Karar Detayı

T.C.
İSTANBUL
BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
53.HUKUK DAİRESİ
DOSYA NO: 2022/972
KARAR NO: 2024/1300
TÜRK MİLLETİ ADINA
BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ: İSTANBUL 13. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ
TARİHİ: 05/11/2020
NUMARASI: 2017/150 Esas, 2020/516 Karar
DAVANIN KONUSU: Alacak
KARAR TARİHİ: 04/12/2024
Taraflar arasında görülen davanın yerel mahkemece yapılan yargılaması sonucunda verilen hükme karşı istinaf yoluna başvurulmuş olup, duruşmasız olarak dosya üzerinde yapılan inceleme ve istinaf talepleriyle sınırlı olarak yapılan değerlendirme sonunda;
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ: Dava, taraflar arasında imzalanan 05.06.2009 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi kapsamında, davacı yüklenici tarafından davalı arsa sahibi şirkete devri yapılan tapu payları nedeniyle düzenlenen 29.06.2012 tarihli iki adet faturaya dahil 315.317,02 TL KDV tutarının davalı arsa sahibinden tahsili talebine ilişkindir. Davalı vekili, arsa karşılığı inşaat yapım sözleşmeleri götürü bedelli ve anahtar teslim sözleşmelerden olduğundan yüklenici tarafından düzenlenen faturaya konu KDV tutarının arsa sahibinden talep edilmeyeceğini belirterek, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, taraflar arasında imzalanan sözleşmenin "müteahhide ait masraf ve giderler" başlıklı 12. maddesinin 7. bendinde; "tapuda müteahhide hisse devri sırasında doğacak her türlü tapu harcamalarının, alım satım harçlarının, ipotek tesis ve teminat değişikliği harçlarının ve bu nedenle doğacak her türlü KDV dahil vergilerin" yüklenicinin ödemesi gereken vergiler olarak kararlaştırıldığı, somut olayda taraflar arasında yapılan sözleşmeye göre arsa payının yükleniciye devrine kadar olan vergilerden açıkça davacı yüklenici ortak girişimin sorumlu tutulduğu, ancak vergi doğuran bağımsız bölümlerin devrinin taraflar arasındaki sözleşmede düzenlenmemiş olduğu, sözleşmenin 12/7. maddesinin mefhumu muhalifinden hareket edildiğinde bağımsız bölümlerin davalı arsa sahibine devrinden dolayı davacı ortak girişimin KDV ödemekle yükümlü olmadığı sonucuna varıldığı, ayrıca Vergi Usul Kanunu hükümlerine göre de; KDV'nin, mal ve hizmet alıcısına ait olduğu, sözleşmede aksine bir düzenleme bulunmadığından ve hükme elverişli bulunan bilirkişi raporu da dikkate alındığında davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle, davanın kabulüne, 315.317,02-TL'nin faturaların tebliğ tarihi olan 25/06/2014 tarihiden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine, karar verilmiştir. Davalı vekili istinafında, huzurdaki dava ile aynı sözleşmeden dolayı, diğer arsa sahibine karşı ikame edilen bire bir aynı davada İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2017/4148 E. 2018/35 K. sayılı kararla davanın reddine karar vermiş olup, söz konusu karara karşı yapılan istinaf itirazlarının da İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi'nin 2018/850 E. 2020/949 K. sayılı kararıyla reddedildiğini, bu emsal kararlar dikkate alınarak ilk derece mahkemesi kararının kaldırılması gerektiğini, yerleşik Yargıtay içtihatları kapsamında arsa karşılığı inşaat yapım sözleşmeleri “götürü bedelli" ve “anahtar teslim” sözleşmelerden olup, ilk derece mahkemesi tarafından, yüklenicitarafından düzenlenen faturaya konu KDV tutarının arsa sahibi müvekkilinden tahsiline karar verilmesinin tamamıyla hukuka aykırı olduğunu, taraflar arasında yürürlükte olan arsa payı karşığılı inşaat sözleşmesinde yüklenicinin kesmiş olduğu faturada yer alan KDV'yi arsa sahibine yansıtabileceğine ilişkin hiçbir düzenlemenin kesinlikle yer almadığını, aksine KDV dahil her türlü giderden davacı yüklenicinin sorumlu olduğunun açıkça hüküm altına alındığını, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesinde tek bir cümle ile bilirkişi raporuna dayanmış ise de dosyadaki bilirkişi raporunda davacıları haklı çıkaracak bir tespit yer almadığını belirterek, kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı