunun yedinde veya üçüncü şahısta olan taşınır ve taşınmaz mallarını ve alacaklarıyla diğer haklarını ihtiyaten haczettirebilir." hükmüne göre, rehinle temin edilmemiş bir para alacağının vadesinin gelmesi halinde alacaklı ihtiyati haciz talebinde bulunabilecektir. İİK'nin 258/1 maddesinde yer alan "… Alacaklı alacağı ve icabında haciz sebepleri hakkında mahkemeye kanaat getirecek deliller göstermeye mecburdur…" hükmüne göre, ihtiyati haciz kararı verilebilmesi için, kesin bir ispat aranmamaktadır, özellikle hukuki bir işlem söz konusu olduğunda, alacağın varlığının ve muaccel olduğunun yazılı bir belgeye veya belgeler zincirine dayanmasının tercih edilmesi gereken bir seçenektir. (Yargıtay 19. Hukuk Dairesi 23/01/2014 tarih 2023/18723 E. 2014/1804 K.) İhtiyati haciz, alacaklının para alacağının zamanında ödenmesini güvence altına almak için mahkeme kararıyla borçlunun mallarına önceden geçici olarak el konulmasıdır ve ihtiyati haciz kararı, geçici hukuki koruma tedbirlerinden olduğu için bazen karşı taraf dinlenmeden ve tüm deliller toplanmadan yaklaşık ispat şartı yeterli görüldüğünde mahkemece verilebilir. Yasal düzenleme gereğince ihtiyati haciz talep eden, İİK'nin 257/1. maddesi kapsamında bir para borcunun alacaklısı olduğunu, borcun rehinle temin edilmediğini ve borcun vadesinin gelmiş olduğunu yaklaşık olarak mahkemeye kanaat getirecek tarzda ispat etmek durumundadır. Geçici hukuki koruma yargılamasını, asıl yargılamadan ayıran özelliklerden biri ispat ölçüsü noktasındadır. Geçici hukuki koruma yargılamasında yaklaşık ispatla yetinilmiş olması, ispatın aranmayacağı ya da ispat kurallarının tamamen dışına çıkılacağı anlamına gelmez. Yaklaşık ispat durumunda ise; hakim o iddianın ağırlıklı ihtimal olarak doğru olduğunu kabul etmekle birlikte, zayıf bir ihtimal de olsa, aksinin mümkün olduğunu gözardı etmez. Somut olayda; dava dilekçesi ekinde ''konaklama harcaması'' açıklamalı e- faturalar, cari hesap ekstreleri ve mail yazışmaları sunulmuştur. İstanbul ...İcra Dairesi ...sayılı dosyasında dava dilekçesi ekinde sunulan cari hesap ekstreleri dayanak kılınarak, 494.621,97 TL cari hesap alacağının davalıdan tahsiline yönelik takip başlatıldığı anlaşılmaktadır. Yukarıda yer alan bilgiler ışığında inceleme yapıldığında, davacı tarafından dava dilekçesine ve takip dosyasına ekli belgelerin, sunulan faturalarda belirtilen konaklama hizmetinin hizmetinin tam ve eksiksiz olarak ifa edilip/edilmediği, sunulan faturaların iade/ edilip edilmediğini ispatlamadığı gibi dosyaya ibraz edilen belgeler, alacağın varlığı, miktarı ve muaccel olduğuna dair yaklaşık olarak ispata yeterli değildir. İş bu nedenle, İİK 257. maddesi uyarınca ihtiyati haciz kararı verilebilmesi için yaklaşık ispat koşulu gerçekleşmediği, değişen durum ve koşullara göre her zaman yeniden talepte bulunulabileceği nazara alındığında, ilk derece mahkemesince ihtiyati haciz talebinin reddine ilişkin verilen kararın dosya kapsamına uygun olduğuna karar vermek gerekmiştir. 6100 sayılı HMK m. 355/1 gereği incelemenin istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılıp, re'sen gözetilmesi gereken, kamu düzenine herhangi bir aykırılığın da bulunmadığı, kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğunun anlaşılmasına göre; davacı vekilinin istinaf itirazları yerinde görülmediğinden HMK m. 353/1,b.1 gereğince istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm tesis edilmiştir.

H Ü K Ü M: Gerekçesi yukarıda izah edildiği üzere; 1-Davacının istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nin 353/1-b1. maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE, 2-Harçlar Kanunu gereğince davacı tarafından yatırılan başvuru harcının hazineye GELİR KAYDINA,3-Karar tarihi itibariyle Harçlar Kanunu gereğince davacı tarafından yatırılan 427,60 TL istinaf karar harcının hazineye GELİR KAYDINA,4-İstinaf yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, 5-Yatırılan gider avansından kalan kısmın davacıya ilk derece mahkemesince iadesine,6-İstinaf yargılaması sırasında duruşma açılmadığından vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,7-Kararın ilk derece mahkemesince taraflara tebliğine, Dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362/1.f maddesi gereğince kesin olmak üzere oybirliği ile karar verildi. 17.07.2024