Danıştay 3. D 2023/4516 K.

Danıştay 3. Daire Başkanlığı 2023/3306 E. , 2023/4516 K.

"İçtihat Metni"

T.C.

D A N I Ş T A Y

ÜÇÜNCÜ DAİRE

Esas No : 2023/3306

Karar No : 2023/4516

TEMYİZ EDENLER : 1-(DAVALI) … Vergi Dairesi Başkanlığı …

VEKİLİ: Av. …

              2. (DAVACI)  … Danışmanlık ve Çağrı Servisi Hizmetleri Anonim Şirketi 

VEKİLİ: Av. …

İSTEMİN KONUSU : ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurularına ilişkin … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ :

Dava konusu istem: Davacı tarafından, mahkeme kararıyla iadesine hükmedilen tutarın vergi dairesine ödendiği tarih ile iade edileceği tarih arasında paranın kullanılamamasından doğan 1.315.594,99 TL tutarındaki zararının yasal faizi ile birlikte tazmini istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirketin ihtirazi kayıtla verdiği beyanname üzerine tahakkuk ederek ödenen verginin hukuka aykırılığı mahkeme kararı ile sabit olduğundan hukuka aykırı şekilde tahsil edilen verginin iadesi sırasında faiz ödenmemesi nedeniyle davacının zarara uğradığı tartışmasız olup söz konusu verginin tahsilinden davacıya iadesine kadar geçen süreye isabet eden faiz miktarının tespiti amacıyla Mahkemelerince yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda tanzim edilen raporun hükme esas alınabilecek nitelikte bulunduğu, söz konusu raporda verginin ödendiği tarihten davacıya iadesine kadar geçen süreye isabet eden yasal faiz oranındaki faiz tutarının 1.316.849,13 TL olduğu saptandığından davacının da bu miktar kadar maddi zarara uğradığının açık olduğu ancak davacı vekili tarafından 27/01/2017 tarihli ıslah dilekçesi ile 1.315.594,99 TL tazminat talep edilmesi nedeniyle bu tutar üzerinden tazminata hükmedilmesi gerektiği, 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun'un 3. maddesindeki, kanuni faiz ve temerrüt faizi hesaplanırken mürekkep faiz yürütülemeyeceği şeklindeki düzenleme uyarınca tazminine hükmedilen miktarın asıl alacak olmayıp faiz niteliğinde olması nedeniyle davacının bu talebinde hukuka uygunluk görülmediği gerekçesiyle 1.315.594,99 TL'nin davacıya iadesine hükmedilmiş, faiz talebi yönünden ise dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurularının, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI :

Davalı idare tarafından, davacının … tarih ve … sayılı dilekçe ile şirketlerine nakden, mahsuben veya hesaben her hangi bir ödemenin karar kesinleşinceye kadar yapılmamasını belirttiği, faize faiz işletilemeyeceği ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

Davacı tarafından, tahsil edilen verginin kendilerine iade edilmesine kadar geçen süre zarfında meydana gelen zararın tam olarak giderilebilmesi için yasal faizi ile birlikte tahsili gerektiği, bu hususa dair iddialarının Vergi Dava Dairesi kararında tartışılmaksızın karar verildiği ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

TARAFLARIN SAVUNMALARI : Taraflarca savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'UN DÜŞÜNCESİ : Temyiz istemlerinin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:

Temyiz dilekçelerinde ileri sürülen iddialar temyize konu kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR SONUCU:

Açıklanan nedenlerle;

1. Vergi Dava Dairesi kararına yöneltilen TEMYİZ İSTEMLERİNİN REDDİNE,

2. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 14/11/2023 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.