yüklenicinin davalı arsa sahibine tapu sicil müdürlüğünde yaptığı bağımsız bölüm devirlerinden kaynaklanan KDV tutarlarının davalıdan tahsil edilip edilemeyeceği hususuna ilişkindir.Davacı yüklenici, taraflar arasındaki05.06.2019 tarihli sözleşme konusu inşaatı tamamlayarak sözleşmede kararlaştırılan bağımsız bölümleri davalı arsa sahibine teslim ettiğini, bunlar için düzenlediği faturada yer alan KDV tutarını vergi dairesine ödediğini, bu vergiden arsa sahibinin sorumlu olduğunu belirterek tahsilini talep etmiş; davalı ise, davanın reddini istemiştir. Eser sözleşmesinin bir türü olan kat karşılığı inşaat sözleşmesi niteliği itibariyle götürü bedel bir sözleşmedir. Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin istikrar kazanmış uygulama ve içtihatlarına göre götürü bedel sözleşmelerde KDV tutarının kararlaştırılan sözleşme bedeline dahil olduğu, ayrıca hesaplanıp talep edilemeyeceği kabul edilmiştir. Ancak sözleşmede bunun aksi yönde düzenleme yapılmasına da hukuken bir engel bulunmadığından, sözleşme bedeli götürü olarak belirlenmiş olsa dahi bunun KDV hariç tutar olduğu kararlaştırabilir. Somut olayda, dayanak sözleşmede buna ilişkin bir hüküm bulunmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece sözleşmenin 12/7. maddesinin mefhumu muhalifinden hareket edildiğinde bağımsız bölümlerin davalı arsa sahibine devrinden dolayı davacı ortak girişimin KDV ödemekle yükümlü olmadığı sonucuna varıldığı belirtilmiş ise de bu kabul sözleşmeye ve dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Aynı kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklı olarak, aynı sebebe dayalı olarak, başka bir arsa sahibine karşı açılan aynı talepli davaya ilişkin olarak, bu gerekçe doğrultusunda davanın reddine dair verilen karar da İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi'nin 2018/850 Esas - 2020/949 Karar sayılı istinaf ret kararı ve Yargıtay 6. Hukuk Dairesi'nin 2021/1141 Esas - 2022/117 Karar sayılı onama ilamıyla kesinleşmiştir. Buna göre, Mahkemece bu gerekçe doğrultusunda davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yukarıda özetlenen hatalı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmaktadır.Açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin istinaf talebinin kabulü ile, yerel mahkeme kararının HMK'nın 353/1-b-2. bendi gereğince kaldırılarak, davanın reddine dair yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekmiştir.
HÜKÜM: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere; A)1-Davalı vekilinin istinaf talebinin KABULÜNE, 2-İSTANBUL 13. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ'nin 05/11/2020 tarih, 2017/150 Esas, 2020/516 Karar sayılı kararının KALDIRILMASINA, 3- Davanın REDDİNE,
B) İLK DERECE MAHKEMESİ YÖNÜNDEN 1-Alınması gereken 427,60 TL maktu karar ve ilam harcının peşin alınan 5.384,83 TL harçtan mahsubu ile fazla yatırılan 4.957,23 TL harcın kararın kesinleşmesini takiben ve istek halinde davacı tarafa İADESİNE, 2-Davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerinde BIRAKILMASINA, 3-Davalı tarafından yapılan 22,90 TL posta masrafının davacıdan alınarak davalıya VERİLMESİNE, 4-Davalı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 50.451,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya VERİLMESİNE,5-Taraflarca yatırılan gider avansından harcanmayan kısmın hüküm kesinleştiğinde yatıran tarafa İADESİNE,
C) İSTİNAF İNCELEMESİ YÖNÜNDEN 1-Davalı tarafından yatırılan istinaf karar harcının hüküm kesinleştiğinde ve talep halinde davalı tarafa İADESİNE, 2-Davalı tarafından yapılan 162,10 TL istinaf kanun yoluna başvurma harcı, 37,90 TL tebligat ve posta gideri olmak üzere toplam 200,00 TL istinaf yargılama giderinin davacıdan alınarak davalı tarafa VERİLMESİNE, 3-İstinaf incelemesi sırasında duruşma açılmadığından vekâlet ücreti takdirine YER OLMADIĞINA, Dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda, 6100 sayılı HMK'nın 362/1-a bendi gereğince KESİN olmak üzere 04/12/2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.